Shokët e Profetit - siç shihet nga Shiitët dhe Sunitët

 

Vendosa që gurthemeli i studimit tim do të ishte një studim kritik i jetës së sahabëve të Profetit. Dyshoja se të gjitha këto ndryshime, që hasim sot, i kanë rrënjët në kohën e tyre. Ulematë islamikë shpesh kanë ndërmarrë kërkime të hollësishme në jetën e sahabëve të Profetit.

 

Ndër këto vepra janë librat e mëposhtëm të ulemave tona: Usd el-Ghabah fi Tamjiiz el-Sahaba, El-Isabah fi Maarifat el-Sahabah, Mizan el-I'tidal dhe të tjerë. Ato përmbajnë përmbledhje kritike të jetës dhe veprave të të gjithë sahabëve të rëndësishëm.

 

Këtu duhet të tërheq vëmendjen për faktin se në periudhën e hershme shumica e ulemave shkruanin në përputhje me mendimet e partive të atëhershme në pushtet, dmth. Sundimtarët Umajad dhe Abasid, të cilët janë, siç dihet, kundërshtarë të ashpër të AhlulBayt dhe pasuesve të tyre.

 

Prandaj, nuk do të ishte e drejtë të mbështetesh vetëm tek ata pa marrë parasysh punimet e një ulemate tjetër që u persekutuan për të qenë pasues të AhlulBayt dhe shkakun e revoltave kundër këtyre sundimtarëve tiranë. Një nga zbulimet e para ishte se sahabët nuk ishin dakord me dëshirën e Profetit Muhamed (s) për t'u shkruar atyre një testament që do t'i ndihmonte ata të qëndronin në rrugën e duhur.

 

Vetë kjo mosmarrëveshje midis sahabëve e privoi umetin islam nga veçantia dhe e shtyu atë në errësirën e përçarjeve, luftërave dhe e çoi atje ku është sot. Këta ishin ata që ndanë në çështjen e kalifatit të trashëgimisë së Profetit Muhamed (s) në dy parti, duke ndarë umetin në pasuesit e Aliut dhe pasuesit e Muavijes. Këta ishin ata që nuk ishin dakord për interpretimin e Kuranit dhe hadithet e Profetit, të cilat çuan në krijimin e besimeve të ndryshme, shkollave, medhhebeve, grupeve dhe nëngrupeve.

 

Prej tyre vijnë teologji, shkolla mendimi dhe filozofi të frymëzuara nga ambiciet politike. Myslimanët nuk do të ndaheshin në mospajtim nëse nuk do të kishte ndarje dhe mosmarrëveshje mes sahabëve. Ekziston vetëm një Allah, një Kuran, një Profet dhe një Kibla për të cilin të gjithë bien dakord, ndërsa mosmarrëveshja që ka lindur midis Sahabëve është akoma e pranishme.

 

Ajo filloi në ditën e parë pas vdekjes së Profetit Muhamed (a.s) në saqif (sallë) të fisit Saidah dhe do të zgjasë për aq kohë sa dëshiron Allahu. Përmes diskutimit tim me ulematë shia, mësova se, sipas mendimit të tyre, sahabët janë ndarë në grupet e mëposhtme:

 

Grupi i parë përbëhej nga sahabë të cilët gjithmonë me besnikëri e ndiqnin dhe e mbështesnin të Dërguarin e Allahut. Ata ishin miqtë e tij të sinqertë, me fjalë dhe me vepra, dhe nuk e lanë asnjë çast. Ata qëndruan fort pranë tij, duke e mbështetur në çdo rast. Allahu i Lartësuar flet për lavdërimin për këta sahabë në shumë vende në Kur’an. Gjithashtu, Profeti (s) i lavdëron këta Sahabë në shumë vende. Shiitët e përmendin këtë grup me respekt dhe afeksion të thellë dhe janë në marrëveshje të plotë me sunitët rreth tyre.

 

Grupi i dytë përbëhej nga sahabë që pranuan Islamin dhe ndoqën të Dërguarin e Allahut (s) për hir të fitimit ose nga frika. Ata ishin në gjendje ta lëndonin atë dhe jo gjithmonë u bindeshin udhëzimeve dhe urdhrave të tij. Në fakt, ata shpesh e sfiduan atë duke sfiduar rregullore të qarta dhe duke imponuar mendimet e tyre personale. Allahu flet për to në shumë ajete Kur’anore, dhe gjithashtu, Profeti Muhamed (s) paralajmëron për to. Shiitët i përmendin këta sahabë vetëm për shkak të veprave të tyre, por pa respekt dhe dashuri.

 

Grupi i tretë i Sahabëve janë hipokritët dhe hipokritët që ndoqën Profetin (s) vetëm për ta joshur dhe mashtruar atë. Ata bënin sikur ishin myslimanë, ndërsa në shpirtrat e tyre ishin të gatshëm të fyenin dhe blasfemonin Islamin dhe myslimanët. Allahu shpalli tërë suren Kuranore rreth tyre dhe u premtoi atyre vendin më të ulët në Ferr.

 

Gjithashtu, Profeti Muhamed (s) paralajmëron për ta në shumë vende dhe madje informon miqtë e tij më të ngushtë për emrat dhe karakteristikat e tyre.

 

Ishte një grup sahabësh, të cilët dalloheshin nga të tjerët për shkak të farefisnisë me Hazret Muhamedin (s) plus që ata ishin të jashtëzakonshëm në vlerat e tyre shpirtërore dhe fisnikërinë.

 

Këta ishin anëtarë të Ehlul-Bejtit (familja e Profetit) të cilët Allahu i mbajti të pastër nga të gjitha mëkatet dhe u dha atyre një status të veçantë duke na urdhëruar të lexojmë salavate për ta Allahumme salli 'ala Muhammadin wa Aali Muhammad - (Zoti! Bekoni Muhamedin dhe familjen) të Muhamedit).

 

Ai kërkon që çdo musliman t'i dojë sinqerisht ata si kompensim ndaj Muhamedit (s) për Islamin që ai ka sjellë. Ata janë njerëzit që kanë njohurinë më të madhe dhe shpjegimin e plotë të Kur’anit. Ata janë njerëzit e dhikrit, të cilin i Dërguari i Allahut (s) i barazon me Kur'anin në thënien e tij "dy gjëra të vlefshme" (al-Saqalain) në të cilat ai na urdhëron t'u përmbahemi atyre. [Ndër burimet e këtij hadithi janë 'Kanz elUmmal, libri I, faqe 44; 'Ahmed's Musnad', libri V, faqe 182]

 

Hazreti Muhamed (s) i barazon ata me anijen e Noeut: Kush ngjitet shpëton dhe kush mbetet prapa është zhytur. [Ndër burimet e këtij hadithi janë 'Al-Mustedarak' - një version i shkurtuar nga Al-Hakim, Libri II, faqe 115 dhe 'Al-Sava'ik al-Muhrikah' nga Ibn Hadzar, faqe 184,234]

 

Sahabët e dinin këtë pozicion të veçantë të anëtarëve të Ehlul-Bejtit, prandaj i respektuan dhe i respektuan ata. Shiitët i ndjekin ata dhe i mbajnë ata mbi çdo sahab që vërteton përsosmërinë e tyre përmes haditheve të shumta të Profetit.

 

- Ulematë sunite respekton dhe ka dashuri për të gjithë sahabët dhe nuk e pranon ndarjen e mësipërme. Ata gjithashtu nuk besojnë se kishte hipokritë dhe hipokritë mes sahabëve të Profetit, por pretendojnë se të gjithë sahabët ishin njerëzit më të mirë pas Profetit Muhamed (s).

 

Nëse ata do të bënin ndonjë ndarje mes tyre, ata do ta bënin këtë në përputhje me moshën, meritën dhe kohëzgjatjen e shërbimit ndaj Islamit. Ata i vendosën "katër halifët e drejtë" në grupin e parë, pastaj gjashtë të tjerët nga dhjetë të cilëve u premtohet Parajsa, siç pretendojnë ata. Prandaj, ata mësojnë salavate për Profetin Muhamed (s) pastaj për familjen e Hazret Muhamedit (Ehlul Bejt) dhe së fundmi për të gjithë sahabët.

 

Kjo ishte ajo që unë isha në gjendje të mësoja nga sunitët dhe ulematë shia në lidhje me ndarjen midis sahabëve. Kjo më shtyu të filloj të hulumtoj këtë çështje të diskutueshme në detaje. Unë i premtova Allahut që, me ndihmën e Tij, do të hiqja dorë nga lidhja ime emocionale dhe do të isha neutral dhe objektiv duke dëgjuar me kujdes ato që thoshin të dy palët, dhe vetëm atëherë do të ndiqja më të mirën. 

 

 

Për ta arritur këtë vendosa:

 

l Gjithmonë mbështetuni në atë në të cilën të dy palët bien dakord në lidhje me interpretimin e Kuranit dhe Sunetit të Profetit Muhamed (s)

 

2. Unë gjithashtu do të mbështetem te arsyeja, sepse ajo është dhurata më e madhe që Allahu u ka dhënë njerëzve dhe me të cilën i ka ndarë ata nga krijesat e tjera. Sa herë që ai është i pakënaqur me veprimet e njerëzve, Allahu u kërkon atyre të përdorin arsyen. Allahu i Lartësuar, shumë shpesh u drejtohet njerëzve në Kuran si vijon: A nuk kuptojnë ata? A nuk e kuptojnë ata? A nuk e panë ...?

 

3. Për ta bërë Islamin tim: besimin në Allahun, Engjëjt e Tij, Librat dhe Profetët; se Muhamedi është skllav dhe i dërguar i Tij; se kurrë nuk do të besoj verbërisht në ndonjë sahab, pavarësisht nga pozicioni dhe marrëdhënia e tij me Profetin, sepse nuk isha as Umejad, as Abasid dhe as Fatimid, as nuk dua të jem Sunni apo Shiit, as nuk ndiej armiqësi ndaj Ebu Bekrit ose Umarit Osmani apo Aliu apo edhe Vahsi, vrasësi i Hamzës sonë, sepse në fund edhe ai u bë musliman dhe u fal.

 

Ndërsa vendosa të ndërmarr këtë studim për të arritur të vërtetën, së pari u përpoqa të lirohem nga paragjykimet dhe kështu, me ndihmën e Allahut, të përgatitem për të studiuar jetën, veprat dhe sjelljen e sahabëve, veçanërisht në disa ngjarje të rëndësishme në Islam historia.