Fillimi i hulumtimit

 

Unë isha shumë mirënjohës për këto libra të cilët menjëherë i vendosa në bibliotekën time. Unë pushova për disa ditë dhe ndërkohë mora një orar leksionesh për vitin e ri akademik. Kam dhënë mësim vetëm tre ditë në javë, që do të thoshte se isha i lirë për katër të tjerët.

 

Kam lexuar libra të tillë si "Besimet e Pasuesve të Imamit" dhe "Origjina e Shiut". Pas tyre, fillova të lexoj librin "Muradzaat (Korrespondencë)" nga Sejjid Sharafudin Musavi. Pas faqeve të para u zhyta aq shumë sa që ndalova të citoja vetëm nëse diçka ishte vërtet shumë.

 

Unë madje e mbajta me vete në kolegj. Unë isha i befasuar nga qartësia dhe saktësia e dijetarit shiit i cili iu përgjigj pyetjeve të dijetarëve sunitë nga Universiteti Azhar. Zbulova se ky nuk ishte një libër i zakonshëm në të cilin shkrimtari shkruajti atë që dëshironte, pa kritika dhe diskutime me dikë që mund të kishte një mendim tjetër. "Muradzaat" merr formën e një dialogu midis dy studiuesve, të cilët u përkasin shkollave të ndryshme dhe që janë kritikë ndaj deklaratave dhe mendimeve të njëri-tjetrit.

 

Të dy i mbështesin argumentet e tyre në dy gjëra të përbashkëta për të gjithë myslimanët: Kur’ani dhe Suneti i mbështetur në Sihah al-Sittah (gjashtë libra hadithesh). Kishte diçka të përbashkët mes meje dhe këtij libri, sepse edhe unë isha një kërkues i së vërtetës, i gatshëm ta pranoja kudo që ta gjeja. Unë u habita kur e gjeta atë duke folur për refuzimin e disa sahabëve për t'iu bindur urdhrit të Profetit Muhamed (s).

 

Ai dha shumë shembuj të kësaj, duke përfshirë rastin e "të enjtes tragjike". Nuk mund ta imagjinoja që Umar ibn Khattab refuzoi kërkesën e Profetit dhe e akuzoi atë se nuk dinte se çfarë po thoshte. Sahih i Muslim (librat që konsiderohen të jenë burimi më i besueshëm i hadithit në medhhebet suni) si burimet e tij.

 

Unë udhëtova në kryeqytet për të blerë Sahih-in e Bukharit, Sahih-in e Muslim-it, Mosnadin nga Imam Ahmedi, Sahih-in e Tirmidhiut, Muwatta nga Imam Malik-un dhe libra të tjerë të famshëm. Mezi prisja të shkoja në shtëpi, por nisa të lexoj gjatë rrugës për në Gafsa. U ula në autobus duke kthyer faqet e Sahih të Buharit duke kërkuar ngjarjen "e enjte tragjike" duke shpresuar se nuk do ta gjeja kurrë atje.

 

Gjithsesi e gjeta dhe e lexova disa herë. Ai ishte me të vërtetë atje, saktësisht siç e citoi të thoshte Sejid Sharafudin. Së pari u përpoqa të përjashtoj mundësinë që diçka e tillë kishte ndodhur dhe që Omer të ishte i përfshirë në të. Por si nuk mund ta besoja kur ishte në sahihët tanë, sahihët sunnitë, të cilët ne jemi të detyruar t'i pranojmë!?

 

Sikur alimi shia të citonte librat e tyre, unë nuk do ta kisha besuar atë, por ai citoi ngjarjet e përshkruara në sahihët tanë sunitë vërtetësia e të cilave nuk mund të dyshohet. Për këto sahihë ne besojmë se janë librat më autentikë dhe të saktë pas Kur’anit. Nëse ata do të dyshonin në saktësinë e tyre, ata do të mbeteshin pa pothuajse të gjitha rregullat dhe rregulloret islamike që vinin prej tyre.

 

Ndërsa u përgatita të filloj një hetim të plotë, i premtova vetes se do të mbështetesha vetëm në ato hadithe që ishin konfirmuar si nga Sunitët ashtu edhe nga Shiitët. Unë gjithashtu kam vendosur të mos i kushtoj vëmendje atyre haditheve të cituara nga vetëm njëra palë.

 

Në këtë mënyrë unë do të siguroja veten nga ndikimi i emocioneve dhe njëanshmërisë dhe do të isha në gjendje të kaloja nëpër luginën e dyshimit dhe të ngjitesha në malin e sigurisë dhe besimit. Kjo është rruga e vërtetë e Allahut.