Beteja e Bedrit – 17-të Ramazanit 2 A.H

 

Kur’an 3:123-124

123. All-llahu u ndihmoi juve në Bedr kur ju ishit pak në numër, e për të qenë mirënjohës, keni frikë nga Zoti.

124. Kur ti u thoshe besimtarëve: “A nuk është mjaft për ju që Zoti juaj t’ju vazhdojë ndihmën me tre mijë engjëjt e zbritur?”

 

 

Vendi: Bedri (130 km nga Medina)

Ushtria Myslimane: 313 burra, kryesisht të këmbësorisë me 2 kuaj dhe 70 deve.

Ushtrisë kufarëve: 1000 vetë, kryesisht Kalores me 100 kuaj dhe 700 deve.

Dëshmorët: Muslimane: 14

Kufarët të vrarë: 72 nga të cilat 36 të vrarë nga Imam Aliu (AS)

Beteja e fituar nga Myslimanet.

 

Beteja e Bedrit ishte betejave e par ku Islami mbrojti vlerat e veta.

Kur Profeti dëgjoi lajmin për një karvan tregtar qe ishte duke udhëtuar nga Meka për në Siri nën udhëheqjen e Ebu Sufjanit, dërgoi dy burra për të mbledhur informacion në lidhje me të. U zbulua se karvani i madh në të cilin të gjithë Mekasit kishin aksione. Kurejshët kishin vendosur të investonin te gjitha kursimet e tyre në të, ku përfitimet do të përdoreshin për tu armatosur dhe luftuar Myslimanet. Lajmi ishte shqetësuese, Profeti (s.a.w) u largua nga Medina me 313 burra, 2 kuaj dhe 70 deve dhe u nis drejt Bedrit e cila ishte një pikë ndalimi për tregtar. Kurejshët kishin konfiskuar të gjithë pasurinë e myslimaneve që kishte lënë Mekën dhe ju bushkun Islamit ne Medinë, kjo ishte arsye e Profeti Muhamed (s.a.w) qe vendosi për konfiskimin e pasurisë së karvanit në kompensim te pasurisë se besimtarëve.

 

Ebu Sufjani nga frikë ndaj një sulmi nga Myslimanet i dërgoi një lajmëtar në Mekë duke u thënë atyre per friken e tij. Me marrjen e mesazhit, një ushtri prej 1.000 burra, 100 kuaj dhe 700 deve nën udhëheqjen e Ebu Xhehlit la Mekën për të shkuar në Bedër. Ndërkohë Ebu Sufjani mori një rrugë tjetër për në Mekë qe ti shmangej Bedrit. Pasi ai ishte kthyer në Mekë i dërgoj lajm Ebu Xhehli qe te kthehej, por Ebu Xhehli ishte shumë krenar e me ushtrinë e tij të madhe kërkonte me çdo kusht ta shtypte Islamin dhe myslimanet.

 

 

Të dy ushtritë u takuan në Bedër më 17 te Ramazanit 2 Higjres

 

 

Përmes durimit arrihet shpëtimi për të dy botët. Kini kujdes për detyrat që Allahu xh.sh.jua ka përcaktuar në Kuran, mos i harroni obligimet që jua ka mësuar Ai me ajetet e Tij. Pranoni me forcë veprat me të cilat Krijuesi juaj do të jetë i kënaqur. Tregoni besimin tuaj para Krijuesit tuaj dhe, në këtë vend, në Bedër, do ta meritoni mëshirën dhe faljen e Tij, që ju është premtuar. Premtimi i Allahut është i vërtetë.

 

Mbrojtja e Tij është forca dhe siguria jonë. Vetëm Atij I lutemi për ndihmë, Atij i mbështetemi dhe tek Ai kthehemi. Allahu më faltë mua dhe besimtarët,Pastaj u çua Mikdadi : “Për Zotin, o i Dërguari i Allahut,- tha ai, – ne nuk themi ashtu siç i thanë benu Israilët Musait a.s. : “…Shkoni pra ti e Zoti yt dhe luftoni, sepse ne po rrimë këtu.” (5:24) “Ne do të luftojmë djathtas teje dhe majtas teje, para teje dhe prapa teje.” I Dërguari (s.a.w). u gëzua dhe i ndriçoi fytyra nga këto fjalë. “Më tregoni, o myslimanë, ç’mendim keni ?”,- iu drejtua I Dërguari (s.a.w).

 

U ngrit Sa’ad ibn Muadhi, kryetari i Ansarve, dhe tha : “Më duket se po na drejtohesh neve, o i Dërguari i Allahut. Unë betohem për Zotin që të ka dërguar ty me të drejtë pejgamber se, sikur të na urdhërosh të hyjmë në det, ne futemi menjëherë të gjithë. Nesër, ne jemi gati t’i bëjmë ballë armikut bashkë. Ne jemi durimtarë në luftë dhe të vendosur e të patundur kundër armikut.

 

Ndoshta Allahu do të ta tregojë ty trimërinë tonë, që ti të gëzohesh. Prandaj, marsho, o I Dërguar, bashkë me ne, drejt të mirave të Allahut ! Për Zotin, që të ka dërguar ty pejgamber, sikur t’i lodhim devetë tona edhe deri në Berkul Gimad, ne do të vijmë pas teje”. Besimtarë të nderuar, pas kësaj paraqitjeje të vendosur të prijësit të ensarëve, I Dërguari (s.a.w). propozoi vendin ku do ta prisnin armikun.

 

Mirëpo, I Dërguari (s.a.w). e ndërroi vendin pas propozimit edhe më të mirë të Habbab bin Mundhirit r.a. dhe atëherë myslimanët zunë pozitën që u mundësonte t’ua prisnin ujin idhujtarëve. Pejgamberi (s.a.w), e dëgjoi këshillën e Hababit dhe e zhvendosi kampin e tij në vendin e zgjedhur nga Hababi.

 

Më pas Sa’d bin Muadhi në një vend paksa të ngritur, ngriti një çadër për Pejgamberin (s.a.w), prej nga do të drejtonte ushtrinë. Pejgamberi u kujdes që njerëzit e tij të ishin të gatshëm për betejë dhe i urdhëroi që të mos ishin ata të parët që do të nisnin betejën. Në fillim sipas zakonit Arab beteja fillon me luftime (1-1) .

 

Luftëtarët e famshëm Kurejsh si Utbah, Shayba dhe Walid ne fillim i sfiduan tre luftëtar `Ansars` nga Medina, Kurejshët nuk pranuan për të luftuar ndonjë nga `Ansars`, nga fakti se ata ‘ansaret’ nuk i vlerësonin si luftetar te denje dhe kërkuan nga te afërmit e Pejgamberit (s.a.w) dhe kështu Pejgamberi (s.a.w) dërgoj Ubayda, Hamza dhe Imam Aliun (as). Qe të tre nga kufaret u vranë e nga Myslimanet (Ubayda u lënduar)

 

 

Në mes të betejës, Profeti iu lut Allahut. Dhe Allahu u përgjigje:

 

 

Kur’an 8:9

Përkujtoni kur kërkuat ndihmë prej Zotit tuaj, e Ai u është përgjigjur: “Unë do t’ju ndihmoj me një mijë engjëj që vijnë një pas një (grup pas grupi)”

 

Të zemëruar nga kjo humbje, Kurejshët derdhën mbi myslimanët një shi shigjetash dhe pastaj u hodhën në sulm. Ata sulmuan si dallgë dhe humbën shumë ushtarë, por nuk qenë në gjendje të thyenin rreshtat e myslimanëve.

 

Myslimanët pritën derisa armiku harxhoi fuqinë dhe pastaj u hodhën në kundërsulm me ashpërsi dhe me forcë duke i marrë përpara armiqtë. Pejgamberi (s.a.w) ishte në vijën e parë të frontit dhe i udhëhiqte myslimanët duke lexuar Kuran me zë të lartë dhe duke lutur Allahun. Pasi pësoi një humbje të madhe, ushtria e kurejshëve mori arratinë, kurse myslimanët i ndoqën dhe zunë shumë robër.

 

Aftësi e Imam Aliut (AS), dhe ushtarëve te tjera myslimane bashke me kaq shume engjëj mbolli terrorit në zemrat armike, ku 72 kufarëve u vranë, duke përfshirë udhëheqësin e tyre Ebu Xhehlit. Imam Aliu (ra) vrau 36 prej tyre dhe 14 myslimane u martirizuan.

 

70 të burgosur u morën nga Myslimanet. Të burgosurit janë trajtuar me dashamirësi dhe disa u bënë myslimanë. Në ditët e mëvonshme disa nga të burgosurit thënë: “Qoftë i bekuar Populli i Medines, ata me Kuajt dhe Devetë na dërguan ne Medine e vet udhëtonin ne këmbë, ata na dhanë grurë dhe bukë për të ngrënë, e për vetveten nuk i mjaftonte.” Të burgosurit pasura paguar shpërblim dhe u lënë të lirë. Të tjerëve u kërkua për të fituar lirinë e tyre, ti mësojnë 10 myslimanë të shkrim-lexim.

Beteja e Bedrit forcoi besimin e Myslimaneve.

 

Konsultimet e luftës

 

 

Profeti u ngrit dhe tha: “Çfarë mendimi keni për këtë çështje”

Ebu Bekri u ngrit i pari dhe tha:.. “Shefat dhe burrat luftarake Kurejshët i janë bashkuar kësaj ushtri. Kurejshët, jo te gjithë shprehen besim në ketë fe, dhe ende nuk kanë rënë nga kulmin e lavdisë në humnerën e degradimit. Për më tepër, ne nuk erdhëm nga Medina plotësisht te përgatitur “.        

“Me një falje – nuk jemi te përgatitur për Luftë”

Profeti ka thënë: “Ulu”.

Pastaj Ymeri u ngrit dhe përsëritur atë që Ebu Bekri i kishte thënë. Profeti tha: Të ulet.

Pas kësaj Mikdad u ngrit dhe tha: “O i Dërguari i Allahut? Zemrat tona janë me ju dhe ju duhet të veproni sipas urdhrave të dhënë nga All-llahu, Pasha All-llahun, Ne nuk do t’ju them se atë çfarë than Musait Bani Israel!

Kur Musai i kërkoi atyre për të kryer Xhihadin, Ata i thanë: “O Musa! Ti dhe Zoti i juaj duhet të shkoni dhe të kryejnë Xhihadin e ne do te qëndrojmë këtu “. Ne, megjithatë, ju themi të kundërtën e sajë qe ata than: Kryerja e Xhihadin nën kujdesin e bekimit te All-llahut, edhe ne jemi me ty dhe do të luftojmë.

 

Profeti ishte shumë i kënaqur kur dëgjoj fjalët e Mikdadit dhe u lut për të.

 

Komenti:

 

Ne shume libra deklaratat e dy Halifëve te ardhshëm janë cituar me fjalë “ Ata folën mire” dhe Profeti a.s i tha të ulen! Po te kishin deklaruar ndryshe ose me një fare trimërie do te ishin cituar njëjtë si Mikdadi e jo me vetëm “Ata folën mire”

 

Nuk ka dyshim se ishte vetëm takim konsultimi dhe çdo kush kishte te drejt te shpreh mendimin personal e qe ne ketë rrastë ishte Ai Mikdadi që me fale si “ Nuk jemi si Banu Israel(fëmijë të izraelit) e kënaqi Profetin (a.s) e i dha kurajë luftëtareve të tjerë.

 

Myslimanët ishin të vetëdijshëm për arratisjen e Karvanit.

 

Lajmi i arratisjes së karvanit nisi te qarkullonte në mesin e muslimanëve. Ata që e kishte mendjen ne mallin qe ishte ne Karvan u shqetësuan shumë për këtë lajm. Allahu shpalli ajetin e mëposhtëm për të forcuar zemrat e tyre:

 

Kur’an 8:7

Përkujtoni kur All-llahu ju premtoi njërën prej dy grupeve se është juaja, e ju dëshironit t’ju takojë ai (grup) i paarmatosur, ndërsa All-llahu dëshiroi që me premtimet e Tij ta vendosë të vërtetën, e të zhdukë në themel mbeturinën e mohuesve.