Sahabët në nënshkrimin e Traktatit Hudaybiyah

 

Shkurtimisht, ngjarja shkon kështu: Në vitin e gjashtë pas hixhretit, i Dërguari i Allahut me një mijë e katërqind sahabë u nis drejt Mekës për të kryer umren. Ata ndalojnë në Zil-Khalifa, ku Profeti (s) urdhëron sahabët të vendosin armët dhe të stërvitin ihram (rroba të bardha të veshura gjatë Haxhit dhe të vdesin).

 

Ata më pas dërgojnë një hedi (ofertë) për të informuar kurejshët se ata po vijnë si vizitorë, jo si luftëtarë. Por kurejshët, nga frika e një reputacioni midis arabëve dhe duke mos dashur ta lejonin Muhamedin hyrjen e lirë në Mekë, dërguan një delegacion të udhëhequr nga Suhejl ibn Amri për t'u thënë muslimanëve që të kthehen dhe se ata nuk mund të vijnë dhe të qëndrojnë në Mekë për tre ditë më pas viti Ata vendosën disa kushte që ishin në dëm të myslimanëve, por që i Dërguari i Allahut i pranoi, sepse rrethanat e kërkuan atë dhe sepse atij iu zbulua nga Allahu i Lartësuar dhe i Fuqishëm.

 

Kjo nuk u pëlqente disa sahabëve, mes të cilëve ishte edhe Umer ibn Khatabi, i cili kundërshtoi ashpër Profetin. Umeri erdhi tek ai dhe i tha: "A nuk je i Dërguari i Allahut"? - Po, unë jam i Dërguari i Allahut. - A nuk kemi të drejtë, dhe ju që jeni të padrejtë? - Ashtu - përgjigjet Profeti (s). - Atëherë pse e poshtërojmë besimin tonë? - Unë jam i Dërguari i Allahut dhe nuk do të refuzoja kurrë t'i bindem urdhrave të Tij. Ai është mbështetja ime.

 

Umeri pyeti përsëri: "A nuk na thatë se do të vinim në Mekë dhe të vizitonim shtëpinë e Allahut?" - Po, dhe a thashë se do ta bënim këtë vit? - Ju nuk e keni bërë. - Atëherë do të vijmë të vizitojmë (shtëpinë e Allahut). Më vonë, Umeri shkoi tek Ebu Bekri dhe pyeti: "Ebu Bekr, a është ai me të vërtetë i Dërguari i Allahut?"

 

Kur ai u përgjigj në mënyrë pozitive, Umeri i bëri të njëjtat pyetje si Profeti. Ebu Bekri i dha të njëjtat përgjigje dhe shtoi: “Umer, ai është i Dërguari i Allahut dhe kurrë nuk do të refuzonte t’i bindej Atij.

 

Allahu është mbështetja e tij dhe prandaj mbështetet tek ai. "Kur Profeti nënshkroi traktatin, ai u tha sahabëve:" Shkoni, therni kafshët e kurbanit dhe rruani kokat tuaja! "Dhe, për Allahun, askush prej tyre nuk u ngrit edhe nëse Profeti përsëriti porosinë tre herë.

 

Kur pa që askush nuk po dëgjonte, shkoi në çadër pa folur keq. Ai më pas doli jashtë, theri devenë e re me duart e tij dhe i kërkoi berberit të rruante kokën. Vetëm kur i panë të gjitha këto, Sahabët u larguan, therën kafshët e flijuara dhe rruan kokën e njëri-tjetrit, në mënyrë që të dukej se ata do të vrisnin njëri-tjetrin. [Sahih Bukhari, pjesa 3, libri 50, hadithi 891 - paragrafi 7]

 

Kjo ishte një ngjarje e përshkruar shkurtimisht në lidhje me nënshkrimin e Traktatit Hudaybiyah, detajet e së cilës janë dakorduar në mënyrë të barabartë nga sunitët dhe shiitët. Hasshtë transmetuar nga shumë historianë dhe shkrimtarë të biografisë së Profetit si Tabari, Ibn al-Athir, Ibn Saad, Bukhari dhe Muslim.

 

U ndala për një moment. Unë nuk mund ta lexoja këtë lloj materiali indiferent dhe të mos befasohesha nga sjellja e këtyre sahabëve. A mundet që edhe një njeri i arsyeshëm të pranojë pretendimet se sahabët, Allahu i bekoftë të gjithë, gjithmonë u bindeshin dhe zbatonin urdhrat e të Dërguarit të Allahut (s) pa diskutim!?

 

A nuk i zbulojnë ngjarjet si kjo gënjeshtrat e tyre dhe nuk ua pengojnë qëllimet! A mundet edhe një njeri i arsyeshëm të thotë se një sjellje e tillë ndaj Profetit është e pranueshme apo edhe një gjë që nuk vlen të përmendet !!!? Allahu i Madhëruar thotë: "Dhe kështu ata nuk do të konsiderohen besimtarë të Mi, Zoti yt, derisa të të pranojnë ty si gjykatësin e tyre në mosmarrëveshjet me njëri-tjetrin, dhe pastaj, për shkak të gjykimit tënd, ata nuk ndiejnë ndonjë vështirësi në zemrat e tyre dhe derisa të binden plotësisht ”. Kurani 4:65

 

A iu bind Umar ibn Khattab dhe i pranoi me gatishmëri vendimet dhe urdhrat e Profetit, apo i pranoi dhe i zbatoi ato me shumë vështirësi? Sidomos kur ai pyeti, "A jeni ju i Dërguari i Allahut? A nuk na thatë ju ..."? etj. Dhe pastaj, a u pajtua ai dhe i pranoi përgjigjet e dhëna nga Profeti? Jo, ai shkoi tek Ebu Bekri për të bërë të njëjtën pyetje.

 

A ishte i bindur pas përgjigjeve dhe këshillave të Ebu Bekrit? Nuk ishte e qartë për mua personalisht, sepse, pse do të thoshte ai me një zë të penduar në shtratin e tij të vdekjes: "Sepse, unë kam bërë kaq shumë gjëra ..." Vetëm Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë se çfarë bëri Omeri. As nuk i dija arsyet pse ashabët e tjerë ishin të pavendosur kur u thanë: "Shkoni, therni kafshët e kurbanit dhe rruani kokat"! Askush nuk iu bind urdhrit të Profetit, i cili u përsërit sa tre herë. Subhanallah! (Falënderimi i takon Allahut!)

 

Nuk mund ta besoja këtë. A e kanë trajtuar sahabët vërtet Profetin në atë mënyrë? Sikur ngjarja të ishte transmetuar vetëm nga Shiitët, unë mund ta kisha konsideruar atë si një gënjeshtër të drejtuar kundër Sahabëve të nderuar. Por ngjarja është aq e njohur sa që pothuajse të gjithë historianët kryesorë sunitë e raportojnë atë. Ndërsa vendosa të pranoja gjithçka për të cilën të dy palët ranë dakord, mbeta pa zgjedhje dhe u hutova. Çfarë mund të them?

 

Çfarë justifikimi mund të gjeja për këta sahabë, të cilët kaluan më shumë se njëzet vjet me të Dërguarin e Allahut, duke parë mrekullitë e tij dhe dritën e Profetësisë? Dhe më tej, Kur’ani u mëson atyre çdo ditë për sjelljen në prani të të Dërguarit të Allahut; edhe mënyra e bisedës me të u theksua në një masë të tillë që Allahu i kërcënoi ata me anulimin e veprave të mira nëse ata ngrinin zërin e tij mbi të.