Mbi ixhtihadin (interpretimin)

 

Me anë të hulumtimit kam ardhur në përfundim se fillimi i fatkeqësisë që i gjeti muslimanët, buron nga ixhtihadi i gabueshëm i haditheve të qarta të Pejgamberit, s.a.a. nga ana e disa as'habëve të shquar. Në këtë mënyrë, ata thyen urdhërat e Allahut Te`ala dhe ndryshuan sunnetin e Pejgamberit. s.a.a. Pas tyre ulemat dhe prisit islamë, cilët. shkonin rrugës së tyre, shpesh kanë vepruar në kundërshtim me sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. nëse nuk ishte në pajtim me veprimin e këtyre as'habeve pas tij. Nganjëherë shkohej aq larg sa vepronin në kundërshtim me Kur'anin. Si dëshmi që nuk po e teproj me këtë është rasti i "tejjemumit"të cilin e kam përshkruar më herët në këtë libër.

 

Përkundër faktit se ekziston një ajet i qartë Kuranor në lidhje me Tajim-in, ata përsëri morën lirinë ta interpretojnë atë në mënyrën e tyre. për të thënë - "nëse nuk ka ujë nuk duhet të adhurojmë". Abdullah ibn Umar dha arsyetimin për këtë gjë që ne e kemi thënë më herët. Një nga sahabët e parë që hapi derën për këtë lloj ixhtihadi ishte një halif tjetër, i cili ishte i lirë të interpretojë tekstin kuranor në mënyrën e tij dhe të ndalojë të paguajë ata që zemrat e tyre ishin në favor të Islamit, edhe pse Allahu e urdhëroi atë pjesë të zekati u takon atyre.

 

Shembujt e ixhtihadit të tij të Sunetit të Profetit janë të shumtë. Në to shohim se ai shkoi aq larg saqë e kundërshtoi Profetin edhe gjatë jetës së tij. Provë e kësaj është rasti me Traktatin Hudaybiyyah, si dhe kur ai refuzoi t'i jepte Profetit letër dhe laps duke thënë se Kur'ani ishte i mjaftueshëm për myslimanët. Ekziston edhe një ngjarje tjetër që përfshin Umar ibn Khatabin.

 

Ishte rreth "përhapjes së lajmit të Xhenetit" kur Profeti dërgoi Abu Hurayrah për të informuar këdo që ishte i sigurt se besonte në "La ilaahe illellaah" (nuk ka zot tjetër përveç Allahut) se ai do të hyjë në Parajsë. Abu Hurayra u largua dhe përhap lajmin derisa u takua me Umar ibn Khatab. Kur e dëgjoi, ai e urdhëroi të ndalet dhe ta rrahë aq shumë sa që ra në tokë.

 

Abu Hurayra u kthye te Profeti me shumë vështirësi dhe i tregoi gjithçka. Kur Profeti e pyeti Umerin pse e bëri këtë, ai u përgjigj duke e pyetur, "A e keni dërguar atë të përhapë lajmin se kushdo që beson në La ilaahe illellaah do të shkojë në Parajsë"? Profeti u përgjigj në mënyrë pozitive, për të cilën Umeri tha: "Ju nuk duhet ta kishit bërë këtë, sepse kam frikë se njerëzit do të mbështeten shumë tek" La ilahe illellaah "." Gjithashtu, ne kemi djalin e tij, Abdullah ibn ' Umeri; ata do të pranonin tejemum në vend të ujit, kështu që ai u tha atyre të mos adhuronin.

 

Pse nuk i përmbaheshin Sunetit ashtu siç ishte, duke mos u përpjekur ta interpretojnë atë në mënyrën e tyre ?? Kjo përfundoi në humbjen e rregullave origjinale islamike, shkeljen e autoritetit të Allahut dhe ndarjen e muslimanëve në sekte të ndryshme. Duke vëzhguar marrëdhëniet që kishte Omeri me të Dërguarin e Zotit dhe mënyrën e tij të jetës (Sunetit), mund të konkludojmë me siguri se ai nuk besonte në pagabueshmërinë e tij duke e konsideruar atë një njeri të zakonshëm, i cili herë mëkatonte dhe herë vepronte si duhet. Tani i kuptojmë mësimet e ulemave suni që pranojnë Umerin si udhëheqësin e tyre, të cilët pretendojnë se Profeti ishte i pagabueshëm vetëm në çështjen e shpalljes Kur'anore, ndërsa në aspekte të tjera ai ishte një qenie njerëzore e zakonshme, herë e drejtë dhe herë jo.

 

Disa njerëz të gabuar pretendojnë se i Dërguari i Allahut i lejoi Satanit hyrjen në shtëpinë e tij. Një herë, thonë ata, Profeti ishte shtrirë në jastëkë i rrethuar nga gra që luanin dajre dhe pranë tij, me një humor të mirë, u ul Satanai. Kur Omar u shfaq Satana iku dhe gratë i fshehën dajrat nën jastëkët e tyre. "Në momentin që të pa që vinte, Satani iku me kokën e tij pa marrë parasysh se çfarë". - i tha i Dërguari i Zotit.

 

Pra, a nuk është për t'u habitur që Omar kishte mendimin e tij për gjërat e Islamit? Ai e lejoi veten të diskutonte me Profetin për çështje politike, si dhe ato që kishin të bënin me fenë. Kështu që u formua një grup sahabësh rreth Umarit që ndoqën mendimin e tyre dhe zbatuan ixhtihadin e tyre përkundër dëshirave të qarta të Profetit. Sjellja e tyre në atë ditë tragjike, kur ata e mbështetën Umarin duke mos përmbushur dëshirën e fundit të Profetit Muhamed (s), mund të përdoret si provë. Më tej, mund të konkludojmë se ishte i njëjti grup që nuk pranoi fjalët e Profetit nga El-Ghadir në të cilin ai tregoi qartë se kush do ta trashëgonte atë dhe kë muslimanë duhet të ndiqnin pas tij.

 

Takimi në sakif dhe caktimi i Ebu Bekrit si halif është rezultat i ixhtihadit dhe mbështetjes së tyre në mendimin e tyre. Kur morën kontrollin e plotë, ata bënë të pamundurën që myslimanët të fillonin të "harronin" hadithet e Profetit në lidhje me halifatin dhe trashëgiminë e tij. Ata kundërshtuan Kur'anin, shkelën ligjet e tij dhe ndryshuan rregullat. Pasoja ishte një tragjedi me Hazret Fatimën, e cila erdhi pas tragjedisë së burrit të saj kur ai u privua nga e drejta e tij. Pastaj vjen tragjedia e pagimit të zekatit kur u vranë ata që nuk pranuan të paguanin, gjë që ishte plotësisht në kundërshtim me praktikën e Profetit.

 

 Kjo u pasua nga ardhja e Umerit në pushtet, e cila ishte përsëri arbitrariteti i Ebu Bekrit, i cili ishte krejtësisht i kundërt me sistemin e sureve (me marrëveshje të ndërsjellë), me të cilin ai u bë halif dhe me të cilin ai drejtoi.

 

Kur Umeri u bë halif, ai i bëri gjërat më keq, ai filloi të ndalonte gjërat që ishin lejuar gjatë kohës së Profetit

 

[Sahih Muslim, libri 07, hadithi # 2801]

 

dhe lejoni gjëra që ishin të ndaluara.

 

[Sahih Muslim, libri 09, hadithi # 3493]

 

Pas tyre erdhi Osmani, i cili bëri hapa edhe më tej në interpretimin e Islamit sipas mendimit të tij. Ndryshimet e tij filluan të ndikojnë në jetën politike dhe fetare, duke çuar në një rebelim që përfundoi me vrasjen e tij. Kur Imam Aliu ishte përgjegjës për udhëheqjen e Komunitetit Mysliman, ai e mori përsipër ta rikthejë Komunitetin në gjendjen në të cilën ishte gjatë jetës së Profetit.

 

Në përpjekjet e tij për të ringjallur Sunetin dhe rregullat Kur'anore të Profetit dhe për të hequr risitë, ai hasi vështirësi dhe probleme të mëdha. Me fjalët "Kush jeni ju që të shfuqizoni diçka që Omeri prezantoi! - ai shpesh përshëndetej. Jam i sigurt se të gjithë ata që u detyruan të ktheheshin në Sunetin e Profetit ishin kundërshtarët e tij dhe luftuan kundër tij. Ai filloi të zhdukte të gjithë inovacione dhe ndryshime në besim, të cilat ishin kapur në njëzet e pesë vitet e fundit, dhe me të cilat njerëzit ishin mësuar tashmë.

 

Sidomos ata që kanë gëzuar privilegje, duke përvetësuar dhe shpenzuar atë që i takon Allahut dhe muslimanëve. Gjithmonë do të zbulojmë se individët mendjemadh mbështesin këtë interpretim të Islamit, sepse ai u lejon atyre të përfitojnë, ndërsa hadithet e vërteta të Profetit përfaqësojnë pengesa për ta në rrugën e arritjes së dëshirave të tyre. A do të thotë diçka nëse ky lloj ixhtihadi ka mbështetje në mesin e njerëzve, sepse është i lehtë për t'u zbatuar dhe nuk detyron askënd? Për shkak se Sunneti i Profetit kërkon sakrificë dhe parandalon arbitraritetin, politikanët sot e quajnë atë teokraci, që do të thotë vendosja e ligjit të Allahut.

 

Ky lloj ixhtihadi, i cili merr parasysh mendimet dhe vullnetin e shumicës, por që humbet ndjenjën e përgjegjësisë, quhet demokraci, që do të thotë sundimi i njerëzve. Muhamedi (s) bazuar në shpalljen Kur'anore dhe i zëvendësuar atë me rregull demokratik bazuar në vullnetin e shumicës.

 

Në çdo rast, këta sahabë nuk e dinin fjalën "demokraci" në atë kohë, por kishin fjalën arabe "sura". [Marrëveshja] ata pretendojnë se Islami ishte i pari që miratoi atë sistem. Sot, ata po avokojnë për reformë, dmth. modernizimi i normave dhe rregullave islamike që do të pranohen nga Perëndimi.

 

Kjo është arsyeja pse ato janë pritur mirë nga qeveritë perëndimore dhe njihen si myslimanë "progresivë dhe tolerantë". Shiitët, të cilët janë në anën e teokracisë ose sundojnë sipas ligjeve të Allahut, hedhin poshtë çdo përpjekje për ixhtihad (interpretim) në lidhje me hadithet e qarta të Profetit dhe bëjnë dallimin midis ndjekjes së ligjeve të Allahut dhe sundimit nga sistemi i sures.

 

Ajo që nuk mund të gjendet në hadithe, dmth. ajo për të cilën Profeti nuk foli dhe ajo që u shfaq më vonë, përpiqet të zgjidhet me anë të ixhtihadit. Ne e shohim se Allahu SVT zgjodhi të Dërguarin e Tij Muhamedin, por përsëri i tha: "Pra, fali ata dhe lutu që ata të falen dhe të bëjnë marrëveshje me ta ..." Kur'an: 3: 159 Por sa i përket zgjedhjes së udhëheqësve në mesin e muslimanëve, Allahu thotë: “Zoti juaj krijon atë që dëshiron dhe Ai zgjedh kë të dojë.

 

Ata nuk kanë të drejtë të zgjedhin ... "Kur'an: 28:68 Kur Shiitët pretendojnë se hilafati duhet t'i përkiste Hazret Aliut, ata, në fakt, u përmbahen provave të qarta që gjejmë në fjalët e Profetit dhe në disa nga sahabët e Profetit, kjo është për shkak se ata kundërshtuan urdhrat e Profetit dhe nuk e përfillën Kur'anin. Si rezultat, ata pushuan së sunduari sipas ligjeve të Allahut dhe Sunetit të Profetit, duke shkaktuar mbi Komunitetin Mysliman një plagë që nuk është shëruar deri më sot.

 

Kjo është arsyeja pse qeveritë e vendeve perëndimore nuk i tolerojnë shiitët. Për ta, ata janë fanatikë fetarë dhe të prapambetur, sepse duan të jetojnë sipas Kuranit, ligjet e të cilit thonë se një hajduti i pritet dora, një shkelës i kurorës me gurë dhe që nxit të luftojë në rrugën e Allahut. Përmes hulumtimeve të mia, dukej se kuptova pse disa dijetarë sunitë mbyllën dyert e ixhtihadit në shekullin e dytë pas Hixhres.

 

Mbase sepse ata e kishin kuptuar se ku ixhtihad i tillë e kishte sjellë Komunitetin Mysliman, d.m.th., në katastrofa të ndryshme dhe luftëra të përgjakshme civile; dhe si i ndryshoi muslimanët, të cilët Allahu tha "Ju jeni njerëzit më të mirë të të gjitha kombeve", në një shoqëri me shumë fraksione të qeverisura nga anarkia dhe e cila përfundimisht la Islamin e vërtetë dhe u kthye në Jahiliyyah (para epokës islame të injorancës). Ixhtihadi vazhdoi me Shiitët, të cilët gjithmonë ndiqnin hadithet e ruajtura mirë dhe të qarta në fillim, të ndihmuar nga dymbëdhjetë hoxhallarë nga familja e Profetit.

 

Ata trashëguan njohuritë e gjyshit të tyre dhe pretenduan se nuk kishte asnjë problem që Allahu nuk e zgjidhi dhe i Dërguari i Tij e sqaroi atë. Tani, gjithashtu, ne e kuptojmë se sahabët ishin arsyeja pse dijetarët suni, në mungesë të dokumenteve të shkruara, iu drejtuan atyre konkluzione, kijas (analogji), Istishab (shoqatë) dhe shumë masa të tjera.

 

Këta sahabë erdhën në vendim me mendimin e tyre për të parandaluar shkrimin e haditheve të Profetit menjëherë pas vdekjes së tij. Tani e dimë që Shiitët e pranuan Imam Aliun, i cili ishte "Hyrja në Qytetin e Diturisë" dhe i cili u tha atyre:

 

“Më pyesni për ndonjë gjë sepse i Dërguari i Zotit më tregoi një mijë dyer njohurie, secila prej tyre hap një mijë të tjera.

[Tarikh Damashk i Ibn Asakir pjesa II, f.484; Maktal al-Husayn i Khawarizmi pjesa I, f.38; El-Gadir i Emini pjesa III, f.l20]

 

Askush nga Shiitët nuk e mbështeti Muavija ibn Sufjan, i cili dinte shumë pak për Sunetin e Profetit. Por pas vdekjes së Hazret Aliut, Muawiya u bë "Udhëheqësi i Besimtarëve", i cili përfshiu mendimin e tij dhe vlerësimet personale në Islam dhe në këtë mënyrë shkaktoi sa më shumë dëme si dikush para tij. Studiuesit sunitë e quajnë atë një "shkrimtar i zbulesës" dhe për ta ai ishte një nga figurat kryesore islamike.

 

Si mund ta vlerësoj kur ai ishte ai që helmoi Hazret Hasanin, nipin e Profetit, të cilin ai e quajti udhëheqës i rinisë në Parajsë? Ndoshta ai do të thotë: "Ky ishte vlerësimi i tij në të cilin ai ishte gabim" !! ?? Si mund ta vlerësoj atë kur ai mori pushtetin me forcë, e ktheu sistemin "sura" në një të trashëgueshëm dhe vendosi djalin e tij Jezidin për ta pasuar atë?

 

Si mund ta vlerësoj atë kur ai i detyroi myslimanët të mallkonin Hazret Aliun, Ahlulbait dhe pasardhësit e Profetit, në çdo xhami, në mënyrë që ajo të ishte bërë një traditë për plot gjashtëdhjetë vjet. Si mund ta quaj atë "Shkruesi i Zbulesës" kur shpallja i erdhi Profetit gjatë njëzet e tre viteve, prej të cilave, për njëmbëdhjetë të parat, Muawiya ishte idhujtar; dhe kur u konvertua në Islam, ai nuk jetoi në Medine (nuk ka të dhëna historike për këtë), ndërsa i Dërguari i Zotit nuk jetoi në Mekë që nga rënia e saj. Si arriti atëherë Muawiya të regjistronte zbulesën? Le të kemi kujdes! Nuk ka forcë apo fuqi përveç në Allahun e Lartësuar, të Madhërishëm.

 

Përsëri, kjo pyetje kthehet prapa: Cila ishte e drejtë dhe cila jo? A janë Hazret Aliu dhe pasuesit e tij apo Muavija dhe pasuesit e tij? I Dërguari i Allahut (s) shpjegoi gjithçka dhe na dha udhëzime për gjithçka, vetëm se disa, të cilët pretendojnë se ndjekin sunetin e tij, e komplikuan çështjen.

 

Përmes studimit për mua është bërë e qartë se ata që po përpiqen të mbrojnë Muavijen janë, në të vërtetë, pasuesit e tij dhe pasuesit e Umayyads, megjithëse ata pretendojnë të jenë pasues të Profetit Muhamed dhe Sunetit të tij. Ne do t'i njohim ata duke i urryer pasuesit e Hazret Aliut, duke u gëzuar në Ditën e Asura dhe duke mbrojtur ata Sahabë që lënduan të Dërguarin e Allahut gjatë jetës së tij dhe pas vdekjes së tij, gjithmonë duke korrigjuar veprat e tyre dhe duke justifikuar veprimet e tyre.

 

Si mundet që dikush të pretendojë se është në krah të Hazret Aliut dhe Ehlul-Bejtit, dhe në të njëjtën kohë të mbështesë armiqtë dhe vrasësit e tyre? Si mundet dikush të respektojë Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe në të njëjtën kohë të mbrojë ata që kanë ndryshuar ligjet e Allahut dhe Sunnetin e Profetit, t'i interpretojë ato në mënyrën e tyre dhe të prezantojë rregullat e tyre? Si mund të respektonin ata që nuk e respektonin Profetin Muhamed (s) duke e akuzuar atë për të folur pa kuptim dhe duke kritikuar udhëheqjen e tij?

 

Si mund të ndiqnin liderët fetarë të caktuar nga partitë në pushtet Umejad dhe Abasid për lojërat e tyre politike dhe të linin të tjerët që u numëruan [Sahih Bukhari, pjesa 9, libri 89, hadithi 329] dhe të emëruar [Jenebi al-Mawedda nga Kunduzi Hanafi] nga Profeti Muhamed (s)? Si mund të ndiqnin dikë që nuk e njihte mirë të Dërguarin e Zotit dhe të linin "Portën për në Qytetin e Diturisë", Hazret Aliun, i cili ishte për Profetin Muhamed atë që Harun ishte për Profetin Musa?

 

Tani, le të shohim kush ishte i pari që përdori fjalën Ahlul Sunnah wal Jama'ah (Pasuesit e Sunetit dhe bashkësisë) Viti në të cilin Muawiya erdhi në pushtet u quajt "Viti i Kungimit". Ky emër e ka origjinën nga ngjarjet kur myslimanët u ndanë në dy grupe pas vdekjes së Osmanit: grupi i Hazret Aliut (Shia) dhe grupi i Muavijes. Kur Hazret Aliu u vra, Muavija nënshkroi një traktat me Imam Hasan, me të cilin ai u bë halif.

 

Ai u përpoq të "bashkonte" Komunitetin Mysliman duke përndjekur dhe eliminuar Shiitët, të cilët tani ishin të detyruar të pranonin dhe ndiqnin Sunetin e tij, jo Sunetin e të Dërguarit të Zotit (s). Imamët dhe anëtarët e tjerë të Ehlulbait dinin më shumë për sunetin e gjyshit të tyre se kushdo, sepse siç thotë thënia e famshme, "Populli i Mekës i njeh më së miri rrugët dhe shtigjet e saj".

 

Fatkeqësisht, dymbëdhjetë hoxhallarët, të cilët Profeti i përmendi në hadithet e tij, nuk morën mbështetje, por armiqtë e tyre u mbështetën. Përkundër pranimit të hadithit në të cilin Profeti thotë se do të ketë dymbëdhjetë halifë pas tij, të gjithë nga Kurejshët, ne gjithmonë ndalemi në katër.

 

Mbase sepse ishte Muavija, i cili na thirri Ehlul Sunneti uel Xhema'ah (Sunet i shkurtër), bëri që Sunneti i tij të respektohet dhe u mësoi brezave muslimanëve të betoheshin në Hazret Ali dhe AhlulBayt. Kjo zgjati për gjashtëdhjetë vjet të plota derisa Umar ibn Abdul Aziz, Allahu qoftë i kënaqur me të, e shfuqizoi atë. Disa historianë na tregojnë se Umajadët, të cilëve u përkiste Umar ibn Abdul Aziz, po përgatiteshin ta vrisnin.

 

O populli im! Le të shkojmë - të udhëhequr nga Allahu i Madhërishëm dhe i Madh - për të gjetur të vërtetën dhe për të hequr qafe paragjykimet e verbra. Ne jemi viktima të propagandës abaside, historianë të errët dhe boshllëqeve intelektuale të cilave u jemi nënshtruar për një kohë të gjatë. Nuk ka dyshim se ne kemi qenë viktima të tinëzisë dhe dinakërisë së njerëzve si Muawiya, Amr ibn al-As, Mughayra ibn Sha bah dhe të tjerët. Le të shqyrtojmë historinë tonë në mënyrë që të gjejmë të vërtetën e vërtetë dhe Allahu do të na shpërblejë dy herë.

 

Le të përpiqemi ta bashkojmë këtë Komunitet tonë, i cili pas vdekjes së Profetit u nda në shtatëdhjetë e tre sekte. Le të bashkohemi nën siglën e "La ilaaha illellah. Muhammedurresulullah" dhe të ndjekim anëtarët e Profetit Ehl-Bejt të cilët na urdhëruan të ndjekim, duke thënë, "Mos shkoni para tyre, sepse do të shkatërroheni; mos ngecni prapa ata, sepse edhe atëherë do të shkatërrohesh; mos u përpiq t'i mësosh sepse ata dinë më shumë se ty ".

 

[El-Durr el-Meethur i Suyuti pjesa II; fq.60; Usd el-Ghabah pjesa III, f.l37; Al-Sava'ik E1-Muhrika nga Ibn Hadzar fq.148, 226; Janabi elMevedda fq.41, 137; Kanz el-Ummal pjesa I, f, 168; Madzma al-Zawajd pjesa IX, f.163]

 

Nëse e bëjmë këtë, ne do të heqim qafe pakënaqësinë e Allahut dhe këtë fatkeqësi sot; Ai do t'i kthejë frikën tonë në paqe dhe qetësi. Ata do ta bëjnë ligjin e Tij të sundojë tokën, kur shoku i tij, Imam Mahdi - paqja qoftë mbi të - të shpallur nga Profeti Muhamed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) me të cilin Allahu do ta mbushë tokën me paqe dhe drejtësi pas shtypja dhe padrejtësia me të cilën u mbush.