Kush është pasardhësi i Profetit (s.a.v.s)?

 

Një herë një person më tha se Ebu Bekri është më i dijshëm se Profeti (s.a.v.s)! Unë e pyeta se përse mendon ashtu?! Ai tha sepse Ebu Bekri e kuptonte mirë se duhet t’a caktojë një person si pasues të tij për t’a mbajtur sistemin dhe komunitetin në rend. Ashtu siç edhe dihet Ebu Bekri e kishte caktuar Umarin si pasues të tij. Por Profeti (s.a.v.s) nuk e realizoi këtë detyrë të rëndësishme, sepse komuniteti Islam ka nevojë për një udhëheqës të kualifikuar pas tij, ose ndoshta nuk ishte e rëndësishme për Profetin (s.a.v.s) se kush do të ishte në pushtet pas tij!
Kur e dëgjova këtë, ja bëra vetes këtë pyetje: a është e mundur që Profeti i Islamit, i cili u mundua t’a zbatojë Islamin, toleroi shumë probleme, shumë fatkeqësi, dhe pagoi një çmim të lartë për t’a vendosur Islamin në gadishullin Arab, t’i lejë njerëzit pa një person që t’a mbajë fenë gjallë pas tij?!


Këtë fe e cila njihet të jetë feja e fundit e Zotit për këtë botë; feja e cila duhej të ishte për të gjithë popujt rreth botës, brenda dhe jashtë (autoritet politik). Çfarë ndodhi që na solli ne Muslimanëve në këtë situatë të mjerueshme për shekuj? Si erdhën në zingjirin e udhëheqësve/sundimtarëve njerëz si Mberti Fahd, Mberti Hysejn, Sadam Hysejni, Hysni Mubarak,…?


Diçka po shkon shumë keq! Po, problemi është udhëheqja dhe kujdestaria. A nuk ishte ky problem i rëndësishëm për Profetin (s.a.v.s) ose ndoshta ai nuk e merrte seriozisht këtë çështje? Patjetër që kjo çështje ishte e rëndësishme për të, dhe ai duhej të kishte caktuar një zingjir të pasuesve (Kalifëve), të cilët ishin njerëzit më të kualifikuar si kryesues të shtetit Islamik dhe si kujdestarë të Sheriatit (Ligjit Hyjnor).
Një pyetje tjetër që mu kujtua ishte: A janë më të kualifikuar për të caktuar Kalifë Allahu dhe Profeti i Tij, ose njerëzit? A është Islami i bazuar në demokraci (qeverisja e njerëzve mbi njerëzit) ose e bazuar në teokraci (Mbretëria e Allahut mbi tokë)?

 

Historia e Islmait dëshmon se qeverisja pasi Profeti (s.a.v.s) ndërroi jetë, nuk ishte as demokraci e as teokraci. Disa njerëz u mblodhën në “Saqifah bani Saaedah” dhe e caktuan Ebu Bekrin si Kalif, përderisa Imam Aliu (a.s) ishte i zënë me varrimin e Profetit të Shenjtë (s.a.v.s) në Medinë. A duhet të jetë zgjedhje e jona se kush duhet të jetë Profet ose e Allahut? A mund t’a zgjedhim Profetin nga Shura?


E njëjta gjë vlen edhe për të caktuar pasuesin e Profetit, sepse Allahu e di më mirë se kush është më i kualifikuar për këtë pozitë. Është e çuditshme që zëvendësi i kryetarit të caktohet nga ndokush tjetër përveç tij. Zëvendësi i Zotit (ose Profeti) caktohet vetëm nga Zoti, dhe kjo është çështje që nuk ju takon njerëzve! Ka shumë shembuj në Kur’an ku Allahu thotë se Ai është i vetmi që mund t’a caktojë një pasues në tokë. Allahu, I Lartësuari, shpall në Kur’an:


“O Daud, ne të kemi bërë mëkëmbës në tokë, prandaj gjyko ndërmjet njerëzve me drejtësi dhe mos shko pas dëshirave dhe tekave, se ato të largojnë nga rruga e Allahut! Me të vërtetë, për ata që largohen nga rruga e Allahut, ka dënim të ashpër, ngaqë e kanë harruar Ditën e Llogarisë”. (38:26).

 

Ai poashtu thotë:
“Kur Allahu e provoi Ibrahimin me disa testime, të cilat ai i plotësoi, Allahu i tha: ‘Unë do të të bëj ty imam (prijës) të njerëzve!’ –‘Po pasardhësit e mi’-pyeti ai. Allahu tha: ‘Premtimi im nuk i përfshin të padrejtët”. (2:124).


Siç e shohim, Kalifi ose Imami janë të caktuar për njerëzimin nga Allahu. Shihni poashtu (2:30, për Ademin). As Profeti Musa (a.s), kur vendosi të shkonte në Miqaat, nuk i kërkoi njerëzve që të formojnë një Shura për t’a caktuar Kalifin për të. Kur’ani na tregon se:


“Më jep një ndihmës nga familja ime, Harunin, vëllanë tim! Ma rrit fuqinë nëpërmjet tij dhe bëma ortak në punën time, që të thurim shumë lavde për Ty, e të të përmendim ty vazhdimisht! Vërtetë, Ti do jesh gjithnjë Mbikëqyrësi ynë. Ai (Allahu) tha: Kërkesa jote u plotësua, o Musa! (20:29-36).


Allahu i Lartësuar, poashtu tha:
“Ne i dhamë Musait Librin dhe i bëmë ndihmës vëllanë e tij, Harunin”. (25:35).


Ai tha:
“Ne i premtuam Musait se do t’i flisnim pas tridhjetë netësh, të cilat ia shtuam edhe me dhjetë të tjera, kështu që takimi me Zotin e tij u bë pas dyzet netësh. Musai i tha vëllait të vet, Harunit: ‘Më zëvendëso te populli im, mbaj rregull dhe mos ndiq rrugën e ngatërrestarëve!” (7:124).


Vëreni se fjala “Ukhlufni’ dhe “Khalifa” (Kalif), najë nga e njëjta rrënjë. Në lidhje me këtë, lë të shohim një gojëdhanë interesante në Sahih al-Bukhari:
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s) i tha Imam Aliut (a.s): “Pozita e jote tek unë është si pozita e Harunit tek Mojsiu, përveç faktit se nuk do të ketë Profet tjetër pas meje”.

Referencë Suni:
(1) Sahih al-Bukhari, versioni Arab-Anglez, Gojëdhanat 5.56, 5.700
(2) Sahih Muslim, versioni Arab, v4, pp 1870-71
(3) Sunan Ibn Majah, p12
(4) Musnad Ahmad Ibn Hanbal, v1, p174
(5) al-Khasa’is, nga al-Nisa’i, pp 15-16
(6) Mushkil al-Athar, nga al-Tahawi, v2, p309.


Profeti (s.a.v.s) me këtë donte të thoshte se ashtu siç e kishte lënë Mojsiu (a.s) Harunin që të kujdesej për popullin e tij, pasi shkoi në Miqaat (për t’a takuar Allahun), ashtu edhe ai po e linte Aliun (a.s) që të kujdesej për çështjet e Islamit kur ai të takohej me Allahun (pra, pas vdekjen së tij). Kjo le të jetë kujtesë për ata që kanë zemra të pastërta dhe një mendje të hapur. Ajetet e mësipërme Kur’anore në lidhje me Harunin, tregojnë se as Profeti nuk është ai që e cakton pasuesin e tij, por është Allahu. Profeti Mojsi (a.s) u lut tek Allahu dhe kërkoi që Haruni të ishte pasues i tij, dhe Allahu ja pranoi kërkesën/propozimin e tij.


Profeti (s.a.v.s) e shpalli pasuesin e tij në predikimin e tij të parë

Dy gojëdhanat e ardhshme janë shkruar njëra pas tjetrës, në Historinë e al-Tabarit, që është njëri prej librave më të rëndësishëm të historisë së Sunive. Përpos al-Tabarit, edhe shumë historianë dhe komentues tjetër të Kur’anit në mesin e Sunive, e kanë shënuar këtë gojëdhanë në librat e tyre. Këto dy gojëdhana tregojnë në mënyrë eksplicite se Profeti i Shenjtë (s.a.v.s), me urdhërin e Allahut, e ka prezantuar ‘Ali Ibn Abi Talibin si pasues të tij në predikimin e tij të parë të hapur para njerëzve:


Ka treguar Ibn Humayed, nga Salamh, nga Muhamed Ibn Is’haq, nga Abd al-Ghaffar Ibn al-Qasim, nga al-Minhal Ibn Amr, nga Abdullah Ibn al-Harith Ibn Nawfal Ibn al-Harith Ibn Abd al-Muttalib, nga Abdallah Ibn Abbas, nga ‘Ali Ibn Abi Talibi:
Kur iu shpall Profetit (s.a.v.s) ajeti: “Dhe paralajmëroje fisin tënd të afërt (Kur’an 26:214)”, ai më thirri dhe më tha: “Ali, Allahu më ka urdhëruar që t’a paralajmëroj fisin tim më të afërt. Unë u shqetësova nga kjo,sepse e dija se kur do t’a diskutoj këtë çështje me ta, ata do të përgjigjen në një mënyrë që nuk do të më pëlqejë. Unë heshta derisa erdhi Xhibrili (a.s) dhe tha: ‘Nëse nuk bën atë që të është urdhëruar, Zoti yt do të të ndëshkojë ty’. Kështu që (Ali), na pregatit pak grurë, shtoje një këmbë të qengjit në të, mbushe një tas të madh me qumësht për ne, dhe pastaj ftoji bijtë e Adb al-Muttalib-it sepse duhet t’ua përcjell atë që më është urdhëruar t’u them atyre”.
Unë bëra atë që më tha ai të bëj. Në atë kohë ishin rreth dyzet njerëz, duke përfshirë axhallarët e tij, Abu Talibin, Hamzan, al-Abbas, dhe Abu Lahab. Kur ata u bashkuan, ai më thirri që t’ua sjell ushqimin që e kisha pregatitur. Dhe kur unë e solla, Profeti (s.a.v.s) mori një copë mishi, e ndau me dhëmbë dhe e vendosi në pjatë.
Pastja ai tha: “Merrni, në emër të Zotit”. Atë hëngrën derisa u ngopër, por përsëri ushqimi ishte ashtu siç e solla unë. Betohem për Zotin, në duart e të cilit pushon shpirti i ‘Aliut, se sasinë e ushqimit të cilën e kisha sjellur unë, mund t’a hante vetëm një njeri i vetëm. Pastaj ai tha: “Jepu diçka për të pirë”. Kështu unë e solla tasin me qumësht dhe ata pinë prej tij derisa u ngopër, dhe betohem për Zotin se atë mund t’a kishte pirë një njeri i vetëm. Kur Profeti (s.a.v.s) donte të fliste me ta, Abu Lahab e ndërpreu dhe i tha: “Mikpritësi yt të ka magjepsur ty”. Pastaj ata u shpërdanë pa folur Profeti (s.a.v.s) me ta.
Ditën tjetër ai më tha: “Ali, ai njeri më ndërpreu sepse donte që njerëzit të shpërndaheshin para se të mund të flisja unë me ta. Pregatite të njëjtin ushqim si dje, dhe ftoi përsëri ata:. Unë e bëra këtë dhe e solla ushqimin kur ai kërkoi. Ai bëri ashtu siç kishte bërë ditën tjetër dhe ata ngrënë derisa nuk mund të ngrënin më.
Pastaj ai tha: “Sille tasin”, dhe ata pinë derisa nuk mundën më. Pastaj filloi të fliste duke thënë: “Banu Abd al-Muttalib, unë nuk njoh asnjë djalë të ri Arab që ka sjellë diçka më të mirë për popullin e tij, se ajo çfarë kam sjellur unë për ju. Unë e kam sjellur më të mirën e kësaj bote dhe të botës tjetër, pasi që Zoti më ka urdhëruar që të ju thërras tek Ai. Cili në mesin tuaj do të më ndihmojë në këtë çështje, ashtu që ai të jetë vëllau im, zbatuesi i ligjeve të mia (wasi), pasuesi (Kalif) im?” Ata të gjithë u tërhoqën, dhe edhe pse unë isha më i riu në mesin e tyre, unë thashë: “Unë do të jem ndihmësi yt, O Profet i Zotit”. Ai e vendosi dorën në qafën time dhe tha:”Ky është vëllau im, zbatuesi (wasi), pasuesi (Kalif) mes jush, kështu që dëgjojeni atë dhe bindjuni atij”. Ata u ngritën në këmbë dhe i thanë Abu Talibit: “Ai po të urdhëron që t’a dëgjosh dhe t’i bindesh birit tënd!”

Referencë Suni:
(1) Historia e al-Tabari, versioni Anglez, v6, pp 88-91
(2) Historia e Ibn Athir, v2, p62
(3) Historia e Ibn Asakir, v1, p85
(4) Tafsir al-Durr al-Manthoor, nga al-Hafidh Jalaluddin al-Suyuti, v5, p97
(5) Tafsir al-Khazin, nga Ala’uddin al-Shafi’i, v3, p371
(6) Shawahid al-Tanzil, nga al-Hasakani, v1, p371
(7) Kanz al-Ummal, nga al-Muttaqi al-Hindi, v15, p15, pp 100-117
(8) al-Sirah al-Halabiyah, v1, p311
(9) Dala’il al-Nabawiyyah, nga al-Baihaqi, v1, pp 428-430
(10) al-Mukhtasar, nga Abul Fida, v1, pp 116-117
(11) Jeta e Muhamedit, nga Hasan Haykal, p104 (Vetëm Edicioni i Parë Arab. Në edicionin e dytë është e fshirë fjalia e fundit e Profetit (s.a.v.s)
(12) Tahdhib al-Athar, v4, pp 62-63.


Gojëdhana e mësipërme është treguar edhe nga personalitete të rëndësishme të Sunive si Muhammad Ibn Is’haq, Ibn Abu Hatem, dhe Ibn Mardawayh. Pashtu është regjistruar edhe nga orientalistë të tjerë si: T. Carlyle, E. Gibbon, J. Davenport, and w. Irving.


Ashtu siç e shohim, Profeti (s.a.v.s) i ka urdhëruar njerëzit që t’a DËGJOJNË DHE T’A NDJEKIN ‘ALIUN, edhe në predikimin e tij të parë të hapur, kur ai e shpalli profetësinë e tij haptas. “Shi’itë” do të thotë “Ndjekësit”, dhe përdor ekskluzivisht për “Ndjekësit e Imam Aliut (a.s)”. Ndërsa, shkolla e mendimit Shi’itë në fakt u themelua nga Profeti i Shenjtë (s.a.v.s) në fillim të misionit të tij.


Nëse ne e ndjekim Imam Aliun (a.s), është sepse Profeti (s.a.v.s) na ka urdhëruar. Gjithashtu, Imam Aliu (a.s) dhe 11 Imamët tjerë kanë transmetuar mësimet e Profetit Muhamed (s.a.v.s), dhe Profeti (s.a.v.s) ka transmetuar mësimet e Allahut. Kjo është sepse Profetët dhe Imamët janë të pagabueshëm dhe ata nuk thonë asgjë në kundërshtim me atë që iu është urdhëruar.


Gojëdhana në Historinë e al-Tabarit:
Ka treguar Zakariyya Ibn Yahya al-Darir, nga Affan Ibn Muslim, nga Abu Awanah, nga Uthman Ibn al-Mughirah, nga Abu Sadiq, nga Rabiah Ibn Najid:
Një njeri i tha Aliut (a.s): “O udhëheqësi i besimtarëve, si u bëre ti trashëgimtari i kushëririt tënd?” Ai tha: “Ahem”, tri herë derisa të gijthë ndëgjuan me vëmendje, dhe pastaj tha: “Profeti (s.a.v.s) ftoi të gjithë fisin Banu Abd al-Muttalib, duke përfshirë edhe kushërinjtë e tij më të afërt, për të ngrënë mish qengji një vjeçar dhe për të pirë qumësht. Ai poashtu u ofroi edhe gru, dhe ata ngrënë derisa u ngopën, mirëpo ushqimi mbeti ashtu siç ishte, sikur të mos ishte prekur.
Pastaj i ofroi atyre qumësht dhe ata pinë derisa nuk mundën më, dhe qumështi mbeti i paprekur.

Pastaj ai i tha Banu Abd al Muttalib, mua më kanë dërguar për të gjithë njerëzit në përgjithësi dhe tek ti në veçanti. Tani që keni parë këtë, cili prej jush do të më betoheni për besnikëri, dhe të jeni vëllau im, shoqëruesi im, dhe trashëgimtari im? Asnjëri prej tyre nuk u ngrit, kështu që unë u ngrita përballë tij edhe pse isha më i ri nga të gjithë ata. Ai tha: Ulu. Kështu ai i përsëriti të njëjtat fjalë tri herë, unë u ngrita tri herë dhe ai më urdhëroi të ulem. Në herën e tretë, ai e vendosi dorën e tij në timen. Kështu që unë u bëra trashëgimtari i kushëririt tim, me përjashtim të axhës tim”.
Referencë Suni:

Historia e al-Tabarit, versioni Anglez, v6, pp 91-92.

 

Komentet anësore:


Një vëlla Suni tha se në rastin e lartëpërmendur Profeti (s.a.v.s), po i referohej vetëm familjes së tij, Banu Abd al-Muttalib, dhe jo të gjithë Muslimanëve. Shpjegimi më i mundshëm në këtë rast është se Profeti (s.a.v.s) e shpalli Imam Aliun (a.s) si pasardhës të tij vetëm që të kujdesej për çështjet e familjes Banu Abd al-Muttalib, në mungesë të tij dhe jo si pasardhës të tij në udhëheqjen e të gjithë Muslimanëve.
Këtu së pari duhet të tregoj se, fëmijët e Abd al-Muttalib nuk ishin familja e Profetit (s.a.v.s). Ata ishin të afërmit e tij. Nga hadithet e mësipërme, nuk mund të themi se ai po i drejtohej vetëm të afërmve të tij. Ai vetëm filloi me ta.


Tani, me të vërtetë besoni se Profeti (s.a.v.s) caktoi një pasardhës për fisin e Abd al-Muttalib, por harroi të caktonte një pasardhës për të gjithë komunitetin? Profeti (s.a.v.s) nuk ishte nacionalist. Ai nuk është dërguar vetëm për fëmijët e Abd al-Muttalibit. Ashtu siç e ka thënë ai vet në hadith, ai është dërguar për të gjithë njerëzimin. Atëherë si mundi ai t’i harronte njerëzit e tjerë?! Nëse caktimi i një pasardhësi është detyrë e një Profeti, atëherë kjo nuk mund të jetë e kufizuar vetëm për disa njerëz, sepse Profeti (s.a.v.s), sepse Profeti (s.a.v.s) nuk është dërguar vetëm për disa njerëz.


Gjithashtu, Profeti (s.a.v.s) nuk e deklaroi Imam Aliun (a.s) si pasardhës vetëm këtë herë. Mirëpo kjo ishte hera e parë. Janë shumë gojëdhana në koleksionet e Sunive, të cilat tregojnë se kë e ka zgjedhur Profeti (s.a.v.s) si pasardhës të tij. Ndërsa lajmërimi zyrtar, ishte në “Ghadir Khum”, ashtu siç edhe dëshmon Sihah Sittah (gjashtë koleksionet e Sunive të gojëdhanave).


Poashtu është e rëndësishme të kujtohet se ngjarjet historike gjithonë shkruhen dhe kontrollohen nga njerëzit të cilët janë në pushtet. Kjo ndodh në të gjitha epokat, dhe qeverisja nga tiranët Umayad dhe Abbasid, nuk bën përjashtim. Pra, faktet nuk shkruhen në mënyrë eksplicite në histori, mirëpo padyshim që mund të gjenden. Këto janë pjesë të informacioneve të cilat përgjatë historisë, janë fshehur nga cenzurat e Sundimtarëve.


Profeti (s.a.v.s) ka thënë:
“Aliu është me të vërtetën, dhe e vërteta është me Aliun”.
عليٌ مع الحق و الحقُ مع علي
Referencë Suni: Tarikh, nga al-Khateeb al-Baghdadi.


Si është e mundur kjo?


(artikulli i mëposhtëm është marrë nga libri “Vëllau i Muhamedit (s.a.v.s), i shkruar nga i ndjeri Muhammad Jawad Chirri (r.a). Ngjarja e cila diskutohet në këtë artikull është kur Allahu (swt) e ka urdhëruar Profetin (s.a.v.s) t’u predikojë të afërmve të tij).
Dy Shejhlerët: al-Bukhari dhe Muslimi nuk e kanë përmendur ngjarjen e rëndësishme që ka të bëjë me predikimin e parë të Profetit (s.a.v.s), edhe pse është regjistruar nga shumë historianë dhe njerëz që regjistruan hadithet.


Ata raportuan kur Profeti (s.a.v.s) u shfaq në Al-Safa, kur u bëri thirrje fisit Kurejsh (Mekasit) dhe kur i ftoi për t’a pranuar fenë e re. Muslimi dhe këta reporterë treguan për këtë rast dhe e lidhën atë më ajetin që i paralajmëron familjarët më të afërm të Profetit të Shenjtë (s.a.v.s).
Muslimi ka shkruar se Abu Huriarah ka thënë:


Kur ky ajet u shpall: “Dhe paralajmëroi familjarët e tu më të afërm”, i Dërguari i Allahut i thirri Kurejshët dhe ata u mblodhën të gjithë. Ai iu drejtua atyre në përgjithësi dhe në veçanti. Ai tha: “O fëmijët e Ka’ab Ibn Lu’ay, shpëtojeni veten nga Xhehenemi. O fëmijët e Murrah Ibn Ka’ab, shpëtojeni veten nga Xhehenemi. O fëmijët e Hashimit, shpëtojeni veten nga Xhehenemi. O Fatima, shpëtoje veten nga Xhehenemi. Sepse unë nuk mund të ju mbroj nga Zoti, përveç se jeni të lidhur me mua, gjë që unë nuk kam dëshirë t’a marrë parasysh”.
Referencë Suni:

Sahih Muslim, v3, pp 79-80.


Është i mahnitshëm fakti se Zoti e ka urdhëruar të Dërguarin e Tij t’i paralajmërojë të afërmit e tij të cilit ishin fëmijët e Abdul-Muttalibit, por Profeti (s.a.v.s) i paralajmëroi fëmijët e Ka’ab Ibn Lu’ay dhe fëmijët e Murrah Ibn Ka’ab, të cilët ishin shumë larg tij. Është e pabesueshme që i Dërguari i Allahut (s.a.v.s) të mos i bindet urdhërave të Zotit të tij.
Si dhe, çfarë është edhe më e pabesueshme që Profeti (s.a.v.s), e paralajmëroi të bijën e tij (Fatimen) publikisht, që të shpëtojë nga Xhehenemi, kur ajo ishte vajza më e pastër Muslimane, me prindërit më të dëlirë. Sipas historianëve, në kohën e shpalljes së këtij ajeti, Fatima (s.a) ishte dy ose tetë vjeçare. Al-Hakim raportoi në al-Mustadrak, v2, p61 se ajo u lind 41 vjet pas lindjes së babait të saj.
Nuk është e logjikshme që Profeti (s.a.v.s) t’i drejtohej një vajze dy vjeçare, ose një vajze të dëlirë Muslimane ( e cila ishte e mitur, pa i kaluar tetë vjet), dhe t’a vendoste në të njejtin nivel me paganët e Banu Ka’ab dhe Banu Murrah.


Dhe më i çuditshëm është Hadithi që e raportoi Ajsha, të cilin e regjistoi Muslimi në Sahih:
“Kur u shpall ajeti i paralajmërimit, Profeti (s.a.v.s) tha:’ O Fatima, e bija e Muhamedit, Safija, e bija e Abdul Muttalibit, nuk mund të bëjë asgjë që të ju mbroj nga Zoti. Kërkoni çfarë të doni nga pasuria ime”.
Referencë Suni: Sahih Muslim, v3, p 79-80.


Ky Hadith nuk përputhet me Hadithin e mëparshëm. Sepse ky Hadith raporton se Profeti i Shenjtë (s.a.v.s) i drejtohej vetëm fëmijëve të Abdul Muttalibit, ndërsa Hadithi tjetër raporton se Profeti (s.a.v.s) i drejtohej publikisht njerëzve që nuk ishin të fisit të tij. Dhe më e çuditshme është se Profeti (s.a.v.s) iu drejtua vajzës së tij të vogël Fatima (s.a), e cila jetonte me të dhe të cilën e shihte çdo orë të ditës. Si dhe është befasuese që Profeti (s.a.v.s) nuk i përcolli asnjë mesazh te ata, si që t’a adhurojnë Zotin, ose të shmangin idhujtarinë.


Veç kësaj, Ajsha nuk ishte ende e lindur kur ndodhi kjo ngjarje. Profeti (s.a.v.s) ndërroi jetë kur ajo ishte vetëm 18 vjeçare. (Shihni al-Tabaqat, nga Ibn Sa’d, v8, p61). Dhe kjo ngjarje ndodhi dhjetë vjetë para Hixhrës (20 vjet para se ai të ndërronte jetë). Abu Hurairah ishte dëshmitar i kësaj ngjarjeje sepse ai e pa Profetin (s.a.v.s) për herë të parë pasi që ai u kthye nga Khaibari, vitin e 7të pas Hixhrës.

(Shihni al-Tabaqat, nga Ibn Sa’d, v4, p327).


Si dhe, është befauese që al-Zamakhashari raportoi se Ajsha, e bija e Ebu Bekrit dhe Hafsa, e bija e Omarit, ishin në mesin e atyrë të cilët Profeti (s.a.v.s), i paralajmëroi pas shpalljes së këtij ajeti (ky ajet u shpall para lindjes së Ajshes).

(Shihni al-Sirah al-Halabiyyah, nga ‘Ali Ibn Burhanuddin al-Halabi, v1, p321).


Kjo tregon qartë se raportuesit e këtyre gojëdhanave ishin seriozisht të hutuar. Ata e neglizhuan faktin se Profeti (s.a.v.s) ishte i urdhëruar t’i paralajmëronte të afërmit e tij, të cilët ishin fëmijët e Abdul Muttalibit, dhe se Profeti (s.a.v.s) kurrë nuk do t’a shkelte një urdhër nga Zoti.
Këto gojëdhana përcjellin të kundërtën e vetë ajetit, dhe çfarëdo që bie në kundërshtim me Kur’anin e Shenjtë nuk duhet të shpërfillet. Ngjarja të cilën e raportuan historianët dhe regjistruesit e Haditheve, që thotë se Profeti (s.a.v.s) mbajti një konferencë me të afërmit e tij, është e vetmja rrugë e logjikshme që Profeti (s.a.v.s) duhej t’a ndiqte pas shpalljes së ajetit.

 

 

Mendimi i Imam Aliut (a.s) për Kalifatin

 


Dikush ka thënë se në njërin prej predikimeve të Nahjul Balaghas shkruhet se Imam Aliu (a.s) ka thënë se njëra prej arsyeve pse ai ka të drejtë ligjore mbi Kalifatin janë konsultat. Këtu, Imam Aliu (a.s) po kundërshton tezën Shi’ite se Profeti (s.a.v.s) donte t’a caktonte atë si Imam. Kjo që po i referoheni nuk është një predikim i Imam Aliut (a.s), si dhe e keni kuptuar jashtë kontekstit. Ajo është një pjesë e letrës të cilën ai ja dërgoi Muawiyahs kur ai refuzoi t’ia jepte betimin atij.
Gjithashtu, në atë letër, Imam Aliu (a.s) nuk ka thënë se ai besonte se Kalifati duhej të zgjidhej.

(Ju lutem lexojeni letrën më poshtë).

 

Ai vetëm donte t’a përdorte argumentin e kundërshtarëve të tij kundër tyre.
Kur i gjithë populli i Medinës u betuan në mënyrë unanime t’i bashkoheshin Imam Aliut (a.s), Muawiyah e kuptoi rrezikun që po i kanosej pushtetit të tij, dhe si justifikim tha se zgjedhja e Imam Aliut (a.s) ishte e jashtëligjshme pasi që ai nuk ishte marrë pjesë në zgjedhje, dhe kështu duhej të bëheshin zgjedhje tjera gjenerale. Kjo ndodhi përderisa Ebu Bekri u zgjodh nga një numër i vogël i njerëzve dhe kjo nuk mund të konsiderohej se ai ishte caktuar në Kalifat nga zgjedhja e njerëzve.


Por sundimtarët që erdhën pas Profetit (s.a.v.s) i imponuan njerëzve se kjo ishte mënyra se si zgjidhej udhëheqësia. Pra, njerëzit me tituj në Medinë duhej t’a zgjidhnin udhëheqësin dhe ai duhej t’a udhëhiqte të gjithë botën Islame, askush nuk kishte të drejtë t’a kundërshtonte këtë, edhe nëse ai person ishte prezent gjatë zgjedhjes.
Njerëzit të cilët po e mbështesnin Muawiyahn ishin ata që u ankuan më së shumti për këtë argument. Por kur udhëheqja e Shtetit Islam, që ishte në formë të Kalifatit, erdhi në duar të Imam Aliut (a.s), ata u rebeluan kundër tij, edhe pse disa prej tyre ishin betuar të qëndronin përkrah tij.


Këtu, në letrën që ai ja dërgoi Muawiyahs, Imam Aliu (a.s) e vë në dyshim këtë argument i cili një herë u përdor kundër tij, kur ai refuzoi t’ia jepte betimin Ebu Bekrit. Imam Aliu (a.s) tha se nëse kriteri për t’a zgjedhur Kalifatin është zgjedhja e njerëzve, atëherë njerëzit në Medinë e zgjodhën atë si Kalif, njerëz si Emigrantë dhe Ndihmës, dhe askush nuk mund t’a mohonte këtë fakt. Kështu që, sipas rregullave që i formuluan kundërshtarët e tij, zgjedhja e tij ishte e ligjshme, e drejtë dhe në mirëbesim.


Kështu që Muslimanët të cilët i vendosën këto rregulla për t’a bërë të ligjshëm zgjedhjen e Ebu Bekrit nuk kanë të drejtë të flasin ose të veprojnë kundër Imam Aliut (a.s). Dhe Muawiyah nuk kishte të drejtë të kërkonte rizgjedhje ose të refuzonte t’i bashkohej atij, kur ai e pranoi këtë rregull për Ebu Bekrin.


Në këtë letër, Imam Aliu (a.s) i shkroi Muawiyahs:
“Me të vërtetë që ata që i betuan besnikëri Ebu Bekrit, Umarit dhe Uthmanit, më janë betuar edhe mua, duke u bazuar në të njejtin rregull. Sipas këtij rregulli, ai i cili ishte prezent (në zgjedhje) nuk ka të drejtë t’a rikonsiderojë votën, dhe ai i cili mungonte nuk ka të drejtë të refuzojë. Si dhe u bënë konsulta të mbyllura me Emigrantët dhe Ndihmësit. Nëse ata pajtohen se një individ duhet të jetë udhëheqësi i tyre, supozohet se kjo është dëshira e Allahut. Dhe nëse ndokush prej tyre e kundërshton këtë vendim për shkak të ndryshimit, ata ia merrnin atë që kishte ruajtur, dhe nëse ai e refuzonte këtë vendim, ata luftonin me të për shkak se ai ndoqi një rrugë që nuk është e besimtarëve, dhe Allahu do t’a kthejë atë prej ku kishte ikur”.


“ O Muawiyah, nëse e përdor trurin tënd, pa rënë pre e dëshirave tua, do të zbulosh se unë jam më i pafajshmi nga gjaku i Uthmanit, dhe poashtu e di se unë kam qenë i veçuar nga ai, vetëm nëse i fsheh ato që janë të qarta për ty dhe i beson të gjitha këto thashetheme të pavërteta për mua”.


Në letrën e mësipërme, Imam Aliu (a.s) përdori argumente të kundërta për t’a hedhur poshtë argumentin e Muawiyahs. Kjo metodë njihet si argumentimi me kundërshtarin duke ia vënë në pah argumentet e tij false për t’i hedhur poshtë ato.


Sa i përket fesë, Imam Aliu (a.s) kurrë nuk ka besuar se kriteri për zgjedhjen e Kalifit duhej të ishte konsultimi me prijësit ose votat e përgjithshme, përndryshe ai nuk do t’ë kishte refuzuar për t’i betuar besnikëri gjatë gjashtë muajve të Kalifatit të Ebu Bekrit, që është një fakt i pamohueshëm për të gjithë Muslimanët. Kjo është provë se ai nuk i merrte në konsideratë këto metoda të vetë-sajuara për zgjedhjen e Kalifatit.
Sidoqoftë, po të vendosej para Muawiyahs do të hapej një derë për pyetje dhe përgjigje. Ai mundohej që t’a bindte atë me besimet e tij se ai nuk kishte qëllim t’a çrregullojë çështjen. Imam Aliu (a.s) e citoi argumentin e mësipërm me Muawiyahn (dhe në një rast tjetër me Talhan dhe Zubairin) vetëm për t’i dëshmuar atyre se qëllimet e tyre ishin të rreme, vetëm për t’ia hequr të drejtën e tij dhe se ata ishin në gjendje t’i shkelnin principet që i kishin pranuar më parë vetëm për t’a dëmtuar atë.


Mund t’a përkujtojmë një argument të kundërt si ky në Kur’an. Profeti Ibrahim (a.s) njëherë pretendoi se ai ishte adhurures i Diellit dhe hënës vetëm për t’i dëshmuar njerëzve se kjo do t’ë rezultonte kundër tyre.
Në këtë rast, Imam Aliu (a.s), nuk e argumentoi këtë me ndonjë thënie të Profetit (s.a.v.s), gjë që do të ishte fjala e fundit në lidhje me Kalifatin, sepse arsyeja pse ata e refuzonin ishte e bazuar në zgjedhjet me vota. Kështu, duke u adaptuar me kërkesat e situatës, këtë çështje do t’a heshtte një përgjigje e bazuar në principet e kundërshtarit. Edhe nëse ai do të përdorte si argument urdhërin e Profetit (s.a.v.s), kjo do t’i nënshtrohej interpretimeve të shumta dhe çështja në vend që të vendosej, vetëm sa do të zgjatej.


Në fakt qëllimi i vërtetë i Muawiyahs ishte që t’a zgjaste çështjen ashtu që në një kohë dikush do t’a përkrahte atë. Imam Aliu (a.s) e kishte kuptuar se pasi Profeti (s.a.v.s) ndërroi jetë, të gjitha fjalët e tij për caktimin e pasardhësit të tij ishin lënë anash. Kështu që, si mund të përmushej vullneti i tij pas shumë kohe, kur do të bëhej zakon të ndiqeshin dëshirat personale dhe jo urdhërat e tij?
Gjithashtu, janë shumë predikime në Nhajul Balagha, në të cilat Imam Aliu (a.s) tregon se ishte uzurpuar e drejta e tij që nga dita e parë pasi Profeti Muhamed (s.a.v.s), Mëshira për Njerëzimin, kishte ndërruar jetë. Ja një shembull i këtij predikimi:
Predikimi i shtatë nga Nahjul Balagha: Një studim i periudhës pasi Profeti (s.a.v.s) ndërroi jetë


(Ky është predikimi i famshëm i Shiqshiqiyyahs. Quhet kështu sepse përderisa Imam Aliu (a.s) po e predikonte këtë, një Irakian u ngrit në këmbë dhe ja dha një letër atij. Ai u vonua duke e lexuar atë. Kur ai e përfundoi letrën Abdullah Ibn Abassi i tha që t’a vazhdonte predikimin. Imami u përgjigj: “ Ibn Abass! Fjalimi im është i papërgatitur dhe po tregohej në një moment si Shiqshiqiyyah (hungërima e një deveje), nuk mund të vazhdoj”. Sa i përket temës, predikimi është i vetëkuptueshëm).


Kujdes! Për Allahun, biri i Ebu Bekrit u vesh me të (kalifatin) dhe ai sigurisht që e dinte se pozita ime është e lidhur me të ashtu siç është i lidhur boshti me një mulli dore. Vërshima e ujit rrjedh poshtë meje dhe zogu nuk mund të fluturojë sipër meje. Unë e vendosa një perde kundër kalifatit dhe e largova atë prej meje.
Por pastja e pyesja veten nëse duhet të sulmoja ose të duroja qetësisht errësirën verbuese të mundimeve, ku të rriturit janë të pafuqishëm, të rinjtë plaken dhe besimtarët e vërtetë veprojnë me turp derisa e takojnë Allahun (kur vdesin). Por kuptova se durimi ishte zgjedhja më e menqur. Kështu që unë durova edhe pse më shpoheshin sytë dhe më zihej fryma në fyt. Unë e shikoja trashëgiminë time derisa plaçkitej dersia shkoi i pari dhe ia dorëzoi Kalifatin Ibn al-Khattabit.
(Pastja e citoi vargun al-A’sha’s).


Unë po i kaloj ditët e mia në shpinën e devesë (në vështirësi), kur kisha ditë të lehtësisë dhe kur e gëzoja shoqërinë e vëllaut të Jabirit, Hayyanit.
Është e çuditshme se ai kur ishte gjallë kërkoi që të lirohej nga Kalifati, por e konfirmoi atë për dikë tjetër pas vdekjes së tij. Nuk ka dyshim që ata të dy ndanin gjëra vetëm mes tyre. Njëri e vendosi Kalifatin në një mur, ku njerëzit shpreheshin me arrogancë dhe trajtoheshin me vrazhdësi. Kishte shumë gabime, dhe si rrjedhim edhe shumë justifikime. Kush ishte në kontakt me ta, ishte sikur të ishe në një deve të padiciplinuar. Nëse e shtrëngonte shumë frenë, flegra e saj do të prehej, por nëse e linte të lirë, atëherë do të hidhej në tokë. Si rrjedhojë, për Zotin, njerëzit u përfshinë në moskokëçarje, ligësi, pasiguri dhe devijim nga rruga e drejtë.


Sidoqoftë, unë isha i durueshëm pavarësisht kalimit të kohës dhe ngurtësisë së gjyqit, përderisa kur ai shkoi në rrugën e vdekjes e vendosi Kalifatin në duar të një grupi (4) dhe më caktoi mua si njërin prej tyre. Por, për Zotin! Çfarë duhej të bëja unë me “konsultën” e tij? Ku qëndronte dyshimi im për të parët e tyre, tani që unë isha i ngjashëm me ta? Por unë rrija ulët kur ata rrinin ulët, dhe fluturoja lartë kur fluturonin ata. Njëri prej tyre ishte kundër meje sepse më urrente dhe tjetri ishte me të për shkak se kishte lidhje me ligj me të, dhe disa gjëra tjera, derisa i treti u ngrit me kraharorin e tij mes bajgave dhe kashtës. Me të u ngritën edhe fëmijët e gjyshit të tij (Umayyah), dhe e gllabëruan pasurinë e Allahut, ashtu siç i gllabëron një deve gjethnajat e pranverës, derisa iu këput litari, veprimet e tij e morrën në qafë dhe lakmia e tij e gjunjëzoi.


Në atë moment asgjë nuk më befasoi përveç turmës së njerëzve që nxitonin drejt meje. Ishin aq shumë nga të gjitha anët si një turmë hienash, saqë Hasani dhe Hysejni u shtypën dhe dy anët e veshjes sime u grimcuan. Ata u mblodhën rreth meje si një turmë e dhive dhe e deleve. Kur unë i mora frerët e qeverisjes, një pjesë e njerëzve u shkëputën dhe pjesa tjetër u kthyen me mosbindje, ndërsa të tjerët filluan të bënin vepra të gabuara sikur të mos e kishin dëgjaur kurrë fjalën e Allahut:
“Sa për shtëpinë e botës tjetër, ne do caktojmë atë për ata që nuk kërkojnë as madhështi e as ngatërresa në tokë. Përfundimi (i mirë) është për ata që ruhen nga të këqijat”. (Kur’an 28:83).
Për Zotin, ata e kishin dëgjuar dhe kuptuar këtë, por ata e shihnin këtë botë si vezulluese dhe stolistjet e saj i joshën ata. Vini re, për Atë që bëri drithërat të rriteshin dhe që krijoi qeniet e gjalla, nëse njerëzit nuk do të kishin ardhur te unë, nëse mbështetësit nuk do t’i kishin përdorur argumentet e tyre dhe nëse nuk do t’a dija premtimin e Allahut se njerëzit nuk duhej t’a pranonin zilinë e shtypësve dhe urinë e të shtypurve, unë do t’a hedhja litarin e Kalifatit në supet e tij, dhe do t’a trajtoja personin e fundit, ashtu si të parin. Pastaj do të shihnit atë që shoh unë; se kjo botë e juaja nuk është më e mirë se teshtima e dhisë.
Mos më thuani se ky është fryt i Sayyed Radhi-t. Në fakt, ky predikim i Imam Aliut (a.s) qarkullonte mes dijetarëve Suni 200 vjet para lindjes së Sayyed Radhi-t, dhe ata e pranuan se predikimi i mësipërm është thënie origjinale e Imam Aliut (a.s), si dhe unë kam 27 dokumente për t’a vërtetuar këtë. Në fakt, Nahjul Balagha nuk është vetëm burim Shi’it, si dhe shumë dijetarë Suni kanë komentuar për këtë.
Profeti (s.a.v.s) ka thënë:
مَن كنتُ أنا نبيه فعليٌ أميره
“Profeti i kujdo që jam unë, Aliu është udhëheqësi i tij”.
-Në Khailafa të ‘Ali Ibn Abu Talibit (a.s): Abdullah Ibn Masud ka treguar:
I Dërguari i Allahut (s.a.v.s) më ka urdhëruar që t’a ndjek atë në natën e Xhinit. Unë shkova me të derisa arritëm në kodrën e Mekës…(Profeti s.a.v.s) tha: “Më kanë premtuar se Xhinët dhe njerëzit do të më besojnë mua. Njerëzit më besuan mua, sa i përket xhinëve do të shohësh”. Ai vazhdoi: “Ndjej se më ka ardhur fundi”. Unë i thashë: “O i Dërguari I Allahut, a nuk do t’a emërosh Ebu Bekrin si Kalifin tënd?” Ai u largua nga unë, kështu unë e kuptova se ai nuk pajtohej me këtë; Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk do t’a emërosh Umarin si Kalifin tënd? Ai përsëri u largua, kështu unë e dija se ai nuk pajtohej. Unë i thashë: O i Dërguari i Allahut, a nuk do t’a emërosh Aliun si Kalifin tënd? Ai tha: “Atë po. Për Zotin, që nuk ka Zot tjetër përveç Tij, nëse ju e zgjedhni ate dhe i bindeni atij, Ai (Allahu) do të ju vendosë në Xhenet bashkë”.
Referencë Suni:
– Majma’ al-Zawa’id, nga al-Haythami, v8, p314
– Poashtu është treguar nga al-Tabarani.