Pastaj u orientova në rrugë të drejtë

Muhammed Tixhani Samawi
Muhammed Tixhani Samawi

Ky libër gjurmon të vërtetën dhe rrugën e drejtë. Secila sektë islamike ose mez'heb pohon se ndodhet në rrugë të drejtë. Megjithatë Allahu Ta'ala e din të vërtetën, drejt cilës shpie vetëm një rrugë e drejtë. Jashta kësaj të vërtete nuk ekziston asgjë tjetër pos prapësi dhe mashtrim.

Ai është vepër e një gjurmuesi të së vërtetës i cili është udhëzuar në rrugë të drejtë.

 

"Ata që do të luftojnë për çështjen tonë. Na do t'i udhëzojmë në rrugë të cilat shpiejnë te Na. Allahu pa dyshim, është në anën e atyre që bëjnë vepra të mira" (Kur'ani famëlartë, Al-Ankabut, 69).

 

Çdo musliman i vërtetë ftohet të lexojë këtë libër, nga se në të gjenden dëshmi dhe përgjigje të qarta për çështjet themelore në bazë të cilave dallohen sektet kryesore islamike. 

 

Libri im është vetëm një vepër modeste. Ai është një rrëfim mbi udhëtimin dhe zbulimin e madh si në shkencat teknike dhe natyrore, porse mbi zbulimin në fushën e religjionit dhe filosofisë. Meqë çdo zbulim bazohet në rend të parë në mendje të shëndoshë dhe arsye të qartë, me çka njerëzit edhe dallohen nga 'qeniet tjera, këtë libër ia dedikoj çdo mendje të shëndoshë.

 

Mendjes e cila e vë në provë të vërtetën dhe e dallon atë nga e kegja e fshehur në mashtrim. Mendjes e cila vlerëson çdo gjë të thënë me kritere të vërtetës dhe gjithnjë i jep përparësi Jogjikës.

 

Mendjes e cila krahason fjalët dhe rrëfimet dhe ka aftësi të bëjë dallim në mes të logjikës dhe asaj që nuk është logjike - të dallojë atë që është e qartë dhe atë konfuze. Allahu, i Lartësuari, ka' thënë: "Ata që dëgjojnë fjalët dhe ndjekin atë që është më fisnike në ta, ata janë udhëzuar nga Allahu Teala dhe janë të kujdesshërri"..

 

Shpresoj se Allahu Teala, Të Cilit i takon Falënderimi dhe Lartësimi, do t'ua hap sytë gjithë atyre të cilëve u dedikohet ky libër; do t'na udhëzojë, e ndriçojë zemrat tona dhe të na tregoj rrugën që duhet ndjekur; të. na tregojë rrugën e gabuar, në mënyrë që t'i shmangemi me kohë; të na inkuadrojë në mesin e robërve.:të mirë të Tij, nga se, vërtetë, Ai i dëgjon dhe i përgjigjet lutjeve tona. 

 

Në emër të Allahut, Përdëllastarit, Mëshiruesit 

 

Lëvduar qoftë Allahu, Zot i botrave.

Ai e krijoi njeriun nga dheu dhe ia dha formën më të bukur.

Ai e ngriti atë mbi krijesat tjera dhe urdhëroi melekët e Tiimë të afërt t'i përkulen. Ia dhuroi mendjen e cila e shndërron dyshimin e tij në besim të fuqishëm. Ia dha dy sy, gjuhëri, dy buzë dhe ia tregoi dy rrugë. Ia dërgoi të dëtguarit e Tij me lajme të mira dhe paralajmërime.

 

Ata e njoftonin dhe nuk e lenin të shkojnë në rrugë të gabuar pas shejtanit të mallkuar. Ai i tha të mos e adhurojnë shejtanin, nga se ai është armik i hapur, porse të adhurojnë vetëm Allahun dhe të ndjekkin rrugën e tij me urtësi e'bindje. Ai ia ndaloi të imitojë besimet e të parëve, farefisit dhe miqëve, të cilit kanë vdekur ata para tyre pa ndjekur bindje të fortë.

 

Kush ka mundur të flasë më mirë se ai që ka ftuar drejt Allahut, ka bërë vepra të mira dhe ka dëshmuar se është musliman (i bindur në Allahun)?

Bekimi dhe paqja e Allahut qofshin me atë që u solli mëshirë njerëzve; që ka qenë në anën e të shtypurve dhe të dobtëve; shpëtimtarit të njerëzimit nga errësira e mashtrimit dhe udhëzuesit drejt rrugës së qartë të atyre që besojnë dhe kryejnë vepra të mira.

 

Mësuesi ynë është Muhammed ibn Abdullahu, Te`ala pejgamber i muslimanëve dhe udhëheqës me shkëlqim të veçantë. Të mbretërojë mëshira dhe paqja ndër pasardhësit e tij të pastruar të cilët Allahu i zgjodhi dhe i bëri të përsostr. Allahu në Kur'an ka thënë se na duhet t'i ndjekim, nga se shembëlltyrën e tyre Ai dëshiron ta ndjekim. U premtoi shpëtim të gjithë atyi-e që_ hipin në anijen e tyre, ndërsa shkatërrim atyre që nuk e bëjnë këtë.

 

Mëshira dhe paqja qofshin me as'habët (shokët) e tij, të cilët e përkrahën, nderonin dhe flijoheshin për të dhe fitoren e islamit. Ata besonin në sinqeritetin e tij, ishin mirënjohës, betoheshin në besnikëri dhe ndjçknin rrugën e tij pa dashur ta ndryshojnë. Allahu i shpërbleftë për shërbimin e tyre islamit dhe muslimanëve. 

 

Mëshirë dhe paqe paçin ithtarët e tyre, atyre që nuk u larguan nga rruga e tyre dhe që shkuan pas dritës së tyre deri ditën e Gjykimit. Të lutem o Zot, prano lutjen time, sepse Ti dëgjon çdo gjë dhe din çdo gjë. Të lutem Zot, hape zemrën time drejt të vërtetës Tënde, nga se e vërteta ësthë vetëm prej Teje. Të lutem, o Zot, më ndihmo të shprehem, spese Ti i fal urtësinë vetëm atij që dëshiron. Të lutem, Zot imi, më shto diturinë dhe më shoqëro me njerëzit e drejtë. 

 

Më kujtohet se kisha dhjetë vjet kur babai për herë të parë më rriorri në xhaminë lokale, në të cilën gjatë muajit të ramazanit (faleshin) taravitë. Më prezentoi njerëzve të cilët nuk mund të fshihnin kënaqësinë kur dëgjuan se mësuesi më ka përgaditur të udhëheq namazin al-Ishfal  (Emërtimi tjetër për teravinë. ) për dy-tri net.

 

Babai rregullisht më dërgonte në shkollë për të mësuar Kur'an, por gjithashtu më kishte gjetur një mësues privat, përndry-she kushëri yni, i cili e dinte Kur'anin përmendësh. Atë natë isha i gatshëm të tregoj diturinë time dhe aftësinë e leximit të rrjedhshëm të Kur'anit. Pas përfundimit të teravisë, siç prisja, njerëzit u afruan për të më përgëzuar mua dhe babain.

 

Falënderuan mësuesin për mundin e dhënë dhe Allahun që na dhuroi islamin. Kujtimi mbi ditët që pasuan jeton edhe sot. Pas këtyre netëve të teravisë fama ime prej rrugës sonë përfshiu tërë qytetin. Atë përshtypje të netëve të ramazanit e provoj edhe sot dhe çdo herë në momente të dobësisë ndjej ekzistimin e një fuqie të jashtëzak-onshme, e cila më tërheq prapa dhe më kthen në rrugë.

 

Çdo herë që humb kurajon dhe ndjej se jam i parëndësishëm, këto kujtime më ngritin në një sferë më të lartë shpirtërore. Atëherë ndërgjegja ime ndriçohet nga besimi i cili më ndihmon të përballoj vështirësitë. Përgjegjësia e të udhëhequrit në namaz, të cilën ma ka mësuar babai që në moshën më të re dhe për të cilën më ka stërvitur mësuesi, më bënte që gjithnjë të rishqyrtoj veten.

 

Fëmirinë dhe rininë e hershme e kam kaluar si fëmijë mjaft i ndershëm. Gjithsesi ka pasur aty edhe prapësi fëminore, kureshtje dhe imitim i të rriturve. Për shkak të qetësisë dhe sjelljes së mirë gjithnjë kam qenë në qendër të vëmendjes së të rriturve. Nuk guxoj të harroj nënën, Allahu i dhashtë rahmet shpirtit saj, e cila ka pasur ndikim të madh në mua. Zgjeronte botëkuptimet e mia duke më mësuar sure të shkurtëra kur'anore namaz dhe pastërti islamike.

 

Ajo tregonte kujdes të veçantë ndaj mua, nga se isha djali i parë i saj dhe më i riu ndër fëmijtë e gruas së parë të babait. Emrin Tixhani, të cilin ma dha nëna, ka kuptim të posaçëm për familjen Samavi, e cila i përket rendit sufije të Tixhanit. Familja ime ka pasur nderin ta vizitojë vet shejh Sidi Ahmed Tixhani nga Algjeria.

Shumë njerëz nga Gafsa, qytet amë i familjes s'ime, e kanë paranuar rendin sufije të Tixhanit. Familjet e pasura dhe të arsimuara kanë ndihmuar që rendi të përhapet në çdo anë.

 

Për s hkak të emrit u bëra i njohur në shtëpinë e Samavive dhe jashtë saj, në veçanti në mesin e a tyre që kishin lidhje me rendin tixhani. Kjo ishte arsye e • ardhjes së shumë njerëzve të moshuar atyre netëve të ramazanit për të uruar babain tim. Duke më puthur në kohë ata flisnin:

- Ky është bekim i Shejhut tonë Ahmed Tixhanit. Rendi sufije i Tixhanit është i përhapur në Marok. Algjeri, Tunis, Libi, Sudan dhe Egjipt. Këtë rend e karakterizojnë besimet paksa fanatike: ata besojnë se të gjithë mendimtarët fetarë kanë marrë mësim njëri nga tjetri, ndërsa shejhu Tixhani ka marrë dituri nga i dërguari i Allahut Muhammedi s.a.a. pa marrë parasysh faktin se ka jetuar trembmëdhjetë shekuj pas të dërguarit. Transmetonin se shejhu Tixhani ka pasur aftësi të kOmunikojë me të dërguarin Muhammed s.a.a. në gjendje aktive. 

 

Ata besojnë gjithashtu se disa lutje (dovë) që i ka thurur vet shejh Tixhani janë më të mira se mësimet e Kur'anit për dyzet herë. Këtu do të përfUndoj rrëfimin mbi rendin'sufije të tixhanit dhe nëse do Zoti, do ta përmend në ndonjë vend tjetër. Kështu pra, jam rritur në këso besime, si edhe çdo i ri në qytetin tonë. Të gjithë kemi qenë, shyqyr Allahut, muslimanë sunit, ithtar të mësimeve të imanit Dar el-Hixhra. Megjithatë, na në Afrikën veriore jemi të ndarë në rende sufije. Për shembull, në Gasfë ekzistojnë rendet e tixhanive, • kadirive, salamive, dhe isamive. Çdonjëri, nga rendet e përmendura ka anëtarët e vet, të cilët mësojnë Zikr dhe poezi fetare në çdo rast, siç janë martesat, sunetet, therrja e kurbanëve e tjera. Pavarësisht nga aspektet negative, rendet sufije kan luajtur rol me rëndësi në ruajtjen e traditave fetare dhe respektit të njerëzve të devotshëm dhe besimtarë. 

 

Kam qenë tetëmbëdhjetë vjeçar kur shoqata nacionale tunisiane vendosi të më dërgojë, si njërin ndër gjashtë për-faqësuesit e vet, në konferencën e parë të rinisë islamike e cila mbahej në Mekkë. Kam qenë anëtari më i ri i misionit dhe pa dyshim më i papërvojë. Me mua ishin dy drejtorë të sh kollave, një mësues nga kryeqyteti, një gazetar, ndërsa profesionin e anëtarit të pestë nuk arrita ta mësoj.

 

Më vonë mësova se ishte kushëri i ministrit të atëhershëm për arsim. Nuk udhëtuam drejt në Mekkë, por stacioni i parë ishte Athina, ku qëndruam dy ditë. Në kryeqytetin e Jordanit, Aman, i kaluam katër ditë. Pastaj arritëm në Arabinë Saudite, ku morrëm pjesë në konferencë dhe e kryem haxhin. Nuk mund të përshkruaj ndjenjen kur hyra për herë të parë në shtëpinë e Allahut. Te`ala Zemra më rrahte me nxitim, ashtu që mendoja se do të dalë nga gjoksi. Kur shikova shtëpinë e. lashtë (Ka'bën), (lashtë) filluan të më rrjedhin lotët rrëke.

 

Dëshiroja që meleket të më ngritin në kulm të Ka'bës mbi haxhitë që nga atje t'i përgjigjem thirrjes së Allahut: "O zot, robi yt arriti Ty të shërbej... Lebbejk Allahumme Lebbejk... Duke dëgjuar zërat e haxhilerëve tjerë, mendoja se shumë nga ata kanë pritur gjatë të arrinë këtu, duke kursyer me mund për rrugë. Në rastin tim, mundësia për rrugë erdhi fare papritur, kështu që nuk isha i përgatitur shpirtërisht. Më kujtohet babai, i cili në përshëndetje me lot në sy më tha: - Të uroj bir! Alffilu Te`ala ka caktuar të shkosh në haxh para mua. Mos harro se je ithtar i Sidi Ahmed Tixhanit. Falu për mua në shtëpin e Allahut dhe lute të më fal. 

 

Ndjeva sikur më kishte thirrur Vetë Allahu. Ai u kujdes për mua duke më dhënë këtë mundësi që shumë e dëshironin. Kështu që vendosa ta shfrytëzoj plotësisht këtë bekim duke adhuruar dhe bërë tavaf (duke bërë turne në Qabe), duke pirë ujë nga Zem-Zem dhe duke u ngjitur në kodrat përreth Mekës.

 

Unë konkurrova me haxhi të tjerë për të hyrë së pari në shpellën e Hira - ku u botua shpallja e parë për Profetin Muhamed (s). Në atë garë u munda nga një haxhi sudanez, kështu që përfundova në vendin e dytë. Kur hyra brenda, u rrokullisa në dysheme sikur manteli i Profetit ishte shtrirë atje dhe sikur mund të nuhasja frymëmarrjen e tij.

 

Çfarë kujtimesh! Ata më lanë një përshtypje të tillë sa nuk mund t’i harroj kurrë. Allahu është kujdesur për mua edhe në mënyra të tjera. Në konferencë, të gjithë menjëherë u dashuruan me mua. Shumë kërkuan adresën time dhe donin që unë të isha në kontakt. Sa për kolegët e mi nga Tunizia, ata më kanë shikuar poshtë që nga dita e parë e udhëtimit tonë.

 

Ndjeva që ata nuk kishin një mendim të lartë për mua, por unë e durova me durim. E dija që njerëzit në veri i shikonin me përçmim ata nga jugu, duke i konsideruar të prapambetur.

 

Por shpejt mendimi i tyre filloi të ndryshonte. Sidoqoftë, gjatë konferencës dhe haxhit, unë u tregova i denjë për respektin e tyre falë njohurive të mia për poezinë dhe çmimeve që fitova.

 

Unë u ktheva në vendin tim me më shumë se njëzet adresat e miqve të kombësive të ndryshme. Ne qëndruam në Arabinë Saudite për njëzet e pesë ditë, gjatë së cilës patëm mundësinë të takonim shumë myslimanë të shantazhuar (ulema) dhe të dëgjonim leksionet e tyre. Ndikimin më të madh tek unë e lanë mësimet e Vehabistëve të cilët më bënë që të gjithë muslimanët t'i ndjekin ato.

 

Unë me të vërtetë mendova se ata ishin zgjedhur nga Allahu për të ruajtur shtëpinë e Tij, sepse ata ishin njerëzit më të pastër dhe më të arsimuar në tokë. Allahu u dha atyre vaj për t'i shërbyer të gjitha haxhive dhe për t'u kujdesur për to. Kur u ktheva në atdheun tim kisha veshur rroba kombëtare Saudite.

 

U habita nga mirëseardhja që më bëri babai. Shumë njerëz  ishin mbledhur shumë njerëz të prirë nga shejhët isamitë, tixhanitë e rendeve tjera sufije. Me vete kishin marrë daulle ceremoniale. Mua më bartën rrugëve me këngë dhe britma. Sa herë që kalonim pranë ndonjë xhamie, ndaloheshim nga populli, veçanërisht të moshuarit, për të më përgëzuar me lot ndër sy. Në sytë e tyre vëreja se dëshironin me gjithë shpirt të vizitojnë shtëpinë e Allahut dhe kaburin e Pejgamberit. Njerëzit më shikonin sikur të shikonin për herë të parë një haxhi të ri. Përjetova ditët më të lumtura të jetës në këtë periudhë.

 

Shumë njerëz të shquar vinin të më vizitonin dhe të më hitnin të lexoja Fatihën për ta, edhe atë në prani të babait. Isha i hutuar dhe gjithnjë kundërshtoja, mirëpo babai gjitheherë më epte kurajo. Çdo herë kur grupi i vizitorëve largohej nga shtëpia, nëna pastronte vendin ku ishin ulur dhe këndonte ndonjë dovë për të më mbrojtur nga magjitë.

 

Babai tri netë rresht kishte festuar haxhin tim të parë në gendrën sufije-tixhanite dhe çdo natë kishte therrur nga një dele. Njerëzit më bënin pyejte të ndryshme, kurse përgjigjet e mia ishin përplot lëvdim për vehabët dhe mundin e tyre për përhapjen dhe mbështetjen e islamit. Së shpejti njerëzit filluan të më quajnë, "haxhi".

 

Çdo herë kur dikush thirrte "haxhi!" kjo kishte të bënte me mua. Dalëngadalë u bëra i njohur gadi në çdo shoqatë dhe grup islam në qytetin tim. Më adhuronin në veçanti grupi i quajtur "Vëllazëria muslimane". Unë shkoja nga xhamia në xhami dhe mbaja ligjërata fetare. Mësoja njerëzit të mos i puthin varret dhe të mos prekin drurin për uratë, nga se ato janë shenja të shirkut (Allahu nuk ka s'hok).

 

Behesha gjithnjë më aktiv, kështu që mbaja ligjërata edhe të premteve para hytbës (fjalime) të imamit. Prej xhamisë së Abu Jakubit kaloja në xhaminë Kryesore, nga se namazi i xhumasë në këto xhami falej në kohë të ndryshme: mu në mesditë në të parën, kurse pas mesdite në të dytën.

Ligjëratat e mia ishin më të vizituara të dielaye, sepse atë ditë vinin edhe nxënësit ç mi të cilëve u ligjëroja teknologjinë në shkollë të mesme. Ata më adhuronin nga se ua kushtoja kohën time dhe përpiqesha t'ua heq perden nga sytë dhe t'ua largoja errësirën e cila ua kishte pushtuar mendjen nga teori të ndryshme komuniste, ateiste, filozofike e shumë të tjera. Studentët i prisnin ligjëratat e mia me dëshirë të flaktë.

 

Disa madje vinin edhe në shtëpinë time dhe huazonin libra të cilat i kisha siguruar për vete dhe i kisha lexuar me vëmendje. Njëkohësisht përforcoja njohuritë personale, duke kërkuar përgjigje për pyetjet të cilat m'i bënin. Vitin që e bëra haxhin unë u martova. Kjo ishte dëshira e nënës, e cila dëshironte të martollem para vdekjes së saj, sepse tani më kishte pritur të gjitha martesat e vëllazërve të mi.

 

Nëna më vdiq pasi më lindën dy fëmijë. Gjë që babai nuk e priti, nga se kishte vdekur dy vjet më parë. Dy vjet para se do të vdiste ia doli të kryente haxhin dhe kështu ishte i gatshëm për takim me Allahun duke kërkuar mëshirë në Ka'be. Revolucioni libias pasoi në kohën kur Arabët dhe muslimanët përjetuan disfatë të turpshme nga ana e lzraelit. Tani dëgjonim prisit e rinj të revolucionit si flisnin për fitoren e islamit dUke thirrur popullin në luftë për çlirimin e Kudusit (Kiblës së parë të musli-manëve që ndodhet në Jerusalem).

 

Si shumë të rinjve tjerë, idetë e tyre më nxitën interesim. Revolucioni libias ishte shkas që nga vendi ynë të organizohet një vizitë arsimore në Libi. Një grup prej dyzet vetësh nga ministria e arsimit vizituam Libinë dhe u kthyen si optimistë lidhur me ardhmërinë e muslimanëve dhe islamit në mbarë botën. Gjatë këtyre viteve, miqësia me disa nga të njohurit e mi u forcua në atë masë sa më lutnin t'i vizitoja. Bëja përgaditjet për një udhëtim të cilin kisha në plan ta ndërmerrja gjatë pushimeve verore që zgjatnin tre muaj.

 

Mendoja të udhëtoja me autobus në Libi dhe Egjipt, pastaj nëpër det të arrij në Liban, Siri, Jordan, ndëiSa prej atje në ArabinE Sauclite. Kisha ndër mend ta kryeja umrën (vizita e Mekkës jashtë kohës së haxhit) dhe të thelloja njohuritë e mia mbi mësimin e vahabit, të cilin e propagandoja në ligjëratat e mia, të cilin e përqafuan në veçanti përfaqësuesit e "Vëllazërisë muSli-mane". Fama ime prej qytetit të lindjes kishte kaluar edhe në qytetet fqinje. Vlzitorët, të cilët merrnin pjesë në namazin e xhumasë dhe dëgjonin ligjëratat e rn itt, rrëfenim për mua në vendet e tyre.

 

Lajmi për mua kishte mbërri edhe te shejh Ismail Hadifi, udhëheqës i rendit sufije në Tuzer. Ky shejh kishte shumë ithtarë në Tunis dhe më gjerë, veçanërisht ndër punëtorët me punë të përkohShirie në Francë dhe Gjermani. Nga përfaqësuesi tij në Gafsë morra një ftesë në formë të një letre të gjatë.

 

Në ketë letër më falënderonin për shërbimin tim islamit dhe muslimanëve, por shkruante gjithashtu se çdo gjë që kam bërë Allahu Te`ala nuk do të pranonte po të mos kishte qenë shejhu i ditur. "Ai që është pa shejh, shejhu i tij është shejtani", "Ty të duhet shejhu të rrefejë rrugën, në të kundërtën, dO të mungojë gjysma e diturisë". Më lajmëronin se shejhu më kishte zgjedhur në qarkun më të ngushtë të ithtarëve të tij. Me të dëgjuar këto lajme isha fort i lumtur, në realitet, nga gëzimi ia plasa vajit. Ky kujdes i Allahut Te`ala për mua nxiti lotë dhe falënderim që më kishte ngritur në këtë vend aq të lartë.

 

Nuk më besohej se një shejh i tillë, i cili ishte i njohur me mrekullitë e tij, më ka zgjedhur në afërsinë dhe shoqërinë e tij. Gjithashtu, më ishte caktuar të gjendem në shoqëri me dy shehlerë të famshëm, Silah Balsejhi dhe Xhilanit. Aty duhej të tuboheshin të gjithë shehlerët e njohur të kohës, andaj me padurim prisja atë ditë. Kur hyra në shtëpi, shikova me kureshtje fytyrat e ithtarëve më të afërt të shejhut, të cilit kishin veshur këmisha krejtësisht të bardha. pas ceremonialit p&shëndetës u paraqit shejh Ismaili. Të gjithë u ngritën në këmbë dhe filluan t'ia puthin dorën.

 

Përfaqësuesi tij më bënte shenjë, duke më treguar se ky ishte shejhu kryesor të cilin e kisha pritur me padurim. Nuk isha gjithaq i shqetësuar, sikur kisha pritur diç tjetër nga ajo që shikoja sot. Kisha mendim krejt tjetër për te, nga se përfaqësuesit e tij më kishin folur_për të aq gjëra të mrekullueshme. Tani kisha rastin të shoh njeriun mendjemadhësia e të cilit kishte efekt negativ.

 

Kur më prezantuan ai më përshëndeti përzemërsisht dhe më ofroi të ulem nga ana e djathtë e tij. Pas darkës filloi ceremoniali ritual dhe mua sërish më prezantuan para shejhut, këtë herë për të dhënë betimin, pas cilit të gjithë në përgëzuan dhe më uruan sukses. Më vonë kuptova se i njihja disa nga të pranishmit, këshut që këtë e shfrytëzova të prezentoj mospajtimin tim me përgjigjet të cilat shejhu i epte në pyetjet e pjesëmarrësve. Kjo sjellje nxiti pakënaqësi të madhe te disa duke llogaritur këtë si mungesë të edukatës, nga se qëndrimet e shejhut nuk mund të diskutoheshin nga ithtarët. Shejhu tentoi të qetësbjë situatën duke përdorur prirjen për humor:

 

- Ai që në fillim xixëllon do të shëndritë me shkëlqim të plotë në fund. Të pranishmit këtë e kuptuan si profeci të mirë dhe filluan të më përgëzojnë. Shejhu ishte njeri i mençur dhe me përvojë dhe për të penguar ndërhyrjet e mia irituese filloi të rrëfejë këtë tregim. Një ditë një njeri i ditur dëgjonte ligjëratën e një alimi tepër të besueshëm. Alimi i tha të shkojë dhe të marrë abdest. Kur u kthye ky përsëri i tha të njejtën gjë.

 

Ky mendoi se nuk kishte marrë abdest si duhet dhe shkoi e mori përsëri. Kur u kthye për së dyti, . alimi sërish i tha. - Shko e merr abdest. Njeriu filloi të qajë duke folur: - Mësuesi im, unë jam pastruar nga veprat e mia dhe dituria kështu që nuk më ka mbetur gjë pos asaj që më dhuroi AllahuTe`ala përmes duarve tuaja. Pas kësaj mësuesi e lejoi të ulet. Kuptova se unë isha ai kujt i kushtohej ky rrëfim.

 

Për këtë u binda gjatë pauz£s të cilën na dha shejhu, kur edhe të tjerët filluan të më kritikojnë për shkak të sjelljes. Më flisnin se në prezencë të shejhut duhet heshtur në mënyrë që veprat e mia të mos ç'vlerëso-hen, duke mbështetur bindjet e tyre në ajetin kur'anor: "

Oju që besoni! Mos tigritni zërin mbi atë të Pejgamberit dhe mos folni nae te me zë siç bisedoni mes veti, që të mos i asgjësoni veprat titaja, pa e k-uptuar këtë", (Kur'an, 49:2).

 

Atëherë i kuptova kufizimet e mia dhe iu binda vërejtjeve të dhëna. Shejhu më mbajti pranë vetes tri ditë të tëra. Gjatë kësaj kohe unë e pyesja shumëçka herë-herë vetëm për të provuar diturinë e tij. 

 Shejhu më tha se Kur'ani kishte dy kuptime, një të qartë dhe një të fshehur. Hapi arkën e tij private për të më tregua dokumentin personal në të cilin ishin shënuar emrat e njerëzve të ditur dhe të devotshëm që e lidhnin atë me hazreti Ali ibn. Ebu Talibin. (a.s.) Mes tyre ishte edhe emri i Abu Hasan Sadilit.

 

Tubimet që i organizonte shejhu ishin me karakter fetar. Zakonisht fillonin me mësimin e disa ajeteve të Kur'anit nga shejhu, pastaj lexonte disa vargje poezi, të përcjellur me mësim dhe "zikër" të njerëzve për rreth. Kjo poezi kryesisht bënte fjalë mbi asketizmin, devotshmërinë dhe mohimin e kësaj,jete në favor të pritjes së jetës tjetër. Pas përfundimit të kësaj pjese, njeriu i parë në të djathtë të shejhut lexonte atë që dinte nga Kur'ani. Kur thot "Sadakallahul Azim" (Allahu ka thënë të vërtetën), shejhu lexon disa vargje tjera të poezisë të cilët bashkë me të i reciton mbarë tubimi. Pastaj secili lexon nga një ajet nga Kur'ani.

 

Pak më vonë, njerëzit fillojnë ngadalë të luhaten majtas-djathtas në ritëm të leximit, gjersa të ngritet shejhu e me te tërë tubimi i cili formon një rreth me shejhun në mes. Atëherë fillojnë të klithin "Ah", "Ah", "Ah", gjersa shejhu në mes rrotullohet duke shkuar prej njerit te tjetri pas çka tempo shpejtohet dhe ata fillojnë të kërcejnë lart-poshtë, duke bërtitur me ritëm të organizuar, por iritues. Pas këtij rituali rraskapitës gradu-alisht rnbretëron qetësia dhe shejhu reciton disa vargje të fundit, pas kësaj njerëzit i ofrohen dhe e puthin në ballë e shpatulla, kurse pastaj të gjithë ulen.

 

Merrja pjesë në këtë ritual pa dëshirë dhe me indinjatë. Këto binin ndesh me bindjet e mia se Allahut Te`ala nuk duhet shoqëruar asgjë dmth. nuk duhej bindur askujt pos Allahut. Te`ala Ngaelalë jam ndarë anash dhe më rrodhën lotët nga.pikëllimi e dëshprimi. Mendja më ishte ndarë mes dy mësimesh. Mësimi i parë ishte•ideologjia sufije, sipas të cilës njeriu kalon nëpër për-vojën shpirtërore të bazuar në ndjenjën e frikës, asketizëm dhe afrim ndaj Allahut Te`ala përmes njerëzve shumë religjiozë (velij). Mësimi dytë ishte ai vehabij, i cili mëson se çdo gjë nga mësimi i parë është vetëm tentim për t'i shoqëruar Allahut Te`ala një partner (dmth. shirk) dhe se Allahu Te`ala këtë nuk do ta falë kurrë. 

 

Nëse Pejgarnberi më i madh, Muhammedi s.a.a., nuk mund të ndihmojë as të angazhohet, atëherë ç'vlerë kanë tërë këta njerëz të devotshëm dhe të shenjtë që kanë ardhur pas tij. Shejhu më caktoi përfaqësues të tij në Gafsa. Përkundër pozicionit të lartë, akoma nuk isha i bindur në të drejtën e mësimeve të tij. Shpesh çfaqja ngushllim ndaj rendit sufit dhe mendoja se duhet nderuar edhe më për shkak të gjithë atyre njerëzve të devotshëm dhe që ia kanë frikën Zotit.

 

Ngandonjëherë madje zihesha rfie ta duke cituar ajetin kur'anor:

 

"Dhe mos kërk-oni zot tjetër pos Allahut, nuk ka zot përpos Tij" (Kur'an 28:88).

 

Nëse ndokush do të më përgjigjej me ajetin: "Oju që besoni! Keni kujdes obligimet tuaja ndaj Tij dhe kërkoni mënyrë për t'iu afruar" (Kur'an 5:35), sakaq do të përgjigjesha siç më ka mësuar ulema saudoarabike: "Mënyra më e mirë për t'iu afruar Allahut Te`ala është të kryhet ndonjë vepër e mirë". Megjithatë, në këtë periudhë kamë qenë tejet i hutuar dhe shqetësuar. Kohë pas kohe, ithtarët e shejhut vinin në shtëpinë time, ku organizonin el-imarah (një lloj zikri). Fqinjtë nuk ishin të kënaqur me zhurmën që e shkaktonin, mirëpo nuk kishin guxim të ankohen drejtpërdrejtë te unë. Për këtë problem mësova nga gruaja e cila shoqërohej me gratë fqinje. Kërkova nga kolegët që zikrin ta bëjnë në ndonjë vend tjetër. Si shkak përmenda udhëtimin tim të shpejtë i cili do të zgjaste tre muaj. Dhe kështu u përshëndeta me familje dhe miq, duke u mbështetur në Allahun Te`ala dhe duke mos i besuar asnjërit pos Tij.

 

Në Tripoli, kryeqytet të Libisë, qëndrova gjersa rregullova vizën për vendin e Kinanëve, Egjipt. Atje gjeta disa miq të cilët më ndihmuan për .këtë, Allahu i shpërbleftë për mundin e tyre. Udhëtimi deri në Kairo ishte tejet i gjatë. Për këtë m'u deshën tri ditë e tri netë udhëtim me taksi bashkë me katër punëtorë egjitpas të cilët ktheheshin në shtëpi. Bisedova me ta miqësisht dhe u lexova Kur'an ashtu që u miqësuam fort sa më ftuan të jem mysafir i tyre në Egjipt.

 

Pranova të qëndroj pak te njëri nga ata që cjuhej Ahmed. E zgjodha atë, nga se ishte njeri besimtar dhe mikpritës. Në Kairo qëndrova njëzetë ditë dhe gjatë kësaj kohe vizitova Ferid Atrashin në vilën e tij në breg të Nilit. Ai më kishte pëlqyer nga gazetarët egjiptas për shkak të modestisë dhe sinqeritetit, përkundër famës dhe pasurisë me të cilën ishte rrethuar. Arrita të jem në shoqërinë e tij vetëm njëzetë minuta, nga se atë ditë duhej të udhëtonte në Liban. Vizitova edhe shejh Abdul Basit Muhammedin, mësuesin e njohur të Kur'anit zëri i të cilit më pëlqente shumë.

 

Te ai qëndrova tri ditë gjatë të cilëve mu dha rasti të bisedoj me farefisin dhe të njohurit e tij. U pëlqeva për shkak të entuziazmit, sinqeritetit dhe diturisë. Nëse bisedonim mbi poezinë unë u recitoja; nëse bise-donim mbi asketizmin dhe sufizmin unë u tregoja se jam ithtarë i rendit të Tixhanit dhe atij të Medanit, nëse bisedonim mbi Perëndi-min unë u rrëfeja mbi Parisin, Londrën, Belgjikën, Holandën, Italinë dhe Spanjën, vendet të cilat i kisha vizituar gjatë pushimeve verore; po. nëse bisedonim për haxhin unë u thoja se tani më e kisha kryer dhe se tani jam nisur të bëj ummrën.

 

U rrëfeja mbi vendet e Shenj siç janë shpellat Hira e Savr, alltari i Ismailit e të tjera, të cilat nuk i dinin edhe ata që kishin qenë në haxh disa herë. Nëse bëhej fjalë për shkencë dhe teknologji, tregoja për zbulimet e fundit shkencore dhe emrat e shkenCtarëve. Nëse flisnim për politikë. urtë shpreltja mendimin duke.thënë: Allahu Te`ala e bekoftë shpirtin e Nasir Sallahudinit i cili përmbahej nga të qeshurit.

 

Kur miqtë e kritikonin për këtë diike i thënë se Pejgamberi s.a.a. shpesh shihej i buzëqeshur, ai përgjigjej: "Si mtind të kërkoni të qesh kur xhamia Aksa (xhami në Jerusalem) është e okupuar nga kundërshtarët e Allahut. Te`ala Jo, betohem në Allahun, Te`ala nuk do të qesh gjersa ajo nuk çlirohet ose të vdes unë". Disa profesorë nga Universiteti Islamik Azhar vinin në këto tubime dhe ishin të kënaqur me leximin tim të Kur'anit dhe me mënyrën e komentimit të hadiseve të dërguarit Muhammed s.a.a.

 

"Ishin të impresionuar gjiihashtu nga mënyra ime e të shprehurit dhe më pyetnin për fakultetin në të cilin kam diplomuar. Me krenari përgjigjesha se kjo ka qenë në Universitetin e Zejtunit i cili ishte themeluar para Az`harit. Shtoja akoma se Fatimidët, të cilët e themeluan Az`harin, kishin ngritur një institucion të tillë në qytetin Mandiah në Tunis. Në shenjë nderimi dhe respekti, disa nga ata më dhuruan disa libra të dobishme. Një ditë u gjenda në zyrën e funskionarit përgjegjës për punët e Az`harit.

 

Aty takova anëtarin e Këshillit Revolucionar Egjiptas i cili kishte marrë pjesë në mitingun e protestës së shoqatave muslimane dhe kapte kundër sabotimit në kompanitë më të mëdha hekurudhore, që pasuan menjëherë pas luftës së qershorit. Ai insistonte që të marr pjesë në këto dernonstrata kështu që lëshova pe para bindjeve të tij. Në këtë miting kërkuan t'u drejtohem masës, gjë që pranova menjëherë. Kjo nuk ishte kurrëfarë vështirësie falë përvojës nga ligjëratat e mbajtura në xhami të ndryshme dhe manifestimet kulturore në Tunis.

 

Arsyeja kryesore përse po përmend të gjitha këto është se tërë kjo bëri që të filloj të ndjej veten të rëndësishëm dhe të madh. Fitova vetëbesim të madh dhe fillova të mendoj se jam shurnë i ditur. Dhe si të mos ndjehem kështu kur një numër i madh alimësh nga Universiteti i njahur Az'har e vërtetonin këtë. Disa madje më. siguronin se e kisha vendin atje, dmth., në Az'har. Ajo• që vërtet më bënte të krenohem ishte fakti se më lejuan të shikoj disa gjëra personale të dërguarit Muhammed s.a.a.

 

Një zyrtar nga Sidi Hysein xhamia në Kairo më dërgoi në një dhomë, çelësat së cilës i kishte vetëm ai. Kur hyrëm brenda, ai sërish mbylli derën nga brenda, hapi një arkë dhe nxorri këmishën e të dërguarit Muhammed s.a.a. Pasi e putha, më tregoi gjërat tjera që i përkitnin Pejgamberit. s.a.a.. Në momentin kur dolëm jashtë ia plasa vajit i prekur thellë me. aktin e këtij njeriu fisnik, për çka nuk kërkoi asnjë metelik. Refuzoi  me vendosmëri paratë që i ofrova, mirëpo në fund, pas insistimit tim këmbëngulës, pranoi një shumë të vogël.

 

Atëherë ai më përgëzoi nga se isha nga të rrallët që kanë pasur nderin të shikojnë gjërat personale të Pejgamberit të Allahut, s.a.a. Kjo ngjarje më kishte lënë përshtypje të thellë, andaj disa net rresht mendoja mbi vehabët të cilët të dërguarin Muhammed s.a.a. e konsideronin si njeri të thjeshtë, përsonaliteti i të cilit është tretur përgjithnjë me vdekjen e tij. :Nuk më pëlqente kjo ide dhe isha i bindur se ishte e gabuar. Një shehid, i cili vdes duke u lutur në emër të Allahut, Te`ala nuk konsiderohet i vdekur por është i gjallë pranë zotit të tij.

 

Çka të thuhet pastaj në rastin e Pejgamberit të Zotit s.a.a., të cilin Allahu Te`ala e zgjodhi si shërbëtorin e Tij më të mirë. Bindjet e mia lidhur me këtë u sqaruan dhe forcuan falë shoqërimit me sufijë, të cilët besojnë se velitë dhe njerëzit e devotshëm mund të ndikojnë në jetën e tyre, falë fuqisë së fituar nga Allahu Te`ala si shpërblim për bindje dhe pranimin vullnetar të urdhërave të Tij.

 

Vallë nuk thot në Hadisin - Kudsi: "Robi im, mu bind dhe do të jesh si Unë: kur të dëshirosh të bëhet diçka ajo do të bëhet". Para se ikja nga Egjipti, vizitova një numër të madh xhamish, mes cilave edhe atë të Malikut, Abu Hanifiut, Shafiut, Ahmed ibn Hanbaliut, Sejjid Zejnebe dhe Sidi Huseinit dhe në çdonjërën prej tyre u fala. Gjithashtu, kam vizituar edhe rendin sufij të Tixhanit. Kam aq shumë të shkruaj mbi çdo vizitë sa që do të nevojiteshin faqe e faqe të përshkruaj ashtu siç dëshiroj. 

 

Në Aleksandri arrita mu ditën kur më nisej anija për Bejrut. Isha i këputur, psikikisht dhe fizikisht, kështu që, pasi u vendosa në anije menjëherë rash me fjetë. Kisha fjetur vetëm dy-tri orë, kur më zgjoi një zë:

- Vëllau si duket është shumë i lodhur.

U përgjigja duke pohuar dhe thash:

- Udhëtimi prej Kairos në Aleksandri ka bërë që jarn kaq i lodhur. Dëshiroja të arrij me kohë andaj nuk kisha kohë të pushoja mbrëmë. Në bazë të theksit e kuptova se nuk ishte egjiptas. Vraja mendjen kush mund të ishte, por gjithashtu dëshiroja të prezanto-hem edhe vetë. Quhej Munim dhe ishte ligjërues në Universitetin e 13agdadit, Ai kthehej nga Kairo pasi në Universitetin Az'har kishte dorëzuar disertacionin e doktoratës.

 

Bisedën e filluam ashtu që secili rrëfente përjetimet e tij nga Egjipti. Pastaj biseduam për botën islame në përgjithësi dhe dis-fatën e paradokohëshme të Arabëve nga Hebrejtë. Në një moment thash se shkaku i disfatës së Muslimanëve ishte ndarja e tyre në shumë shtete të vogla. Për këtë arsye pa marrë parasysh numrin e tyre, armiqtë nuk i marrin seriozisht.

 

Biseduam për Egjiptin dhe Egjiptasit dhe të dy u dakorduam rreth shkakut të disfatës së tyre. Unë shtova se kam qenë kundër këtyre ndasive mes Muslimanëve, të cilat janë inicuar nga fuqitë koloniale për të lehtësuar okupimin dhe pushtetin mbi ta. Thash se na madje bëjmë ndarje ndërmjet malikive dhe hanefive dhe tregova ç'më kishte ndodhur në xhaminë e Abu Hanifiut në Kairo. Kur e vizitova fala namazin e ikindisë (asr. ) Kur përfundova, njeriu që e kisha pranë më pyeti me zemërim:

- Përse nuk lidhët duart gjatë namazit?

U përgjigja me njerëzi dhe respekt se malikët falën me duar të lëshuara dhe se unë i përkas mez'hebit malikij.

Reagimi i tij ishte: 

- Atëherë shko në maliki xhami dhe atje falu!

Dola nga xhamia me ndjenjë të pikëllimit. Isha i fyer, i hutuar dhe i tmerruar. Irakiani atëherë qeshi dhe më tregoi se edhe ai nuk ishte malikij, por shiij. Isha i shqetësuar dhe pa menduar fort u përgjigja:

- Po të dija se jeni shiij nuk do të bisedoja me ju.

Kur më pyeti për shkakun u përgjigja:

- Sepse ju nuk jeni muslimanë. Ju adhuroni Ali ibn Talibin. a.s. Disa nga ju e besojnë Allahun, Te`ala por nuk besojnë porosinë të cilën Allahu Te`ala e solli përmes të dërguarit Muhammed s.a.a. Ju mallkoni melekun Xhibril a.s. për arsye se ka shpërdorua atë me çka ka qenë i obliguar: në vend që porosinë e Allahut Te`ala t'ia shpall Aliut, a.s. ia dha Muhammedit s.a.a., ..

 

Vazhdova bisedën kurse bashkëbiseduesi dëgjonte me vëmendje, duke qeshur kohë pas kohe dhe duke çfaqur habi. Kur përfundova ai më pyeti:

- A jeni vërtet ligjërues në një entë arsimor?

Pasi pohova, ai foli:

- Nëse ky është mendimi i një mësuesi, atëherë nuk duhet akuzuar njerëzit e zakonshëm të cilët janë pak ose aspak të ar-simuar. '

- Ç'nënkuptoni me këtë? - pyeta unë. - Më falni, por ku i keni gjetur gjithë këto informata?

- më pyeti I thash se këto i kam mësuar nga librat e njohur të historisë dhe nga tregimet e tjerëve.

- T'i lëmë Për një çast tregimet dhe të bisedojmë për librat që i keni lexuar.

- tha ai.

Unë fillova të numroj librat siç janë "Faxhr al - Islam", "Duha el- Islam" dhe "Zuhur el - Islam" nga Ahmed Amini dhe shumë libra tjerë nga ky autor. 

- Prej kur është - Ahmed Amini ekspert për shiij? - pyeti dhe vazhdoi: Për të qenë fer dhe objektiv ndaj objektit të studimit, duhet konsultuar dhe hulumtuar burimet origjinale.

- Përse të hulumtohet një gjë që është e njohur mirë? - epyeta.

Bashkëbiseduesi im më dha këtë përgjigje:

Kur Ahmed Amini vizitoi Irakun për herë të parë, kam preza tuar personalisht në takimin e tij me ulema në Naxhaf. Kur ia zur për të madhe si shkruante për shiitët, ai kërkoi ndjesë duke thë se atëherë nuk kishte ditur asgjë mbi ta dhe se kjo ishte takimi pa me ta. I thamë se me shkrimet e tij na kishte shkaktuar padrejtë të madhe e cila vështirë përmirësohet. Pastaj shtoi:

 

- Vëlla, nëse hebrejve dhe të krishterëve u sjellim argume vetëm nga Kur'arii ata kurrë nuk do të pranojnë mendimin to pa marrë parasysh faktin se Kur'ani është argument yni. Na du të dëshmojmë se kemi të drejtë me ndihmën e librave të tyre, n se në këtë rast efekti do të ishte më i madh. Një proverb thot: mesin e atyre ndodhet ai që do të dëshmojë kundër ty re.

 

Fjalët e tij më flenin në shpirt, si ujët e freskët në buzët e njeriut të etshëm, kështu që unë nga kritiku i ashpër u shndërrova në njeri që është i gatshëmtë dëgjojë dhe të mësojë. Ndjeja prezencën e logjikës së shëndoshë dhe argumentenve të qarta, andaj vendosa të trëgoj pak durim dhe gadishmëri për të dëgjuar. Unë e pyeta.

- Domethërië ju gjithashtu besoni të dërguarin Muhammed? s.w.a.

- Të gjithë shiitët edhe unë e besojmë këtë. Vëlla, më mirë do të ishte të diskutoni këtë gjë me vëllezërit tuaj mes vete, nga se edhe dyshimi nië i vogël ndaj të pafajshmit paraqet mëkat. Nëse njëmend dëshironi të mësoni të vërtetën dhe të shikoni vetë me sytë tuaj, ju ftoj të vinin në Irak ku do të takoni ulema shitë dhe njerëz të thjeshtë. Atëherë të gjitha krahasoni me gënjeshtrat që keni dëgjuar dhe gjykoni vetë.

 

- Vërtet, kam dëshirë që një ditë të vizitoj Irakun dhe të shikoj tërë atë trashëgimi të njohur islamike, në veçanti, monumentet e vjetra siç janë objektet nga koha e Harun Rashidit. Për fat të keq këtë nuk ma lejon situata finansiare, nga se kam para vetëm sa për ta kryer umrën. Problem tjetër paraqet pasaporta në të cilën nuk e kam vizën për Irak.

 

- Kur ju ftova te na vizitoni, nënkuptova se unë do të heq harxhimet e udhëtimit në dy drejtime mes Bejrutit dhe Bagdadit, kurse në Irak do të vendoseni te unë si mysafir. Sa i përket pasaportës, atë do t'ia lëmë Allahut, Te`ala i nderuar dhe i lartësuar qoftë, sepse, nëse Ai vendos që ta vizitoni Irakun, atëherë ajo do të bëhet edhe pa pasaportë. Sidoqoftë, dri-të tentoimë të marrim vizën hyrësc me të arritur ne Bejrut.

 

U gëzova fort kur dëgjova këtë propozim. I premtova mikut se brenda ditës do të përgjigjem, insha Allah. Dola jashtë dhe shkova në kuvertë duke thithur ajrin e freskët dhe duke analizuar lloj-lloj mendimesh që më vinin grumbull. Përpara rrakullisej deti i cili kishte. pushtuar tërë horizotnin. Për një moment u treta në të shikuarit e sipërfaqes ujore të stolisur me valët shkumake. Falën-derbva Zotin, i cili kishte krijuar tërë këtë Universum dhe cili më solli deri në këtë vend. U luta të më mbrojë nga njerëzit e poshtër dhe ziliqarë dhe të më ruaj nga gabimet e mashtrimet.

 

Fillova të mendoj mbi ngjarjet e fundit dhe mbi njerëzit që kam takuar. Kujtova kohën e fëmirisë dhe ëndërrimet për një të ardhme më të mirë. Ndjeja se Allahu Te`ala dhe Pejgamberi s.a.a. tij më ndihmojnë dhe më kushtojnë kujdes të posaçëm. Shikova nga Egjipti, brigjet e Cilit herë pas here pasqyroheshin në horizont dhe m'n kujtua se si e kisha mbajtur në dorë këmishën e të dërguarit Muhammed s.a.a. dhe si qaja dUke e puthur... Këto ishin kujtimet më të mira që i bartja nga Egjipti.

 

Rikujtova propozimin e mikut të ri që më gëzoi shumë, nga se mu ofrua rasti të realizoj ëndërrën time të kahershme dhe të vizitoj Irakun, vendin e qendrave të njohura shkollore Rashida dhe Mamuna, në të cilatvinin shumë studentë nga Perëndimi në kohën kur civilizimi islam ndodhej në kulm të zhvillimit. Ai gjithashtu ishte vendi i shejh Abdulkadër Xhilanit, fama e cilit kishte kaluar shumë shtete dhe rendi sufij i cilit mund të hasej në çdo fshat.

Ai ishte mendimtar islamik me të cilin nuk mund të krahasohej njeri. Kjo është, mendoja në vete, edhe një argument i kujdesit të Allahut Te`ala me të cilin më mundëson të plotëSoIdëshirat. Mendimet m'i preu zëri nga autoparlanti, i cili ftonte udhëtarët për darkë në kantinën e anijes. Unë u nisa në atë drejtim, mirëpo hasa në turmën e njerëzve që shtyheshin dhe bënin zhurmë duke tentuar të hyjnë brenda.

 

Befas kuptova se dikush më tërhiqte lehtë për këmishe duke më thënë:

- Vëlla, eja me mua. Do të darkojmë më vonë kur të kal6jë kjo tollovi. - ishte miku shiit - A jeni falur?

Unë u përgjigja se nuk isha falur andaj ai më propozoi të falemi bashkë dhe të vimë për darkë më vonë, kur të përfundojë shtyrja dhe tollovia.

 

Pasi u pajtova, shkuam në një vend të vetmuar dhe morrëm abdest, pastaj e luta të udhëheq namazin. KiSha dëshirë të shikoja si falet dhe mendoja të falem përsëri vetë. Mirëpo, kur thirri ezanin dhe kur filloi të lexojë sure nga Kur'ani e dovë, ndërrova mendjen. Kisha ndjenjën se kisha përpara ndonjë as'hab të ndershëm të vet të dërguarit Muhammed s.a.v. për të cilët kisha lexuar shumë. Kur përfundoi, lexoi një dovë tjetër të cilën nuk e kisha dëgjuar kurrë në atdhe, por as në vendet që kisha vizituar. Sa herë që dëgjoja se bënte salavatë për Muhammedin s.a.a. dhe pasardhësit e tij; ndjeja një lehtësim.

 

Në fund të kësaj dove vërejtja lotët në sytë e tij, pastaj nuk u besoja veshëve kur dëgjova si i lutet Allahut Te`ala të m hapte sytë dhe të më udhëzojë në rrugë të drejtë.

Shkuam në kantinë, e cila tani ishte gadi e zbrazët. Ai priti të ulem, pastaj u ul pranë meje. Kur na sollën ushqimin, ai ndërroi pjatat meqë e tija kishte më shumë mish. Më konsideronte sikur nysafir të vetin, duke më treguar gjëra rreth ushqimit, pijes dhe rregullave të ushqimit për të cilat nuk kisha dërgjuar kurrë. Më pëlqente sjellja tij.

Ai priu edhe namazin e natës, pastaj lexonte dova të gjata ashtu që më rridhnin lotët. Atëherë kërkova nga Allahu, Te`ala të mënjanojë dyshimin ndaj këtij njeriu, nga se "shpesh edhe dyshimi mund të jetë mëkat". Mirëpo, kush e din? 

 

Atë natë duk4 fjetur ëndërroja si shetisja rrugëve të Bagdadit. Në agim miku më zgjoi për fexhr (sabah). U falëm bashkë dhe pastaj biseduam për mëshirën e Allahut Te`ala ndaj muslimanëve. Pastaj sërish shkuam për të fjetur. Kur u zgjova e pashë ulur në shtrat me tespih në dorë dhe duke përmendur emrin e Allahut. Te`ala Kjo më nxiti të lirohem plotësisht dhe t'i lutem Allahut Te`ala për falje.

 

Gjatë kohës së drekës, zëri nga autoparlanti na lajmëronte se anija po i afrohej bregut libanez dhe se, me ndihmën e Allahut, Te`ala do të, jemi në portin e Bejrutit brenda dy orëve. Më pyeti a kam menduar mbi ftesën e tij. Unë u përgjigja se nëse arrij të siguroj vizën, nuk shoh arsye të mos pranoj.

 

Gjithashtu e falën-derova për këtë ftesë. Arritëm në Bejrut ku do të qëndronim një natë para nisjes për Damask. Menjëherë pas arritjes shkuam në ambasadën irakiane ku arritëm të sigurojmë vizën me lehtësi të jashtëzakonshme. Kur dolëm nga ambasada ai më uroi, ndërsa unë falënderova Allahun. Te`ala.

 

Prej Damasku në Irak udhëtuam me autobus të kompanisë internacionale Naxhaf në temperaturë prej 40 gradësh. Shtëpia tij gjendej në kuartin Xhamilah në pjesën e qytetit të quajtur Ummal. Së pari vendosëm të pushojmë në dhomën me ventilator: Miku më dha të veshi këmishën e quajtur "dishdasha", e cila ishte mjaft komode. Gjithashtu për mua kishin sjellur ushqim dhe pemë. Pastaj filluan të vinë pjestarët e familjes për të më përshëndetur dhe për t'u njoftuar me mua.

 

Nuk mund të mos përmend respektin që shprehej nga sjelljet e fjalët e tyre. Babai tij më përshëndeti dhe më përqafoi sikur të ishim njohur që moti. Nëna e mikut, e cila qëndronte në derë me ajë fustan të gjatë ngjyrë të zezë, gjithashtu më përshëndeti dhe më - ashiroi mirëseardhje. Miku kërkoi ndjesë në emër të saj që nuk më përshëndeti për dore, nga se kjo ishte e ndaluar. Kjo sjellje e tyre më preku ashtu që në vete mendova: më duket se këta njerëz, të cilët i akuzojnë se e kanë lëshuar besimin, janë më besimtarë se na.

Gjatë kohës së udhëtimit të përbashkët vetë kam qenë dëshmi-tar i sjelljes bujare, maturisë dhe zemërgjerësisë së mikut tim. Gjithashtu kisha vërejtur modestinë dhe devotshmërinë, që nuk e kisha parë te asnjë njeri që kisha takuar gjer tani. Këtu nuk ndjehesha si i huaj, por përkundër, ndjehesha si në shtëpinë time.

 

Kur u lëshua nata shkuam në dhomën e vogël nën çati, ku na kishin përgaditur shtretërit. Nuk më mori gjumi aq lehtë, nga se më kishte kapluar një shqetësim i madh: a ishte e vërtetë se ndodhesha në Bagdad, vendlindjen e të madhit Abdulkadir Xhi-lanit?

Miku vetëm buzëqeshi kur i tregova çka mendojnë njerëzit në Tunis për Abdulkadër Xhilanin.

 

Fillova t'i tregoj për mrekullitë që i përshkruhen dhe vendet që mbanin emrin sipas tij. I tregova se ai është, "qendër e rrethit" dhe se ai është sufiu më i madh, siç është Muhammedi, i dërguari i Allahut, s.a.a., pejgamberi më i madh. U mundova ta bind se shejh Abdulkadiri viziton ithtarët e tij, se i shëron kur janë të sëmurë dhe i ngushëllon kur janë të pikëlluar. Ndofta për një çast harroja mësimin e vehabijve, të cilët thon se e gjithë kjo është vetëm shirk (përshkrimi i vetive hyjnore personave ose objekteve tjerë). Kur hetova mungesën e gëzimit në fytyrën e tij, fillova të pyes veten a - ishte tërë ajo që e fola e saktë. Atëherë e pyeta për mendim.

Miku qeshi dhe më tha:

- Sonte pushoni mirë, kurse nesër, nëse dëshiron Allahu, Te`ala do të. shkojmë ta vizitojmë kaburin e shejh Abdulkadërit.

 

Isha i gëzuar nga ky lajm dhe dëshiroja të kishte aguar që tani. Nga lodhja e tepërt më kishte zënë një gjumë i thellë dhe u zgjova vetëm kur rrezet e diellit më ranë në fytyrë, pra kisha lëshuar namazin e sabahit. Miku më tha se kishte tentuar të më zgjonte disa herë, por pa sukses, andaj më kishte lënë të pushoj. 

 

Pas kafjallit shkuam në Babul Shejh dhe shikuam vendin të cilin kam dëshiruar ta vizitoj kaherë. Nxitova brenda, si njeri që pret të shikojë ndonjë të afërm dhe t'i bie në prehër. U futa në grumbullin e vizitorëve të cilët shtyheshin si hax-hilerët rreth shtëpisë së Allahut. Ndonjë nga ata hedhnin sheqerka dhe unë u përkula me të shpjetë duke kapur dy. Një e ngrëna, ndërsa tjetrën e ruajta si suvenir.

Atje u fala, lexova disa dovë dhe piva ujë nga burimi sikur të pija nga vetë Zem-Zemi.

 

E luta mikun të presë gjersa të dërgoj disa kartëpostale me mauzoleun e shejh Abdulkadërit miqëve në Tunis. Dëshiroja t'i gëzoja me‘ lajmin se pata fat të vizitoj edhe këtë vend të rëndësishëm.

Drekuam në një restoran në qendër të qytetit, pastaj miku më çoi në pjesën e qytetit të quajtur Kazimijja. Kur arritëm, u bashkuam me një grup të madh njerëzish, femrash dhe fëmijsh, që lëviznin ngadalë në një drejtim të caktuar, e që sërish më kujtoi kohën e haxhit. Nuk e kisha të qartë ku po shkonirn gjersa nuk shikova shkëlqimin që vinte nga kupolat e praruara dhe minaret. E kuptova se kjo ishte xhamia Shiite nga se kisha dëgjuar më herët se ata i stolisin xhamitë e tyre me ari dhe argjend, gjë që islami e ndalonte. Kur hyrëm në xhami, nuk isha i kënaqur, mirëpo nga respekti ndaj mikut mbeta me të.

 

Kur iu afruam hyrjes vërejta disa njerëz të moshuar që prekin dhe puthnin derën. Ktheva kokën dhe fillova të lexoj mbishkrimin e gdhendur: "Femrave pa hixhab u ndalohet hyrja", me profetiz-imin e hazreti a.s. "Do të vijë koha kur femrat do të ecin rrugës me veshje të tejdukshme, madje edhe pa veshje fare... etj".

 

Kur arritëm te kaburi, miku filloi të lexojë dovë, ndërsa unë shikoja dyert dhe muret dhe isha tejet i hutuar nga sasia e madhe e arit me të cilin ishte mveshur hyrja në të cilën ishin gdhendur Ajete kur'anore. Brenda shikova dekorime të mrekullueshme që . Zbukuronin muret. Isha i hutuar nga këto skena, duke kuptuar këtë si diç të huaj. Kohë pas kohe me indinjatë, shikoja njerëzit që i afroheshin kaburit duke qarë dhe duke puthur parmakët e këndet, gjersa tjerët faleshin aty afër. Në ato çaste m'u kujtua një thënie e Muhammedit s.a.a. :

"Allahu mallkoi Hebrejtë dhe të krishterët për shkak të ngritjes së tempujve mbi varret e shenjtëve të tyre".

 

U largova nga miku i përlotur, sepse vërejta se dëshironte të falej. Iu afrova një mbishkrimi dedikuar vizitorëve, mirëpo nuk kuptova gjë, nga se në të kishte disa emra të panjohur. U largova në një kënd dhe fillova të lexoj fatihën dhe të kërkoj nga Allahu Te`ala të ketë mëshirë ndaj personit që ndodhet në kabur: O zot! Nëse ky person është musliman ke mëshirë, nga se Ti din më mirë se unë. Në atë çast miku erdhi dhe tha:

 

- Nëse dëshironi diç nga Allahu Te`ala tani kërkoni, sepse këtë vend e quajmë "dera e dëshirave";

Nuk ia vura fort veshin fjalëve të tij, Allahu Te`ala më faltë, por shikoja disa njerëz të moshuar me turbana të zi dhe të bardhë dhe më shenja të sexhdes në ballë. Me mjekrrat e gjata bojë hiri ata zgjonin respekt:

 

Shikoja se sa herë që ndonjëri nga ata hynte, fillonte të qante. Pyesja veten: A është e mundur që të gjithë këto lotë të jenë të rrejshëm. A është e mundur që të gjithë këta njerëz janë të mashtruar?

 

Dola jashtë i shastisur dhe i hutuar nga ajo që kisha parë. Shikoja mikun si ecte prapthi me fytyrë të kthyer nga kaburi në shenjë respekti.

Unë e pyeta: - I kujt është ky kabur?

- I imamit Musa Kazim a.s.

- Kush është Musa Kazimi a.s.?

Subhanallah! (Qoftë i lëvduar Allahu!) Ju, vëllezërit tanë sunij, "flaknibërthamën dhe kapni gëzhojën!"...

Unë ia prita me zemërim:

- Çka nënkuptoni me "flakni bërthamën dhe kapni gëzhojën"? 

- Vëlla.,,prej se keni arritur në Irak, nuk pushoni së foluri mbi Abdulkadër Xhilanin. Mirëpo, kush është Abdulkadër Xhilani dhe me çka ka tërhequr vëmendjen tuaj?

Përnjëherë iu përgjegja me krenari:

- Ai është një ndër pasardhësit e Muhammedit s.a.a. Dhe nëse ndonjëri meriton të jetë i dërguar pas Muhammedit, s.a.a. ai do të ishte Abdulkadër Xhilani, Allahu qoftë i kënaqur me të.

- Vëlla Samavi, a e njihni historinë islame? - më pyeti miku.

U përgjegja pa u hamendur:

- Natyrisht se po.

 

Në realitet, mbi historinë e islamit kam ditur fare pak, nga se mësimdhënsit gjithnjë na pengonin të merremi me këtë duke thënë se kjo ishte një tematikë e errët dhe jo e qartë e cila nuk meritonte studim serioz. Më kujtohet, për shembull, kur mësimdhënësi i retorikës arabe ligjëronte "shagshakija" hudbe (fjalim) nga libri "Nahxhul Balagha" ("Shtigjet e të kuptuarit") nga imami -Aliu (a.s.), sa isha i hutuar, si edhe shtimë studentë të grupit, mirëpo, pasi mblodha forcat, pyeta:

- A janë këto vërtetë fjalët e hazreti Aliut? a.s.

Mësimdhënësi u përgjegj: - Natyrisht, sepse askush nuk mund të flasë në këtë mënyrë përveç tij. Se këto janë fjalët e tij dëshmon edhe fakti se studiuesit islamikë, siç është myftiu kryesor egjiptas, shejh Muhammed Abduhu, janë marrë me analizën dhe komentimin e tyre.

- Mirëpo, këtu imam Aliu a.s. akuzon Abu Bekrin dhe Omerin se ia morën të drejtën për halifat... - fillova unë i hutuar. Në këtë moment mësimdhënësi u tërbua dhe m'u kanos ashpër se do të më përjashtojë nga klasa, duke thënë:

Unë ligjëroj retorikë dhe jo histori. Nuk na intereson historia e errët, as luftrat e përgjakshme mes Muslimanëve. Allahu ka pastruar duart tona nga gjaku i tyre,•andaj t'i pastrojmë tani edhe gjuhët tona dhe të mos i akuzojmë. 

 

Ky shpjegim nuk më kënaqi dhe isha zemëruar në mësimdhënësin i cili na mësonte retorikë të parëndësi. Disa herë kam provuar ta studjoj historinë muslimane, por as kam pasur ku të mësoj, as kam pasur para për të blerë libra. Gjithashtu, nuk kam gjetur asnjë nga dijetarët tanë i cili do të ishte i interesuar për këtë lëmi. Më dukej se secili nga ata pajtohej të harroje këtë dhe ta lerë historinë anash. Për këtë arsye nuk ekzistonte asnjë dijetar i cili do të kishte literaturë të plotë nga kjo temë.

 

Kur miku më pyeti për njohuritë e mia mbi historinë, vetëm desha të kundërshtoj andaj u përgjegja duke pohuar, mirëpo për-- gjegja ime nënkuptonte: Kush do të kuptonte një histori përplot luftra civile, intriga dhe kontradikta.

 

- A e dini kur ka lindur Abdulkadër Xhilani? - pyeti ai.

- Afërsisht mes shekullit gjashtë dhe shtatë pas Hixrit. .

- Nëse brenda një shekulli lindin dy gjenerata, atëherë së paku dymbëdhjetë gjenerata kanë jetuar mes atij dhe pejgamberit, - Muhammed s.a.a.

Pasi u pajtova me këtë ai tha:

- Ky është kaburi i Musait birit të Xhafrit birit të Muhammedit birit të Aliut, birit të Hysenit, birit të Fatimes bijës së pejgamerit Muhammed s.a.a. Mes tij dhe katragjyshit tij janë vetëm katër gjenerata. Më saktësisht, ai është i lindur në shekullin e dytë pas Hixhrës. Pra, kush është më afër Pejgamberit. s.a.a. Musai a.s. ose. Abdulkadëri?

 

Pa menduar mirë unë-u përgjegja.

- Natyrisht ai, por si nuk dimë gjë për të?

- Eh, këtu qendron problemi. Prandaj edhe thash, më lejoni të' përsëris, se ju vëllezërit sunitë flakni bërthamën dhe kapni gëzhojën. Ju lutem mos e merrni për të keq dhe më falni. Ecnim duke biseduar dhe duke u ndalur kohë pas kohe, gjersa arritëm të vendi ku ishin tubuar studentët nga fakulteti i afërm. u ulëm, vura re se miku po kërkonte njërin me shikim. 

- Ju solla në këtë vend për t'ju njoftuar me një ekspert, profesor të historisë që do t'u ndihmojë më shumë, pasi unë nuk jam ekspert për histori.

 

Pimë nga një lëng të freskët gjersa na u bashkua historiani. Kur u njoftuam miku e luti të më rrëfejë shkurtimisht disa hollësi nga jeta e Abdulkadër Xhilanit. Duke pirë edhe një lëng historiani u interesua për mua, vendin dhe profesionin tim. Më luti t'i tregoj çfarë mendimi mbretëron ndër muslimanët e Tunisit për Abdul-kadër Xhilanin.

 

Unë i tregova se njerëzit besojnë që Abdulkadëri e ka bartur ne shpinë të dërguarin Muhammed s.a.a., gjatë natës së miraxhit në të cilën Pejgamberi, s.a.a. vizitoi shtatë qiej). I dërguari i e'Allahut s.a.a. i kishte thënë: "Tabani im është në qafën tënde, 'jdërsa tabani yt do të jetë në qafë të të çdo njeriu të devotshëm deri )116 Ditën e Gjykimit.

 

Pasi dëgjoi rrëfimin tim historiani qeshi përzemërsisht. Nuk i sigurt a qeshte për shkak të rrëfimit ose për shkak të mësuesit 'hutuar tunisian i cili rrinte para tij?!

 

Pas një diskutimi të shkurtër mbi velitë ai tha se kishtë hulumtuar këtë lëmi shtatë vjet. Kishte udhëtuar në Pakistan, Turqi, Egjipt, Angli dhe në të gjitha vendet ku mund të gjendeshin . dorëshkrimet e Abdulkadër Xhilanit. Në dokumentat që i kishte studjuar, analizuar dhe i kishte fotografuar, nuk kishte gjetur asnjë argument se Abdulakdëri ka qenë pasardhës i të dërguarit Muhammed s.a.a. Krejt ç'kishte gjetur ishte një varg në të cilin dhe paraardfiësi im është Pejgamberi i Allahut". "Unë e paraardhës i çdo njeriu besimtar dhe të devotshëm. " Aithashtu më informoi se hulumtimet e fundit historike tregojnë Abdulkadër Xhilani nuk ka qenë Arab por Persian, i lindur në qytet të vogël iranian të quajtur Xhilan. Në Bagdad kishte hur për të studivar dhe mbeti si mësues në kohën kur retëronte korupcioni dhe amoraliteti i madh. Ai ishte njeri mtar dhe i nderuar kështu që pas vdekjes së tij u themelu rendi irij të sufijve në shenjë të kujtimit për të.

Fjalimi tij më gjasonte me mësimin e vehabijve. 

 

- Doktor, ju domethënë u besoni ideve që propagojnë vahabët se në islam nuk ka "velij" (njerëz që janë të afërt me Allahun për shkak të devotshmërisë së madhe)!? .

- Jo, nuk jam ithtar i mësimit vehabij. Është mëkat që Musli-manët zakonisht e teprojnë dhe shkojnë prej një skajshmërie në tjetrën. Ata ose besojnë në legjenda dhe përralla, të cilat nuk bazohen në logjikë dhe janë në kundërshtim me mësimin islam, ose refuzojnë çdo gjë madje edhe fjalët e të dërguarit Muhammed, s.a.a. dhe muxhizet e tij. Kështu, vahabët supozojnë se është shirk të kërkohet nga Pejgamberi s.a.a të ndërhyjë te Allahu Te`ala për neve. Kjo nuk është në rregull, vëllau im, nga se na duhet të jemi, siç ka thënë Allahu, Te`ala në Librin e Tij, madhështor:

 

"Dhe kështu nga ju bëmë komunitet të arsyeshëm, i cili do t ë jetë në mesin e artë, kështu që do të jeni në gjendje të dëshmoni për njerëzit" (Kur'an 2:143).

 

I falendërova për këtë ligjëratë të shkurtër duke u pajtuar me konkluzat e tij. Pastaj hapi çantën, nxorri librin e vet mbi Abdul-kadër Xhilanin dhe ma dha shpërblim. Pastaj biseduam pak mbi Tunisin dhe Afrikën veriore dhe më ftoi të jam mysafir i tij gjë që m'u desh të refuzoja.

 

Së shpejti miku më bëri shenjë se ishte koha të shkojmë në shtëpi. Isha i lodhur dhe i këputur ashtu që menjëherë shkova në dhomën e fjetjes. Të nesërmen u zgjova herët dhe fillova të lexoj librin i cili bënte fjalë mbi jetën e Abdulkadër Xhilanit. Kur miku u zgjua unë kisha kexuar gjysmën e librit. Ai më ftoi të ha kafjall me te, por nuk mund të ndahesha nga libri gjersa nuk e lexdva tërësisht. 

 

Në shtëpinë e mikut qëndrova tri ditë, gjatë të cilave pushova dhe mendova mirë mbi atë që kisha dëgjuar nga këta njerëz, të cilët më dukej se jetonin në Hënë. Përse na kan folur gjithnjë keq për ta? Përse është dashur t'i urrejmë dhe akuzojmë, kur nuk i kemi njohur fare? Ndofta gjithë kjo rrjedh nga thashethënat se adhurojnë Aliun, a.s. se imamët i konsiderojnë zotra, se besojnë në reinkar-nacion, dhe i falen gurëve në vend të Allahut. Te`ala Edhe ata siç më kishte rrëfyer babai pas kthimit nga haxhi, kur arrinin te kaburi i Pejgamberit, s.a.a. hedhnin ndytësirë në te dhe kur kapeshin nga Sauditët dënoheshin me vdekje. Dhe shumë, shumë gjëra të tilla... Pas dëgjimit të këtyre fjalëve, nuk është çudi përse Muslimanët tjerë i urrejnë, përbuzin, madje edhe i vrasin.

 

Mirëpo tani, si mund t'u besoj fjalëve të tilla pas gjithë asaj që pashë dhe dëgjova me sytë dhe veshët e mi? Kalova një javë të plotë në mesin e këtyre njerëzve dhe nuk vrejta as dëgjova diç që do të ishte në kundërshtim me fenë. Në realitet më pëlqente si faleshin dhe lexonin dovë; më pëlqente sjellja dhe respekti që tregonin ndaj dijetarëve të tyre. Thjesht, dëshiroja të isha një prej tyre. Gjithënjë pyetja veten: A është e vërtetë që ata urrejnë të Dërguarin e Allahut? s.a.a. Për të provuar këtë qëllimisht për-mendja emrin e tij, i cili çdo herë pritej me fjalët: "Allahu e bekoftë Muhammedin dhe familjen e tij".

 

Në fillim mendoja se vetëm shtihen, mirëpo pastaj ndryshova mendimin, veçanërisht atëherë kur lexova disa libra në të cilat në shinnë vende hasa respekt dhe nderim ndaj të Dërguarit s.a.a. që nuk e kisha gjetur në librat tonë. Për shembull, ata besojnë se Muhammedi s.a.a. ka qenë fare pa të meta, si para ashtu edhe pas fillimit të shpalljes së Allahut. Te`ala Na, sunijët, besojmë se ai ka qenë i pagabueshëm vetëm gjatë pranimit të shpalljes, ndërsa përndryshe ka qenë njeri i zakonshëm që gabon.

 

Na kemi shumë shembuj në të cilët dëshmojmë se Pejgamberi ka gabuar dhe se ka qenë i përmirësuar nga as'habët (shokët) e tij . Shiitët hedhin poshtë çdo mundësi se i dërguari Muhammed s.a.a. ka mund të përmirësohet ose të kritik-ohet nga njerëz të tjerë. Ata janë të bindur se ai ka qenë qenie e përsosur njerëzore.

 

Pas gjithë kësaj si kam mundur të besoj se urrejnë të Dërguarin e .idlahut? Te'ala ditë duke shetitur me mikun, e luta të ; përgjigjet drejt në disa pyetje. 

- Ju e vendosni Aliun, radijallahu anhu (Allahu qoftë i kënaqur me te), në nivel të njejtë me të dërguarit, nga se sa herë që përmendni emrin e tij thuani alejhi Selam (paqja e Allahut qoftë me te).

 

- Është e vërtetë se çdo herë kur përmendim emrin e ud-hëheqësit të besimtarëve (Amirul Mu'minin), Aliut a.s. ose ndon-jërit nga imamëve nga pasardhësit e tij themi, "alejhi selam", mirëpo kjo nuk do thotë se i konsiderojmë të dërguar. Pasi janë pasardhës të pejgamberit Muhammed s.a.a., dhe pasi Allahu Te`ala na porosit të bëjmë salavate për ta, atëherë lejohet të thirret: , "sallallahu alejhum ve selam "(Allahu i shpërbleftë dhe u dhuroftë paqe).

 

- Nuk është ashtu vëlla, na nuk i themi askujt "sallallahu alejhi ve selam" përpos pejgamberit Muhammed dhe pejgam-berëve para tij. Aty nuk ka asgjë lidhur me hazreti Aliun dhe - pasardhësit e tij, radijallahu anhum.

- Do t'ju lus të lexoni më shumë për këtë që të bindemi vetë.

- Vëlla, cilat libra duhet t'i lexoj? A s'më keni thënë edhe ju se librat e Ahmed Animit jiluk janë të përshtatshme. Librat tuaja lidhur me këto gjëra nuk mund t'i lexoj, nga se do të ishte si në rastin e krishterëve: dhe ata transmetojnë nga librat e tyre se Jezui kishte thënë: "Unë jam biri i Zotit" Nëse marrim fjalë nga Kur'arn gjejmë se Jezui ka thënë: "Unë nuk kam thënë gjë përveç asaj që më është urdhëruar, e kjo të adhurojnë vetëm Allahun, Zotin tim dhe Zotin e tyre".

 

- E ke thënë bukur! Edhe unë kështu mendoj. Dua të shfrytëzoni mendjen dhe logjikën tuaj dhe të mbështetni argumentet në bazë të Kur'anit ië madhrueshëm dhe sunetit të drejtë. Fjalët dhe veprimet e pejgamberit Muhammed s.a.a. ) Këtë duhet të shfrytëzoni kur diskutoni me ndonjë musliman. Nëse diskutoni me hebrej ose të krishterë për argument të duhet diç tjetër.

 

- Mirë, në cilin libër do të gjej të vërtetën?

Çdo shkrimtar, çdo grup ose mez'heb, çdo besim pohojnë se kanë të drejtë. - Do t'ua ap një argument të sigurt të cilin e pranojnë të gjithë Muslimanët, pa marrë parasysh cilin e ndjekin dhe mez'hebin cilit i përkasin, argument të cilin e dini edhe ju. 

 

- Më thuani, Allahu më ndihmoftë!

- A keni lexuar shpjegimin e këtij ajeti kur'anor: "Veket, Allahu dhe melekët e Tij e bekojnë Pejgamberin. O ju që besoni, përcillnia atij bekimin (e Allahut) dhe selamet e përhershme". (Kur'an; 33:56)?

Çdo komentues i Kur'anit, qoftë suriit ose shiit, pajtohet se as'habët e Pejgamberit për të cilët u shpall ky ajet pyetën:

- O i dërguar i Zotit, na e dimë si të bëjmë "selam" (përshën-detje), por nuk dimë si t'ua përcjellim bekimin e Allahut. I dërguari tha:

"Thuani: Allahumme me salli'alaa Muhammedin va ali Muhammedin, kemma sallejte 'ala Ibrahime ve ali Ibrahim, inneke hamidun mexhid. (Zot, bekoje Muhammedin dhe familjen e Muhammedit siç e bekove Ibrahimin dhe familjen e Ibrahimit, vërtet Ti je i i falenderuar dhe i lavdëruar), dhe mos më bëni bekim të cunguar.

 

Atëherë ata pyetën:

- Ç'është ajo "bekim i cunguar", o Pejgamber i Zotit?

Pejgamberi tha:

- Përse kur thuani "Allahumme salli 'alaa Muhammedin" (Zot! Bekoje Muhammedin)", ndalemi, kurse Allahu është i për-sosur dhe pranon vetëm të përkryerën. Pos kësaj as'habët dëgjuan dhe e thonin bekimin e plotë. Madje edhe imam Sha'fiu (suni Shafi mez'hebi) për nder të tyre thot: 

 

"O familje e Pejgamberit! Dashuria për ju është urdhër i Allahut i shpallur në Kur'an. Ju është dhënë nder i madh - atij që për ju nuk kërkon bekimin e Allahut nuk u pranohet namazi." Dëgjoja me vëmendje fjalimin e tij dhe fjalët e tij arritën në zemrën time ku gjenin vendin e vet. Vërtet e kisha lexuar këtë për çka më fliste, por nuk më kujtohej titulli i librit. Unë pranova se edhe na, kur bëjmë salavate për Pejgamberin, s.a.a. gjithashtu përfshijmë edhe familjen e tij dhe gjithë as'habët, mirëpo nuk përmendim Aliun a.s. ndamas siç e bëjnë shiitët. 

 

Këto ishin aroganca dhe egoizmi im... Këto ishin kokëfortësia dhe fanatizmi im... O Zot! Më dhuro sinqeritetin dhe të vërtetën edhe në rast se është e hidhur., 0 Zot! M'i hap sytë dhe më ndihmo të kuptoj: më udhëzo në rrugën Tënde; më bën prej atyre që dëgjojnë dhe ndjekin atë që është më e mirë. O Zot! na trego të vërtetën si të vërtetë dhe na dhuro aftësi që t'a ndjekim; trego gënjeshtrën si gënjeshtër dhe na udhëzo si t'i largohemi.

 

Duke u kthyer në shtëpi me mikun, unë në vete lexoja këto dova, (lutje) kur ai më tha duke qeshur:.

 

- Allahu Te`ala na udhëzoftë juve dhe neve, si dhe gjithë Muslimanët, në rrugë të drejtë. Ai në Librin e vet thot: Dhe ata të cilët për Neve punojnë me ngulm. Na sigurisht do t'i udhëzojmë rrugëve Tona; dhe Allahu ëshë vërtet me ata që bëjnë vepra të mira". (Kur'an 29:69), Shprehja "xhihad" (luftë, punë, përpjekje) në këtë ajet kur'anor bart kuptimin e punës dhe pëi-pjekes për të arritur të vërtetën. Allahu Te`ala do të udhëzojë çdonjërin drejt të vërtetës vetëm nëse ai ose ajo, vendosin ta kërkojnë. 

 

Një mbrëmje miku më tha se, në dhashtë Zoti, nesër do të shkojmë në Naxhaf. Kur kuptoi se ky emër për mua ishte i panjohur, ai sqaroi:

- Ky është një qendër shkencore, por gjithashtu, në atë vend ndodhet edhe kaburi i Ali ibn Abu Talibit. a.s.

 

Isha-i habitur nga ajo që dëgjova, nga se çdonjëri nga Shejhët tanë pohonte se nuk dihet vendi i varrimit të hazreti Aliut. a.s. Hipëm në autoblis, me të cilin së pari arritëm në Kufa, ku pushuam pak për të vizituar Kufa-xhaminë. Miku më tregoi të gjitha vendet e njohura historike dhe më dërgoi në xhaminë e Musliut ibn Akilit dhe Hani ibn Urves, duke më përshkruar si kishin vdekur. Më tregoi gjithashtu edhe mihrabin në të cilin hazreti Aliu a.s. ishte plagosur. Pastaj vizituam shtëpinë në të cilën Aliu kishte jetuar bashkë me dy bijtë, Hasanin a.s. dhe Hysenin. a.s. Në oborr shikova burimin nga kishin shuar etjen dhe kishin marrë abdest.

 

Në shpirt përjetoja çastet në të cilat harroja botën për rreth duke përfytyruar asketizmin dhe modestin e Imamit. Nuk guxoj të harroj mikëpritjen dhe sjelljen e mirë të njerëzve në'Kufa: sa herë kalonim pranë ndonjë grupi njerëzish, ata ngriteshin dhe na për-shëndetnin. Më dukej se miku njifte shumicën nga ata. Aty takuam edhe drejtorin e Institutit të Kufa-s, i cili na ftoi në shtëpi ku njoftuam familjen e tij dhe kaluam një mbrëmje të bukur. Ndjeja veten si në familjen"time dhe në popullin tim. Kur bënin fjalë për sunitët gjithënjë fillonin me "vëllezërit tanë sunitë" që më pëlqente, mirëpo megjithatë ua bëra disa pyetje për të provuar sinqeritetin e tyre. 

 

Të nesërmen vazhduam rrugën për Naxhaf që ishte rreth dhjetë kilometra nga Kufa. Kur arritëm m'u kujtua Kazimi xhamia në Bagdad, sepse edhe këtu shikoja minare të ngjashme që ngriteshin rreth kupolës së veshur me ar, e cila shkëlqente në dritën e diellit. Hyrëm në mauzole, pasi lexuam një mbishkërim që është zakon te vizitorët shiitë. Në brendi shikova më shumë gjëra mahnitëse se në xhaminë e Musa Kazimit. a.s. Qëndrova para kaburit duke lexuar fatihën dhe duke pyetur veten a është në të njëmend trupi i Imamit. Modestia e shtëpisë në të cilën Imami kishte jetuar më kishte lënë përshtypje të madhe sa që mendoja: Ruana Zot! Hazreti Aliu a.s. kurrë nuk do të pranonte tërë këtë ari dhe argjend, kur në botë me mija Muslimanë vdesin nga uria. Me sytë e mi kisha parë njerëz të varfër që lypnin jashtë xhamisë. Pastaj fola me vete: 0. shiitë! Sa jeni gabim! Së paku duhet të pranoni se jemi gabim, nga se i dërguari Muhammed S:a.a., e ka obliguar hazreti Aliun a.s. të rrënojë varrezat. Ç'janë atëherë këto varreza tuaja të stolisura me argjend dhe ari, pos shirk të cilin islami e ndalon rreptësisht.

 

Miku më pyeti mos dëshiroja të falem duke më zgjatur një copë të rrumbullakët në formë pllake të argjilit të ngurtësuar. Unë iu përgjigja ashpër:

- Na nuk falemi në afërsi të kaburit.

- Atëherë pritni gjersa të kryej namazin.

 

Gjersa e prisja lexova mbishkrimin e skalitur në tabelën e cila ishte varur në kabur. Shikova nëpër parmakët e mbështjellur me argjend e ar dhe vërejta shumë monedha metalike me vlerë të ndryshme që ishin hedhur nga vizitorët. Përmes tyre financoheshin akcione të ndryshme humanitare të cilat i ndërmerrte drejtoria e mauzoleut. Për shkak të sasisë së madhe të parave më shkoi mendja se kalojmë muaj të tërë mes dy mbledhjeve. Mirëpo, u hamenda kur më thanë se monedhat mblidhen çdo mbrëmje pas jacisë.

 

Dola pas mikut i hutuar nga ajo që kisha parë. Dëshiroja të më jepnin pak nga ato para ose t'ua ndajnë skamnorëve të shumtë. Shikova për qark dhe vërejta shumë njerëz duke u falur. Disa ishin tubuar rreth oratorëve të cilët qëndronin në platformat e ngritura. Pastaj shikova një grup njerëzish të cilët qanin dhe goditnin veten në gjoks. Mu kur desha ta pyes mikun përse bëjnë kështu, vërejta xhenazen që kalonte pranë dhe si disa njerëz hoqëm mbulesën nga një pllakë mermeri për ta lëshuar xhenazen. Ma mori mendja se qanin për shkak të humbjes së personit të dashur. 

 

Miku më shpuri te xhamia e cila gjendej afër mauzoleut, dyshemeja e të cilës ishte shtruar me qilima dhe rreth mihrabit të cilës ishin të skalitur me kaligrafi të mrekullueshme ajetet kur'anore. Në afërsi të mihrobit vërejta disa djelmosha me turbana të cilët ishin thelluar në mësim. Çdonjëri •nga ata kishte librin në dorë.

 

Pamja më bëri përshtypje të thellë, nga se për herë të parë shikoja shejhë të moshës trembëdhjetë deri gjashtëmbëdhjetë vjeçare të veshur me veshje harmonike dhe të bukur. Miku i pyeti për "sejjidin". Ata u përgjegjën se kishte udhëheq. ur namazin në dhomën fqinje. Nuk e kuptova ç'nënkuptonte me emrin "sejjid", mirëpo më vonë e kuptova se ky ishte sejjid Kho'i, prijtar i komunitetit shiit.

 

Këtu duhet përmendur se titulli "Sejjid" u përket atyre që kanë prejardhje nga familja e të dërguarit Muhammed s.a.a. Sejjidi, pa marrë parasysh a është student ose alim, mban turban të zi, gjersa ulema tjetër zakonisht mban turban të bardhë dhe ka titullin "shejh". Gjithashtu kisha parë se disa mbanin turbana të gjelbër, mirëpo ata nuk janë ulema por "ashraf' ose personalitete të shquara.

 

Miku më luti të ulem me studentët gjersa ai të takohet me Sejjidin. Ata më dhanë selam dhe u ulën pranë në gjysmërreth. Vështrova fytyrat e tyre dhe vërejta pastërti dhe shpirtdlirësi. Në atë çast kujtova një hadis të Pejgamberit: "Njeriu është i lindur në islam dhe vetëm prindërit e bëjnë Hebrej ose të krishter, ose magus" - ose e bëjnë shiit - shtova unë për vete.

 

Ata më pyetën prej cilit vend jam.

- Nga Tunisi, - u përgjegja.

- A keni atje shkolla fetare? - më pyetën

- Natyrisht, kemi shkolla dhe universitete.

 

Më bombardonin nga të gjitha anët me pyetje të caktuara dhe precize. Ç'mund t'u flisja këtyre djelmoshave, të cilët mendonin se bota islame është plot me shkolla fetare në të cilat mësohet fiqh, usule din, furue din. tefsir etj? Ata nuk e dinin se në botën tonë "moderne" islamike kemi ndryshuar shkollat, në të cilat është mësuar Kur'ani në kopshte fëmijësh, të cilët udhëhiqen dhe mbikqyren nga krishterët. Nuk isha i sigurt nëse guxoj t'u them se ata ishin "të prapambetur" në krahasim me neve. Njëri nga djel-, moshat më pyeti:

 

- Çfarë mez'hebi (doktrinë islamike) ndiqet në Tunis?

Kur u tregova se Malikij, vërejta se disa nga ata qeshën, por nuk ua vura veshin. Pastaj vazhdoi të pyes:

- A keni dëgjuar për Xhaferi mez'hebin?

- Ç'është ky emër i ri? Kurrë nuk kam dëgjuar. Di vetëm për katër mez'hebe dhe se gjithë të tjerët nuk i përkasin islamit.

Ai qeshi dhe tha:

- Xhaferi mez'hebi është zemra e islamit. A dini se imami Abu Hanifa ka studjuar nën mbikqyrjen e imam Xhafer Sadikut a.s. A dini se vetë Abu Hanifa ka deklaruar: "Pa ato dy vjet te imam Xhaferi a.s. unë nuk do të dija asgjë"?

 

Këtë e dëgjoja për herë të parë, mirëpo nuk mund të kundër-shtoja, nga se flitnin me siguri të madhe dhe bindje të plotë. Falenderova Allahun Te`ala që imam Xhaferi a.s. nuk ka qenë mësues i imam Malikut, pastaj u spjegova se na ndjekim atë e jo Abu Hanifën. Atëherë ai vazhdoi:

- Të katër mez'hebët kanë marrë mësim njëri nga tjetri: Ahmed ibn Hanbali nga Shafiu, Shafiu nga Malikiu, nga Abu Hanifa, ndërs Abu Hanifa nga Xhafer Sadiku. a.s. Siç shihni të gjithë kanë qenë studentë të Xhaferit a.s. birit të Muhammedit, a.s i cili hapi universitetin e parë islam në Xhaminë e stërgjyshit, Pejgamberit të Allahut s.a.a. A dini se te ai kan mësuar më se katër mijë juristë të islamit dhe specialistë të hadisit?

 

U habita nga inteligjenca e djaloshit që fliste për këtë rrjedhshëm dhe qartë. U habita edhe më shumë kur filloi të numrojë disa të dhëna historike me titujt e librave dhe vendin në të cilin ndodheshin. Vazhdoi diskutimin e tij si të ishte ai mësimdhënës e unë nxënës i tij. Në realitet, ndjehesha i pafuqishëm dhe më me dëshirë do kisha shkuar me mikun se të mbetem këtu me këta djelmosha. Nuk isha në gjendje të përgjigjem as në pyetje të thjeshtë nga e drejta ose historia. Djaloshi më pyeti:

 

- Cilin imam e ndjekni tani?

- Imam Malikiun - u përgjegja.

- Si mund të ndjekni njeriun e vdekur, i cili ka jetuar para ,katërmbëdhjetë shekuj? Nëse dëshironi të pyesni mbi ndonjë gjë bashkëkohore, a do të jetë në gjendje të përgjigjet?

 

U mendova pak pastaj u përgjegja:

Edhe Xhaferi juaj, gjithashtu ka vdekur para katërmbëdhjetë shekujve, pra cilin e ndjekni ju sot?

- Na ndjekim sejjidin Khoi'i, ai është imam yni.

 

Nuk guxova të pyes kush ishte më i ditur, Kho'i ose Xhafer Sadiku, a.s. mandej bëra çmos ta ndërroja temën e bisedës sonë. Fillova t'u bëj pyetje siç janë: Sa banorë i ka Naxhafi?

Sa është larg Bagdadi?

A kan qenë në ndonjë vend tjetër përveç Irakut? etj.

Sa herë përgjigjeshin unë trilloja një pyetje të re, vetëm t'i pengoj të mos pyesin gjë. Nuk isha i aftë të diskutoj me ta. Refuzoja të pranoja dobësinë time, përkundër ndjenjës se në vete e kisha pranuar disfatën. Ditët e famës dhe respektit ndër njerëzit e ditur në Egjipt ngadale shkriheshin, veçanërisht në mesin e këtyre djelmoshave. Atëherë kujtova fjalët: "I thuaj atij që beson se është i ditur: Ju keni mësuar ny gjë, mirëpo ekzistojnë shumë që akoma nuk i dini''. Më shkoi mendja se të menduarit e këtyre djelmoshave ishte në nivel më të lartë se të menduarit e shejhëve që kisha takuar në Universitetin e Az'harit.dhe atyre në Tunis.

 

Në atë çast hyri sejjid Kho'i e me të edhe një grup njerëzish me pamje dinjitoze dhe hijerëndë. Të gjithë djelmoshat u ngritën përnjëherë me ta edhe unë. Pastaj çdonjëri u afrua dhe ia puthi dorën, kurse unë nuk luajta nga vendi. Sejjidi priti gjersa të gjithë zurën vend, pastaj u dha selam secilit veç e veç. Kur më erdhi radha mua, ia ktheva në mënyrë të njejtë. Pas kësaj miku i pëshpëriti diç në vesh me zë të dobët dhe ai më shikoi duke më dhënë shenjë të afrohem.

Sejjidi më ofroi vend në të djathtë të tij dhe kur ndërruam selamet, miku më tha:

 

- I thuaj Sejjidit atë që flitet për shitët në Tunis.

- Vëlla, të harrojmë fjalët që dëgjohen aty-këtu. Unë kam dashur të dëgjoj ç'thonë vetë shiitët, andaj kamë ardhur me pyetje për të cilat kërkoj përgjigje të sinqerta.

 

Miku insistonte ta informoj Sejjidin mbi atë ç'mendim kemi për shiitët. Unë fillova:

- Na konsiderojmë se shiitët janë më larg nga islami se Hebrejët dhe krishterët, nga se këto dy religjione e besojmë Zotin dhe librat që iu shpallën Pejgamberëve Musait. a.s. dhe Isait.a.s. Shiitët e konsiderojnë hazreti Aliun a.s Zot, ose e zënë për "të shenjtë". Gjithashtu, ndër ta ekziston një sektë e cila e beson Allahun, Te`ala por hazreti Aliun a.s. e vendosin në një nivel më të dërguarin Muhammed s.a.a...

 

I tregova edhe për atë që shiitët besojnë se meleku Xhibril a.s. nuk e ka përmbushur obligimin e tij dhe se në vend Aliut, porosinë e Allahut Te`ala ia dha Muhammedit s.a.a...

Sejjidi për një çast nuk foli gjë dhe qëndroi kokëulur me shikim para vetes. Pastaj drejtoi shikimin nga unë dhe tha: - "Na besojmë se nuk ka zot tjetër përveç Allahut, se Muhammedi s.a.a. është Pejgamberi i fundit i Allahut dhe se Aliu është vetëm njëri ndër shërbëtorët e Allahut".

 

Pastaj ktheu kokën nga të pranishmit dhe foli:

- Shikoni këta njerëz të gjorë si janë mashtruar me gënjeshtra. Kam dëgjuar gjëra edhe më të poshtra se këto. La havle ve la kuvvete illa billahil.Alijjul Azim (Nuk ka fuqi as pushtet përveç Allahut, të Lartësuar dhe të Madhërishëm). Sërish u kthye nga unë dhe tha: - E keni lexuar Kur'anin? - E kam ditur gjysmën e Kur'anit përmendësh akOma pa i mbushur dhjetë vjet - u përgjigja shpejt. 

 

- Si nuk e dini se të gjitha grupacionet islamike, pavarësisht nga bindjet tjera, pajtohen lidhur me autenticitetin dhe origji-nalitetin e Kur'anit?

Pasi u përgjigja pozitivisht, ai vazhdoi:

- A nuk keni lexuar fjalët e Allahut Te`ala në të: "Dhe Muhammedi është vetëm një r dërguar, ndërsa para tij ka pasur të dërguar. " (Kur'an 3:144), "Muhammedi nuk është baba i asnjërit nga njerëzit tuaj, porse është i dërguar i Allahut dhe pejgamber i fundit" (Kur'an 33:40).

 

- Natyrisht se i kam lexuar dhe i njoh mirë. - Atëhere ku është Aliu a.s. në të? Nëse Kur'ani na thot se Muhammedi s.a.a. është i dërguar i Allahut, kush mund të vërtetojë ndryshe?

 

Pasi nuk reagova fare ai vazhdoi:

- Sa i përket gabimit të Xhibrilit, a.s. ruana Zot, kjo është më keq se e para, nga se në kohën kur Allahu Te`ala dërgoi Xhibrilin, Muhammedi s.a.a. kishte dyzet vjet, ndërsa Aliu ishte djalosh gjashtë ose shtatë vjeçar. Si ka mundur Xhibrili a.s. të gabojë, duke zëvendësuar Muhammedin s.a.a., i cili ishte njeri i pjekur, me Aliun a.s i cili ishte fëmijë

Pas kësaj Sejjidi heshti, gjersa unë mendoja për atë që sapo e kisha dëgjuar. Pyesja veten përse edhe na nuk e bazojmë gjykimi tonë në këso logjike të arsyeshme.

 

- Dëshiroj eju them që shiitët janë grupacioni i vetëm ndër Muslimanë i cili beson në pagabueshmërinë e të dërguarve dhe imamëve. Atëherë, ritse imamët tanë, si qenie njerëzore, janë të pagabueshëm, si mund të thuhet se Xhibrili, a.s. melek i Allahut, Te`ala mund të gabojë.

 

- Atëherë, nga vinë tërë këto fjalë të rrejshme për ju? - pyeta unë. 

- Nga armiqtë e islamit, të cilët dëshirojnë të ndajnë dhe grindin Muslimanët. Na jemi vëllezër qofshim shiitë ose sunitë, nga se adhurojmë një Allah Te`ala dhe nuk i bëjmë Atij asnjë shok, kemi një Kur'an një Pejgamber dhe një Kible. Sunitët dhe shiitët dallohen vetëm për nga problemet e sheriatit, në mënyrë të njëjtë siç dallojnë mez'hebët shiitë mes tyre. Imam Maliku nuk është pajtuar tërësisht me imamin Hanifa, i cili nuk është pajtuar kre-jtësisht me imam Shafiiun. - A do të thot kjo se krejt ajo që flitet për ju është gënjeshtër?

 

- Ju, Allahut Te`ala i qofshim falë, jeni njeri i mençur dhe jeni në gjendje të kuptoni gjërat. Tani, pasi keni qëndruar mes shiitëve dhe keni jetuar me ta, a keni vërejtur diç nga ajo që thuhet në këto gënjeshtra.

- Nuk kam vërejtur gjë, pos gjërave të mira. Zotit i qofshim falë që më mundësoi të takoj Munimin, sepse ai është shkaku i ardhjes time në Irak, ku mësova shumë gjëra.

 

- Duke përfshirë edhe vendin e kaburit të imam Aliut a.s. - shtoi Munimi duke qeshur.

- Në realitet kam mësuar shumë gjëra të reja, madje edhe nga këta çunakët, sa dëshirova të kam mundësi të mësoj në një medrese siç është kjo. - Mirë se na vini! Nëse dëshironi të studjoni do të gjejmë vend për ju - tha Sejjidi. Gjithë të pranishmit përshëndetën këtë propozim, në veçanti Munimi, fytyra e të cilit shkëlqente nga gëzimi.

- Por, unë jam i martuar dhe kam. dy fëmijë...

 

- Na do të kujdesemi për vendosjen tuaj, për mbajtjen e familjes dhe çdo gjë që keni nevojë, ma rëndësi është mësimi, juaj - më tha Sejjidi. - Për një moment mendova: më duket e papranueshme të bëhem student pas pesë vjetësh të kaluara si ligjërues. Falënderova për ofertën dhe shpreha dëshirën të menckij seriozisht pas kthimit nga umra. Kur shpreha dëshirën për të lexuar diç nga librat e tyre, Sejjidi i luti studentët të më furnizojnë me literaturë gjegjëse. Pas disa minutash para meje u gjendën rreth shtatëdhjetë libra.

E kisha të qartë se nuk është e mundur t'i merrja të gjitha, aq më parë, nga se duhet të shkoja në Arabinë Saudite ku  pushteti censuron çdo libër që hyn në vend, duke mos lejuar zhvillimin e ideve të reja, posaçërisht jo asosh që nuk janë në pajtim me politikën shtetërore: Nga ana tjetër, nuk dëshiroja të humb shansin t'i kam këto libra të cilat i kisha parë për herë të parë në jetën time. U tregova se më duhet të bëjë udhëtim të gjatë i cili më shpie nëpër Siri,

 

Jordan dhe Arabi Saudite. Gjatë kthimit ai do të jetë edhe më i gjatë, nga se duhet të udhëtoj nëpër Egjipt dhe Libi. Përpos peshës, e cila do të paraqet problem për t'i marrë me vete, shumë nga këto vende ndalojnë hyrjen e këtyre librave brenda kufijve të tyre. Sejjidi propozoi t'a leja adresën për t'mi dërguar librat në shtëpi në Tunis. Pranova këtë dhe e falenderova për bujarinë e tij. Kur u isha gadi të shkoj, Sejjdi u ngrit dhe foli:

- Allahu Te`ala ju ruajt në rrugën tuaj dhe ju mundësoftë kthim .të lumtur.

 

Kur të qëndroni pranë kaburit të stërgjyshit tim Pejgam-berit . të Allahut, s.a.a ju lutem t'i përcillni selamet e mia. Çdonjërin e prekën këto fjalë, duke më përfshirë edhe mua. Në sytë e tij shikova lotë, andaj mendova: Ruana Zot, një njeri i tiu nuk mund të jetë i mashtruar as të gënjejë: modestia dhe dinjiteti tij dëshmojnë se vërtetë është pasardhës i të dërguarit Muhainmed Nuk u përmbajta të mos e marr dorën e tij dhe ta puth, përkundër refuzimit të tij. Kur u ngrita të gjithë brofën në këmbë dhe më dëshiruan rrugë • të mbarë.

 

Disa djelmosha më përcollën dhe më kërkuan adresën, që pastaj të mbajnë korespondencë. Në mbrëmje shkuam te një mik i Munimit me emrin Shubber. Natën e kaluam në bisedë me një grup studentësh, në mesin e cilëve ksihte edhe studentë të sejjid Muhammed Bakir Sadrit. Ata më propozuan të takohemi me të dhe më premtuan se do të organizoE jmë takim për pasnesër. Mikut tim i pëlqeu propozimi, ndonëse nuk nuk mund të prezantonte, nga se duhet të kthehej në Bagdad; ku kishte një mbledhje të rëndësishme.

 

U morrëm vesh të mbetem te Shubberi tri-katër ditë gjersa miku të kthehet. Munimi iku menjëherë pas namazit të sabahut, kurse na shkuam për të fjetur. Prej bisedës me këta studentë kuptova moninë e lëndëve që mësoheshin në një institucion fetar. Krahas lëndëve islame, siç janë e drejta (fiqh), ligji (sheriati) dhe tevhid (teologjia islame), mësohen edhe ekonomia, sociologjia, shkencat politike, historia, gjuhët e huaja dhe astronomia. 

 

Deri te shtëpia e Sejjidit shkova bashkë me Shubberin. Rrugës ai përgjigjej me durim në pyetjet e mia mbi ulematë dhe raportin e tij me ta. Kur u futëm brenda, Sejjidi ishte i rrethuar nga studentët me turbana në kokë. Ai u ngrit dhe na dha selam, e kur më prezentuan më afroi të ulem pranë tij. Pas kësaj më pyeti mbi Tunisin, Algjerin dhe mbi ulema-në e njohur siç ishin Hidr Hysejni dhe Tahir ibn Ashuri e .tjerë.

 

Përkundër formës dhe respektit që e gëzonte ndër studentë, isha i qetë dhe më dukej se e njoh që moti. Shumë gjëra kam mësuar duke dëgjuar përgjigjet dhe s hpjegi-met e tij, të cilat i epte gjatë diskutimit me studentët.

 

Më pëlqente idea e pranimit të ulema-së që janë në gjendje të përgjigjen qartë në pyetje të ndryshme dhe të zgjidhin probleme të ndryshme në mënyrë islame. Tani u binda se shiitët janë muslimanë që i luten vetëm Allahut Te`ala dhe që besojnë shpalljen të cilën e solli i dërguari. Muhammed s.a.a.

 

Në fillim dyshoja se gjithë kjo ishte vetëm aktrim, ose siç e quajnë ata takija (shtirje). Më vonë harrova dyshimin, nga se ishte e pamundur që qindra njerëz të cilët kisha takuar dhe me të cilët kisha biSeduar, të jenë bashkuar për të aktruar dhe për të më mashtruar. pastaj, kush isha unë që të shtiren?

 

Në të gjitha librat e tyre qofshin të vjetra - të botuara disa shekuj më parë, ose të reja, gjëja besimin në një z ot, Allahun, Te`ala dhe të dërguarën e Tij Muhammedin s.a.a. Tani kisha rastin të gjendem në shoqëri të sejjid Muhammed Bakir Sadrit, imamit të famshëm shiit, që çmohej lart brenda dhe jashtë Irakut, dhe me sytë e mi të shikoj sjelljen dhe mënyrën e jetë së tij. Kur erdhi koha e namazit shkuam në xhaminë që ndodhej në afërsi të shtëpisë.

 

Sejjid Sadri udhëhoqi namazët e drekën (zuhr) dhe ikindisë (asr) dhe gjatë kësaj ndjeja vetëm sikur të isha mes  as'habëve të të dërguarit Muhammed s.a.a.

 

Në fund u lexua një dovë pas cilës të gjithë bërtitën zëshëm: "Allahun me salli ala Muhammedin ve ali Muhammed (Zot bekoje Muhammedin dhe familjen e Muhammedit). Kjo ishte dovë e falënderimit dhe mad-hërimit të Allahut Te`ala dhe në fund i bëhej selam Muhammedit s.a.a. dhe familjes së tij shembullore.

 

Pas namazit sejjid u ul në mihrab gjersa njerëzit afroheshin, pyetnin diç dhe shkonin. Kërkonin përgjigje për probleme personale, si dhe aso zyrtare. Çdonjëri merrte përgjigje gjegjëse, pastaj puthte dorën e Sejjidit dhe largohej. Mendoja: sa të lumtur janë këta njerëz që kanë në mesin e tyre një njeri të tillë të cilit mund t'i drejtohen dhe i cili është i aftë të zgjidhë problemet e tyre.

 

Në çdo moment Sejjidi ishte i sjellshëm dhe i kujdesshëm ndaj mua sa kisha haruar fare familjen dhe popullin tim. Më dukej se po të rrija me te një muaj do të bëhesha shiit, nëse jo për tjetër atëherë për shkak të modestisë, mikpritjes dhe kujdesit të tij. Sa erë shikoja nga ai, më pyeste me të butë mos kërkoja gjë. Gjatë ëtyre katër ditëve • nuk kam qenë në shoqërinë e tij vetëm kur .hkonin për të fjetur.

 

Çdo ditë shikoja vizitorë të. shumtë, mes ilëve kishte shiite nga Arabia Saudite, nga teritori i Hixhazit, astaj nga Bahreini, Katari, Emiratet e Bashkuara Arabe, Libani, iria, Irani, Avganistani, Turqia dhe Afrika. Sejjidi bisedonte me donjërin veç e veç duke u lehtësuar problemet që i rëndonin. Prej ty ata dilnin të lehtësuar dhe me fytyrë të gëzuar. Me këtë rast ëshiroj të përmend një rast i cili iu prezantua Sejjidit gjersa isha rani tij. Më habiti për të mirë mënyra si e zgjidhi dhe po e ërmend me qëllim që të kuptojmë sa kemi humbur duke mos etuar sipas ligjeve të Allahut. Te`ala Katër njerëz, nga theksi i të cilëve kuptova se janë irakianë, ishin ardhur të konsultohen me Sejjidin.

 

Njeri prej tyre kishte rashëguar shtëpinë e gjyshit dhe e kishte shitur menjëherë (njeriu e • e kishte blerë shtëpinë gjithaShtu ishte prezent). Një vit pas hitjes, u paraqitën dy vëilezër që konsideronin se edhe ata janë rashëgimtarë të ligjshëm të njeriut të vdekur. Të katërtit ishin ulur ara Sejjidit dhe paraqitnin argumentet e tyre në letër dhe okumente tjera të ciiat ky i lexoi dhe pas disa minutash bisedë me ata gjykoi:

 

Njeriut që e kishte blerë shtëpinë i dha plot të drejtë ta mbante. Pastaj i tha atij që e kishte shitur shtëpinë t'u ofrojë dy vëllezërve një sasi të hollash. Pas kësaj të gjithë ia puthën dorën dhe u përqafuan njëri me tjetrin. Unë u tranda nga ky rast, andaj pyeta Shubberin:

- A morri fund ky rast?

- Po, çdonjëri mori të drejtën e vet.

- Vallë është e mundur që një rast i tillë të përfundojë për një kohë aq të shkurtër, vetëm disa minuta?! Te ne ky rast do të zgj aste së paku dhjetë vjet. Ndonjëri nga paditësit edhe do të vdisnin, ndërsa fëmijët e tyre do të vazhdonin rastin. Shpesh harxhimet legale ishin më të mëdha se vlera e vet shtëpisë. Rasti do të shkonte prej gjyqit themelor në atë më të lartë, ndërsa pastaj edhe në gjyqin suprem. Në fund asnjëra palë nuk do të ishte i kënaqur, ndërsa urrejtja mes familjeve do të vazhdonte edhe më.

 

Edhe ne këtu kemi raste të ngjashme, në mos më të keq. Nëqoftëse njerëzit paraqesin rastin në gjyqet e shtetit atëherë duhet të kalojnë të gjitha vështërsitë që i përmendët. Mirëpo, nëqoftëse e lënë në besim të autoriteteve fetare dhe pranojnë ligjet e atëherë rastet e tyre do të zgjidheshin brenda disa minutave, siç patët rast të shikoni. Dhe çka është më miilë se ligji-i e Allahut Te`ala.për ata që kuptojnë? Këtu prej tyre nuk u kërkua asnjë dinar, ndërsa po të kishin shkuar në gjyq shtetëror do të, paguanin çmim të lartë.

 

- Subhanallah! Po të mos kisha qenë vetë prezent, askush nuk do të mund të më bindte se është e mundur diç e Shubberi qeshi dhe tha:

- Vëlla, po ju them se kjo që shikuat është vetëm një rast 4 thjeshtë në krahasim me ata kur derdhet gjaku. Mirëpo edhe këto raste autoritetet fetare i shqyrtojnë dhe zgjidhin brenda disa orëve.

- A do të thot kjo se ju në Irak keni dy pushtete, atë fetar dhe shtetëror? - Jo, në Irak funksionon vetëm pushteti shtetëror, mirëpo muslimanët e mez'hebit shiit, të cilët pranojnë autoritetin e fesë, nuk kan asgjë me pushtetin shtetëror, nga se ai nuk është islam. Ata jetojnë në bazë të ligjeve shtetërore, sepse jetojnë në shtet, janë qytetar të tij, paguajnë taksat e tij etj... Në rast se muslimani ka kontest me një jomusliman, ai është i detyruar t'i drejtohet gjyqit të shtetit, nga se pala tjetër nuk e pranon autoritetin fetar.

 

Nëse kontesti është mes dy muslimanëve, atëherë rasti kryhet shpejt dhe pa komplikacione, sepse të dy palët e pranojnë vendimin. Kështu, gjithë rastet që arrinjë para autoriteteve fetare„ zakonisht zgjidhen brenda ditës, gjersa të tjerët sillen nëpër gjyqet e shtetit me muaj dhe vite.

 

Ky rast më bëri të kënaqem me ligjet e Allahut, i lavdëruar qoftë, si dhe të kuptoj fjalët e Allahut: "... Dhe ata që nuk gjykojnë sipas sh palljeve të Allahut,janë pabesimtarë të vërtetë". (Kur'an 5:44);"..Dhe ata që nuk gjykuan sipas shpalljeve të Allahut, Te`ala ata janë të padrejtit, (Kur'an 5:45); "... Dhe gjithë ata që nuk kanë gjykuar sipas shpalljeve të Allahut, janë mëkatarë të vërtetë. " (Kur'an 5:47).

 

Kjo ngjarje gjithashtu më nxiti zemërim dhe pikëllim për ata që ndryshuan rregunat e Allahut Te`ala dhe futën ligje që janë të krijuara nga njerëzit. Ata me ironizim dhe paturpësi kritikojnë ligjet hyjnore, duke i quajtur të ashpëra dhe johumane, për ate se përcaktojnë: t'i prehet dora hajnit, të goditen me gurë kurorëshkelësit, të vrahet vrasësi... Nga kanë ardhur gjithë këto teori të reja të cilat janë të papranueshme për Muslimanët, dhe kulturën islame? Nuk ka dyshim se arrinë nga Perëndimi dhe nga kundërshtarët e islamit. Ata e dinë se respektimi i ligjeve të Allahut Te`ala nëkupton shkatërrimin e tyre, nga se ata janë hajna, kurorëshkelës, tiranë, shantazhistë, kriminelë dhe vrasës.

 

Gjatë këtyre disa ditëve shpesh kam biseduar me Sejjidin duke pyetur për gjithë ata që kisha dëgjuar mbi besimet e tyre, mbi atë çka mendojnë për as'habët e të dërguarit Muhammed s.a.a. mbi hazreti Aliun a.s. dhe bijtë e tij... Kur e pyeta Sejjid Sadrin mbi iman Abun a.s. dhe përse deklarojnë në ezan (thirrje për namaz) se ai është "velijul Allah" (afër Allahut), ai u përgjegj në këtë mënyrë. 

 

- Amirul mu'minin (Prijtari i besimtarëve), Aliun, a.s. Allahu Te`ala e bekoftë, ka qenë një prej shërbëtorëve të Allahut Te`ala të zgjedhur nga Ai dhe i obliguar të kujdeset për porosinë e tij pas Pejgamberit të fundit, Muhammedit s.a.a. Këto shërbëtorë kanë qenë të autorizuar nga Pejgamberi. Çdo Pejgamber ka pasur për-faqësuesin e vet (njeri i cili kujdeset për çdo gjë në mungesë të personit kryesor), ndërsa Ali ibu Abu Talibi a.s. ka qenë për-faqësues i të dërguarit Muhammed, s.a.a.

 

Ne e dallojmë nga as'habët (shokët) tjerë, nga se Allahu Te`ala dhe i dërguari Muhammed s.a.a. e kan bërë këtë. Për këtë ekzistojnë shumë argumente, disa të fituara me të menduarit logjik, kurse argumentet tjera janë nga Kur'ani dhe sunneti. Në të nuk mund të ketë dyshim, nga se janë hulumtuar dhe argumentuar nga dijetarët tanë, të cilët kanë shkruar shumë libra për këtë tematikë. Këtë gjithashtu e vërtetojnë edhe disa alimë nga mez'hebi sunit. Regjimi i umajjadit ka tentuar me çdo kusht të fshehë këtë të vërtetë, duke luftuar kundër imam Aliut a.s. dhe bijve, të cilët në fund i mbytën. Ata madje urdhëronin njrëzit, shpesh duke i de-tyruar me dhunë, që të nxitin në mënyrë publike mallkimin e Allahut Te`ala ndaj Aliut. a.s.

 

Për këto arsye shiitët (arabisht "itharët") e tij, Allahu i bekoftë, filluan të dëshmojnë, gjithashtu në mënyrë publike, se Aliu a.s është njeri i afërt me Allahun Te` ala (Alijen velijullah). Asnjë musliman nuk nxit mallkimin e Alalhut mbi atë që është i afërt me Allahun, Te`ala përkundër presionit të pushtetit tiran, kështu që ngadhnjimi është i Allahut Te`ala Pe-jgamberit s.a.a. të Tij dhe gjithë besimtarëve. Në këtë mënS/rë gjeneratat e ardhëshme kan mundur të kuptojnë arsyen e drejt për të cilën Aliu a.s luftoi dhe padrejtësinë që e pësoi.

 

Dëshmia se Aliu a.s. është i afërm i Allahut Te`ala ulemaja jonë e konsideron mustehab (rekomandim) dhe jo vaxhib (obligim). Në fe ekszitojnë shumë gjëra që janë mustehab për të cilat besimtari do të shpërble-het nëse i plotëson, por nuk do të dënohet nëse nuk i kryen. Për shembull, për muslimanin rekomandohet që pas she-hadetit (deshmi se nuk ka zot pos Allahut) Te` ala dhe se Muhammedi s.a.a. është Pejgamber i Tij);të vazhdojë: dëshmoj se Xhenneti është i vërtetë dhe Xhehenemi i vërtetë dhe se Allahu do t'i nxjerrë njerëzit nga kaburët - më sqaroi Sejjidi. Ulemaja jonë na mësojnë se përparësi në trashëgimin e Pe-jgamberit s.a.a. ka pasur Abu Bekr Sidiku, pastaj Omer Faruku, pastaj Osmani, vetëm pa tyre Aliu, a.s. Allahu Te`ala i bekoftë të gjithë.

 

Sejjidi për pak hshti për të vazhduar:

 

- Ata mund të flasin ç' të dëshirojnë, mirëpo nuk mund të argumentojnë gjë. Përveç kësaj, ajo që ju kan mësuar është në kundërshtim me atë çka shkruan në librat tuaja, në të cilat thuhet: "Më i miri nga muslimanët ka qenë Abu Bekri, pastaj Osmani", pa përmendur fare Aliun a.s të cilin e konsideronin njeri të zakon-shërn. Vetëm më vonë, historianët fillojnë ta përmendin emrin e tij kur përmendnin katër halifët e drejtë. 

 

Pas kësaj e pyeta për copën e dheut në të cilën mbështetin kohën gjatë të falurit, të cilën e quajnë "turbah hysejnijja". - Kur jemi në sexhde na mbështetim ballin në tokë, jo për tokën, siç konsiderojnë disa, porse për Allahun, e Lartësuar, e të Madhërishëm, nga se sexhde i bëhet vetëm Atij dhe për Te. Dihet fare mirë dhe këtë e pranojnë edhe vëllezërit sunitë, se sexhde është më së miri të bëhet në tokë ose në lëndë joushqimore që rrjedhin nga toka.

 

Sexhdeja e bërë në diç tjetër nuk është e drejtë. I dërguari Muhammed s.a.a. zakonsiht është ulur në tokë, por ka pasur gjithashtu një pjesë të tokës në të cilën e ka mbështetur ballin kur falej. Ai u fliste as'habëve, Allahu i bëkoftë, të bëjnë sexhde në tokë ose në pllaka gurësh, ndërsa u ndalonte të mbështetin ballin në mëngë të këmishave ose pjesë tjera të rrobave. Ne konsiderojmë se ky sunnet duhet respektuar në tërësi.

 

Imam Zejnul Abidin ibn Hysejrii, a.s. Allahu Te`ala i bekoftë të dytë, falej në një copë dheu (turba) të maruna nga kaburi i babait, nga se është e bekuar toka në të cilën është derdhur gjaku i shehidit më të madh. Andaj, si ithtarë të tyre, na vazhdojmë këtë traditë. Na nuk konsiderojmë se sexhdeja që nuk bëhet në turba nuk është e drejtë. Në esencë, çdo sexhde në çfarëdo cope të dheut ose shkëmbi ose në shkorsën nga giethet e palmës ose nga ndo material tjetër natyror është e drejtë. Lidhur me Huseinin, bekimi i Allahaut qoftë mbi te, e pye

 

- Përse shiitët vajtojnë dhe goditin veten, shpesh madje ed lëndohen, kur në islam kjo është e ndaluar, Pejgamberi s.a.a. thënë:

Ai që godit veten dhe gris fustanat ndjek thirrjen e xhahilij dhe nuk është me neve.

- Këto fjalë janë të sakta dhe aty nuk ka dyshim, mirëpo nuk kanë të bëjnë me xhenazen tradicionale të imam Hyseinit. Thirrja për hakmarrje të-Hyseinit a.s. dhe ndjekja e rrugës tij n është thirrje e xhahilijve. Megjithatë, shiitët janë qenie njerëz në mesin e cilëve gjeni njerëz të ditur dhe aso të paarsimuar të ci i mundin emocionet.

 

Kur shihni se emocionet mbizotërojnë, vet kujtoni ç'i ndodhi Hyseinit, a.s. familjes së tij dhe miqëve: në ç'tortura kanë kaluar, në ç'mënyrë janë mbytur, si janë poshtë në burgje. Pasi që ishin njerëz të ndershëm, besimtarë dhe devotshëm, intenca jonë është të çfaqim pikëllim dhe prote ndërsa Allahu, Te`ala i lëvduar qoftë, shpërblehen njerëzit si qëllimit të mirë.

 

Javën e kaluar kam lexuar raportin e qeverisë egjiptase vetëvrasjet pas vdekjes së Xhemal Abdul Naserit. Në të is përmendur këta shembuj në të cilët njerëzit kanë bërë vetëvra duke kërcyer nga ndërtesa ose duke u hedhur nën tren.

Përveç t kishte mjaft të lënduar. Këto ishin shembuj të rasteve kur e cionet mposhtin njerëzit të cilët janë konsdieruar të arsyeshëm të vetëdishëm.-Gjithë viktimat kanë qenë muslimanë të eilët kis ngritur dorë ndaj vetit për shkak të vdekjes së Xhemal Ab Naserit që kishte vdekur në mënyrë të natyrshme. Nuk do të is në rregull që për këtë t'i akuzojmë të gjithë sunitët dhe të them të gjithë janë mëkatarë.

 

Prandaj nuk është në rregull që sun akuzojnë shiitët se qajnë për shehidin më të madh. Këta njerëz e sot përjetojnë tragjedinë e Hyseinit a.s dhe nuk lejojnë të harro Madje edhe Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka derdhur lotë për vde e Hyseinit a.s. si dhe meleku Xhibril. a.s: 

 

- Përse shiitët stolisin kaburet e "velive" të tyre me argjend e ari, përkundër faktit se kjo është e ndaluar në islam?

- Kjo praktikë nuk është e ndaluar dhe këtë nuk e bëjnë vetëm .iitët. Shikoni xhamiat e vëllezërve sunitë në Egjipt, Irak, Turqi -e kudo në botën islame dhe do të shihni edhe vetë se ata janë )lisur me argjendë dhe ari, madje edhe xhamia e të dërguarit në edinë. Ka'ba për çdo vjet mbulohet me pëlhurë të stolisur me ar .pastër e cila vlen miliona. Siç po s(ihni, kjo nuk është karakteristike vetëm të shiitët.

 

- Ulema saudite flasin se të prekurit e kaburit dhe kërkimi i  kimit nga "velitë" paraqet shirk. Çka mendoni ju për këtë?

- Nëqoftëse besohet se prekja e kaburit dhe ndihma nga të ekurit paraqet dëm ose dobi, atëherë kjo është shirk. Nuk ka --rshim se Muslimanët janë monoteistë dhe besojnë se vetëm lahu Te`ala mund të shkaktojë dëm ose dobi. Kërkimi i ndihmës -,a velitë dhe imamët, (Allahu i bekoftë të gjithë), me bindje se a do të mund të bëhen ndërmjetësues të Allahut Te`ala nuk raqet shirk. Gjithë muslimanët, sunitë dhe shiitë, pajtohen lidhur këtë çështje që nga koha e Pejgamberit të Allahut s.a.a. gjer t. Vetëm mësimi i vahabive, i cili është lajmëruar së voni, i ndërvihet tërë mez'hebeve islame. Me këtë ata shkaktuan një ti të madhe ndër Muslimanë. Vehabitë për këtë derdhin gjak dhe ë në gjendje të grushtojnë haxhilerët e moshuar në rrugë për në ekkë vetëm pse shqiptojnë "Selamun alejkum, jaa Resulullah elam të qoftë, i dërguar i Zotit). Ata gjithashtu nuk lejojnë njeri prek kaburiwe Pejgamberit.

 

Kan zhvilluar shumë diskutime për 'të me ulemanë tonë, mirëpo megjithatë kan mbetur akoma tolerantë dhe arogantë. Kur sejjidi Sharafi el-Din, alimi i njohur iit, kishte qenë në haxh në kohën e mbretit Abdyl Aziz ibn udit, e kishin ftuar në pallatin mbretëror për kurban-bajram sipas  koneve të asaj kohe. Kur i vie radha të përshëndesë mbretin, , jjidi Sharafi el-Din ia dhuroi Kur'anin me kopertina të lëkurës. breti Kur'anin, e vendos në ballë pastaj e kishte puthur Sejjidi _. kishte pyetur:

- O mbret, përse i puthni dhe i nderoni këto kopertina të bëra a lëkura e një dhie? 

- Unë shpreha respektin ndaj Kur'anin dhe jo lëkurës së dhis. - u përgjegj mbreti.

- Sa mirë folët o mbret. Na mendojmë po kështu kur puthmi dritaren ose derën e shtëpisë së Pejgamberit. s.a.a. E kemi të qart se janë të punuara prej drurit dhe metalit dhe se nuk mund të sjelli dëm ose dobi. Ne vetëm dëshirojmë të shprehim respekt dh dashuri për të dërguarin Muhammed s.a.a. në të njëjtën mënyrë si bëre ti me Kueanin, kur puthe kopertinat e lëkurës. Gjithë të pranishmit u mahnitën nga fjalët ë Sejjidit dh pranuan se kishte plot të drejtë. Mbreti ishte i detyruar të lejoj prekjen e gjerave personale të Pejgamberit. s.a.a. Këtë sërish ndaloi mbreti që erdhi pas Abdyl Azizit. Si duket ata nuk frikohe se njerëzit do të fillojnë të adhurojnë sendet, mirëpo këtu ka dor politika. Historia na ka treguar ç'ka bërë politika me Bashkësine Muslimane.

 

Ishte shumë e vështirë për një person si unë të pranonte gjithçka që dëgjoja nga Sejjidi. Kam kaluar njëzet e pesë vjet duke admiruar dhe respektuar sahabët e Profetit, veçanërisht katër halifët e drejtë.Unë besoja se Profeti na kishte urdhëruar të ndiqnim mësimet e tyre, veçanërisht Abu Bakr al-Siddiq dhe Umar al-Faruk, emrat e të cilëve nuk i kam dëgjuar të përmenden që kur erdha në Irak. Në vend të tyre, kam dëgjuar për hoxhallarë që nuk kisha dëgjuar kurrë.

 

Ata gjithashtu pretenduan se Profeti kishte deklaruar qartë Hazret Aliun si pasardhësin e tij. Si mund të besoja se sahabët e Profetit u bashkuan kundër Aliut pas vdekjes së tij, Allahu i dhëntë bekimin e Tij!? Që në moshë të vogël na mësuan se ata, Allahu i bekoftë të gjithë, ishin njerëzit më të mirë dhe se ata e respektonin Aliun.

 

Kam besuar se Pejgamberi s.a.a. na ka udhëzuar t'i djekim mësimet e tyre, posaçërisht të Abu Bekr el-Sidikut dhe mer el-Farukut, emrat e cilëve nuk i dëgjova fare prej ardhjes në rak. Në vend tyre dëgjova për imamët të cilët nuk i kisha dëgjuar ,urrë. Gjithashtu konsideronin se Pejgamberi s.a.a. haptas e ka ;hpallur hazreti Alin a.s. trashëgimtar të vetin. Si kam mundur të )esoj se as'habët e Pejgamberit, pas vdekjes së tij, janë bashkuar cundër hazreti Aliut, a.s. Allahu Te`ala i dhashtë bekimin?!

 

Prej fëmirisë kemi mësuar se ata, Allahu i bekoftë të gjithë, kanë qenë njerëzit më të mirë dhe se e kanë respektuar Aliun. a.s. E kam ditur ka qenë burrë i hazreti Fatime Zehres, a.s. baba i Hasanit a.s. e Hysenit a.s. dhe hyrje në "qytetin e diturisë". Hazreti Aliu a.s. ka njohur vlerën e Abu Bekër el-Sidikut, respektivisht se ka qenë muslimani i parë; se ka qenë me Pejgam-berin s.a.a. në shpellën të cilën Allahu e përmend edhe në Kur'an; se Pejgamberi s.a.a. ia ka besuar të udhëheq namazin në kohën sa ishte i sëmurë; se Pejgamberi kishte thënë: nëse do të kisha nevojë për mik të afërt, do të zgjedhja Abu Bekrin.

 

Në bazë të këtyre fakteve Muslimanët e kishin emëruar halif të parë, Hazreti Aliu a.s. e ka ditur pozitën e Omerit tonë me të cilin Allahu Te`ala i ka dhënë famë islamit dhe të cilin Pejgamberi e quante el-Faruk, dmth. "ai që dallon të vërtetën nga gënjeshtra". Gjithashtu, hazreti Aliu a.s. ka ditur pozitën e Osmanit tonë, në praninë e cilit turpëroheshin edhe melekët e Allahut Te`ala dhe i cili nga Pejgam-beri i Allahut s.a.a. ishte quajtur "Su el-Nureju" që do të thtoë "njeri të cilit i janë dhuruar dy drita". Si mund të mos e përfillin vëllezërit tonë shiit statusin e tyre, duke i konsideruar njerëz të zakonshëm, që i nënshtrohen qejfeve të kësaj bote dhe të vërtetojnë se nga lakmia kan lëshuar rrugën e drejtë dhe kanë thyer urdhërat e Pejgamberit!? s.a.a. Kjo nuk mund të merret me mend, sepse dihet se ata kanë kryer me nguti urdhërat e tij.

 

Për islamin dhe ngadhnjimin përfundimtar të tij, kan qenë të gatshëm të luftojnë edhe kundër baballarëve, fëmijëve dhe vëllezërve. Ai që ka qenë në gjendje të mbyt të birin ose babain për Allahun dhe Pejgamberin e tij, nuk ka mundur t'i nënshtrohet ambicjeve të kësaj bote. Për shkak të kësaj nuk mund të besoja krejt çka flisnin, ndonëse duhet pranuar se argumentet e tyre ishin të bazuara në logjikë dhe arsye të shëndoshë. Nga ana tjetër, nuk mund të besoja se as'habët e Pejgamberit, s.a.a. Allahu iTe`ala bekoftë të gjithë, do të lëshoheshin aq poshtë dhe të silleshin si njerëz të zakonshëm, të pandryshuar fare nga shpallja dhe të pandriçuar nga Muhammedi s.a.a.

 

O Zoti im! Si është e mundur?

A kan mundur as'habët të jenë çfarë i prezentojnë shiitët? E dija se dyshimi është fillim i dobësisë dhe se tani më duhej rishqyrtuar shumë gjera për të ardhur te e vërteta: Kur miku erdhi shkuam në Kerbela ku mësova për tragjedinë e Hysenit a.s. dhe mënyrën e vrasjes së tij. Njerëzit tuboheshin rreth kaburit tij dhe qanin, si të kishte vdekur tani. Duke dëgjuar oratorët si përshkruanin betejën në Kerbela, mua më kaploi nostal-gjia dhe pikëllimi si asnjëherë më parë. Derdha lot e qava duke' liruar shpirtin te shfryhet. më bëhej se isha në radhët e armiqëve të Hysenit a.s. dhe tani, përnjëherë, ndërova anën dhe u bëra një ndër ithtarët e tij, i gatshëm të flijohem.

 

Oratori tani rrëfente ngjarjen e Hurrit, i cili qëndronte në mes të betejës duke u dridhur si gjethi. Një nga ushtarët e tij e pyeti:

- A do të thot kjo se i frikoheni vdekjes?

- Jo, për Allahun, por un tani jam duke bërë zgjedhje mes Xhennetit dhe Xhehnemit. Atëherë e drejtoi kalin drejt Hyseinit a.s. dhe pyeti.

- Hysein, a.s. a ka mundësi të më falet mua si i tillë?‘ Kur dëgjova këtë nuk u përmbajta dot dhe ia plasa vajit. Më bëhej se gjendesha në vend të Hurrit duke pyetur Hyseinin: a.s. A ka shpëtim për mua, o bir i Pejgamberit të Allahut? s.a.a. Kur më dëgjoi duke qajtur, miku më, përqafoi si nëna fëmiun duke dashur ta ngushëllojë. 

 

Në këto çaste e kuptova ç'domethënë me qajtë, nga se ndjeja se lotët pastronin zemrën dhe trupin përbrenda. Vetëm tani kuptova fjalët e Pejgamberit. s.a.a. "Po të dini ato që i di unë, më pak do të qeshni dhe më shitmë do të qani". Tërë ditën isha në presion, përkundër orvatjeve të mikut për të më disponuar.

 

Më kishte humbur oreksi ashtu që nuk vura në gojë gjë tërë ditën. E luta mikun të më rrëfejë sërish mbi ngjarjen e Kerbelës për të cilën nuk dija shumë. Imarnët lokalë na thonin se armiqtë e islamit kishin mbytur prijtarët tanë Omerin, Osmanin dhe Aliun a.s. dhe se armiqtë e njejtë e kanë mbytur edhe nipin e Pejgamberit s.a.a. Hyseinin. a.s. Kjo ishte tërë ajo që dija. Ashurën e shënonin duke ndarë lëmoshë. e duke zirë gjellëra të ndryshme, ndërsa fëmijtë shkonin te më të moshuarit që të fitojnë para për lodra dhe ëmbëlsira.

 

Në disa fshatra madje ditën e ashurës njerëzit nuk ndeznin zjarr dhe nuk punonin kurrfarë pune. Atë ditë nuk bëhej martesë dhe nuk festohej. Ne këto tradita i kemi pranuar dhe repsektuar pa pyetur shumë për shkakun. Ndonëse ngjarja konsiderohet islame, asnjëri.nga imamët lokalë nuk kishte folur për këtë në mënyrë publike. Pastaj shkuam për të vizituar kaburin e vëllaut të Hyseinit, a.s. Abazit, a.s. pranë të cilit miku më tregoi mbi trimërinë dhe vdekjen e tij. Atje takuam shumë alimë, emrat e cilëve nuk i mbaj mend në detaje, mirëpo edhe tani mbaj mend mbiemrat siç janë Bahr Ulum, Sejjid Hakim, Kashif Ghita, Jasin, Tabatabal, Fejzuzabadi, Asar Hajder e tjerë.

 

Arrita në Xhiide, ku më priti miku im Beshiri, i gëzuar që më takoi. Më dërgoi në shtëpi, duke më shprehur dashuri dhe mik-pritje. Kohën e kaluam duke vizituar vende të ndryshme me makinën e tij.

 

Ne bëmë umren së bashku dhe kaluam disa ditë në lutje dhe adhurime të tjera. Unë kërkova falje për mbërritjen e vonë, sepse kisha qëndruar në Irak më shumë nga sa kisha planifikuar. Unë i tregova për zbulimin tim sepse e konsideroja një njeri pa paragjykime dhe të informuar mirë.

 

- Kjo është e vërtetë, sepse kam dëgjuar gjithashtu që ata kanë studiues shumë të shantazhuar, por edhe shumë grupe që kanë humbur rrugën dhe po krijojnë probleme të mëdha gjatë haxhit. - tha ai. Pyeta se cilat ishin problemet.

 

- Ata përkulen te varri dhe hyjnë në haremin e Bakiut në grupe duke qarë dhe duke qarë. Ata mbajnë me vete disa gurë mbi të cilët bëjnë sexhde. Kur vizitojnë varrin e Hamzës në Uhud, ata organizohen në procesione, duke goditur në gjoks dhe duke qarë me të madhe, sikur Hamza sapo ishte vrarë.

Për shkak të gjithë kësaj, qeveria Saudite i ndalon ata të vizitojnë varret. Unë qesha dhe thashë: "A janë ato arsyet e vetme që mendoni se janë larguar nga Islami?" - Ju dhe të tjerët. Ndërsa kalojnë pranë varrit të Ebu Bekrit dhe Umarit, ata fillojnë t'i mallkojnë ata, dhe disa prej tyre hedhin pluhur dhe mbeturina.

 

Kur e dëgjova këtë, kujtova atë që babai im i ndjerë më kishte thënë kur u kthye nga haxhi: "Ne vumë re disa ushtarë nga ushtria Saudite që rrihnin disa haxhile me shkopinj. Kur u përpoqëm t'i mbronim ata, ata u përgjigjën," Këta nuk janë myslimanë por shiitë, të cilët hedhin mbeturina në varrin e Profetit ", Kur e dëgjuam këtë ua lamë ushtarëve, duke mallkuar dhe pështyrë. Tani dëgjoj nga një mik i lindur në Medine se ata vijnë për të vizituar varrin e Profetit, por për të hedhur mbeturina në varret e Ebu Bekrit dhe Umarit.

 

Dyshoja në të dy historitë, sepse pashë një dhomë me varret e Muhamedit (s) Abu Bakr dhe Umar, e cila ishte mbyllur dhe askush nuk ishte në gjendje t'i afrohej asaj, e lëre më të hidhte diçka brenda.

 

Kishte dy arsye për këtë: së pari, asgjë nuk mund të futet brenda, sepse nuk kishte asnjë hapje të vetme aq të gjerë, dhe së dyti, ishte një roje me kamxhikë të shkurtër, i cili shikonte derën dhe godiste çdo pelegrin që kishte guximin të qasje

 

Ka shumë të ngjarë që disa prej ushtarëve, të cilët kishin paragjykime për Shiitët, gjetën arsye për të justifikuar mizorinë e tyre ndaj tyre. Ndoshta ata donin të ngjallnin ndjenja armiqësore ndaj Shiitëve në mesin e muslimanëve të tjerë të cilët do të përhapnin thashetheme në vendet e tyre se Shiitët e urrejnë të Dërguarin e Allahut (s) dhe hedhin papastërti në varrin e tij.

 

Një burrë që i besova më tha ngjarjen vijuese: "Ne po ecnim rreth Qabesë kur një i ri ndjeu një dhimbje të fortë stomaku dhe filloi të vjella. Ushtarët që ruanin Gurin e Zi menjëherë shkuan ta rrahin të riun, duke e akuzuar atë për përdhosje Ai u mor në një mënyrë të keqe, u dënua dhe u vra të njëjtën ditë ". Për herë të dytë, konsiderova arsyetimin e akuzave që kisha dëgjuar nga një mik saudit.

 

Nuk munda të gjeja asgjë nga këto, përveç t'i shihja duke rrahur mbi gjoksin e tyre, duke qarë dhe duke e vendosur tërë tokën në sexhde. Dhe, përveç përkuljes pranë varrit, pyesja veten:

 

A është kjo provë e mjaftueshme që dikush që beson në Allahun dhe është Muhamed (s) akuzohet dhe blasfemohet. Skllavi dhe lajmëtari i tij? A kemi të drejtë të dënojmë një person që rregullisht adhuron të varfërit, agjëron muajin e Ramazanit, shkon në Haxh, bën vepra të mira dhe parandalon të keqen?

 

Unë nuk doja të kundërshtoja një mik apo të filloja një diskutim të padobishëm, prandaj thashë vetëm shkurt: Allahu na ndihmoftë, ne dhe ata, dhe le të na drejtojë në rrugën e drejtë dhe mallkimi i Tij qoftë për armiqtë e Islamit dhe myslimanëve . Sa herë që shkoja rreth Ka'bah, ku gjeta vetëm disa vizitorë, i lutesha Allahut sinqerisht që të hapte sytë dhe të më çonte drejt së vërtetës. Unë qëndrova pranë Ibrahimit a.s. vendet dhe studiuan ajetin vijues nga Kur’ani: “Dhe luftoni, për hir të Allahut, ashtu siç e meriton Ai!

 

Ai të zgjodhi ty dhe nuk të përshkroi asgjë të vështirë në besimin tënd; besimi i paraardhësit tuaj Ihrahim; ai ju quajti muslimanë edhe më parë, dhe gjithashtu në këtë (Kuran), në mënyrë që i Dërguari të mund t'ju dëshmojë ju dhe ju të jeni dëshmitarë të njerëzve të tjerë; prandaj, adhuro, jepu të varfërve dhe mbaju fort Allahun; Ai është Mbrojtësi juaj, dhe Mbrojtësi më i mirë dhe Ndihmësi më i mirë. "Kur'an 22:78

 

Atëherë unë fillova të thërras Profetin Ibrahim, ose më mirë paraardhësin tonë Ibrahim, siç e quan vetë Kurani: "O ne të parët, ju që na thirrët myslimanë. Pasardhësit tuaj u shpërndanë pas jush; disa prej tyre u bënë hebrenj, disa hebrenj u ndanë në shtatëdhjetë e një grupe, të krishterët në shtatëdhjetë e dy dhe myslimanët në shtatëdhjetë e tre, të gjitha grupet në errësirë, siç thotë djali juaj Muhamed (s) përveç të vetmit që mbeti. besnik i mësimit tuaj, O ne paraardhesit !!!

 

A është e vërtetë që Allahu paracakton çdo shpirt të jetë hebre, i krishterë, mysliman, ateist apo politeist. Ose është dashuria për këtë botë dhe devijimi nga shpallja e Allahut. Kur njerëzit e harrojnë Allahun, atëherë Ai i bën ata të harrojnë veten e tyre.

 

Nuk mund ta besoja që fati përcaktonte gjithçka. Dikur isha i prirur të besoja se Allahu na krijoi dhe na pajisi me arsye në mënyrë që të mund të ndanim të vërtetën nga gënjeshtra. Allahu na dërgoi të Dërguarit e Tij për të na shpjeguar gjëra të pakuptueshme dhe për t'i treguar atyre se çfarë është e mirë dhe çfarë e keqe. Por njeriu u nënshtrohet pasioneve tokësore dhe me arrogancën, arrogancën, egoizmin, injorancën, çuditshmërinë, kokëfortësinë, padrejtësinë dhe dhunën e tij devijon nga rruga e drejtë për të dalë në rrugën e Satanit.

 

Ai distancohet nga Allahu i Mëshirshëm dhe prandaj është i humbur. Kjo shprehet më së miri në Kur'an, ku Allahu thotë: "Në të vërtetë, Allahu nuk u bën padrejtësi njerëzve, por njerëzit janë të padrejtë me veten e tyre". Kur'an 10:44 O babai ynë Ibrahim! Ne nuk mund të akuzojmë vetëm hebrenjtë dhe të krishterët për devijim nga rruga e drejtë pasi u ishte treguar qartë atyre. ....

 

Shikoni këtë popull të cilin Allahu e ka shpëtuar duke i dërguar djalin tuaj Muhamedin për t'i nxjerrë nga errësira, për t'i dhënë dritë dhe për t'i bërë njerëzit më të mirë në botë. Ai gjithashtu u nda në shumë grupe armiqësore pavarësisht paralajmërimeve dhe urdhrave të Profetit: "isshtë e ndaluar për një musliman të mos flasë me një vëlla mysliman për më shumë se tre ditë". Çfarë ndodhi me këta njerëz të cilët janë të ndarë në shumë shtete armiqësore.

 

 Çfarë ndodhi me këtë popull "? ... Ishte dikur populli më i mirë që sundoi midis Lindjes dhe Perëndimit dhe solli njohuri dhe ndriçim për popujt e tjerë. Sot ai ka zbritur në degët më të ulëta në historinë e tij, vendi i tij po sulmohet dhe myslimanët po dëbohen. nga vatrat e tij ... Xhamia e tij Aksa është e okupuar nga një bandë Sioniste dhe askush nuk është në gjendje ta çlirojë atë. Nëse dikush viziton vendin e tij ata nuk do të gjejnë asgjë përveç varfërisë, mjerimit, urisë, tokave të shkretuara të papunuara, ngjitjes , zakonet e prapambetura, prapambetja intelektuale dhe teknike, tirania, persekutimi dhe ndyrësia.

 

Mjafton të krahasohen tualetet në vendet e Evropës Perëndimore dhe ato në vendet tona për të parë një ndryshim të madh në higjienë. Ridshtë qesharake që ne gjejmë një shkallë kaq të ulët të higjienës në vendet tona, dhe Islami na mëson se "pastërtia është një shenjë e besimit dhe ndyrësia një shenjë e Satanit (së keqes)". A u zhvendos ai besim në Evropë dhe Satanai erdhi të jetojë në mesin tonë? Pse muslimanët kanë frikë të deklarojnë fenë e tyre publikisht edhe në vendet e tyre !!? Pse një mysliman nuk mund të jetë zot i një sundimtari, sepse nuk lejohet të mbajë mjekër !!?

 

Pse myslimanët nuk mund të veshin rrobat e tyre islamike në publik kur ata mëkatarë pinë alkool në publik dhe kryejnë veprime të neveritshme, ndërsa një mysliman nuk është në gjendje as t'i paralajmërojë ata e aq më pak t'u tregojë atyre rrugën e drejtë. Kam dëgjuar që në disa vende islamike, të tilla si Egjipti dhe Maroku, baballarët e varfër dërgojnë vajzat e tyre për t'u shitur, sepse nuk ka asgjë për të ngrënë ... - le të mos ketë forcë dhe fuqi atje përveç Allahut të Lartësuar dhe të I Fuqishëm

 

O Zot!!

 

Pse e keni braktisur këtë popull dhe i keni lënë të enden në errësirë? Nuk është e lehtë, Mëshiruesi im, më fal, sepse këta njerëz të kanë lënë Ty dhe janë nisur në rrugën e së keqes. Ju thatë, dhe fjalimi juaj është i mençur dhe nuk mund të dyshohet: "Kush harron Allahun e Mëshirshëm, Ne e caktojmë Shejtanin për mikun e tij". Kur'an 43:36 Nuk ka dyshim se nënshtrimi dhe prapambetja e popullit mysliman është një shenjë e devijimit të tij nga rruga e drejtë. Një pakicë ose grup në mesin e shtatëdhjetë e tre nuk mund të ketë efekt në të gjithë umetin (njerëzit) islamikë.

 

I Dërguari i Allahut (s) tha: Ju jeni urdhëruar të bëni vepra të mira dhe të parandaloni bërjen e çdo gjëje të ndaluar. Përndryshe, Allahu do t'ju bëjë të ligë dhe të korruptuar mes jush. Atëherë njerëzit tuaj të ndershëm dhe të mirë do të ngrenë zërin e tyre, por nuk do të ketë askënd për të dëgjuar.

 

O Zot! Ne besojmë në atë që Ti na ke dërguar dhe ndjekim Profetin Muhamed (s). A mjafton kjo për ta konsideruar veten besimtarë? O Zot, të lutem mos na kthe përsëri në errësirë pasi të kesh ndriçuar rrugën tonë. Të lutem, Zot, ki mëshirë për ne, sepse Ti je Më i Mëshirshmi. Zot, ne kemi qenë të padrejtë me veten tonë dhe nëse Ti nuk na fal dhe nuk ke mëshirë për ne, atëherë sigurisht që jemi në një humbje të madhe.

 

Unë u nisa për në Medinë me një letër për një nga të afërmit e Besirit me të cilin do të rrija. Ai tashmë kishte biseduar me të në telefon, kështu që kur u paraqita, ai më përshëndeti ngrohtësisht dhe më ofroi strehim. Pasi u lava dhe vura rrobat e mia më të mira, shkova të vizitoj varrin e Profetit Muhamed (s). Aty gjeta vetëm disa vizitorë, kështu që unë isha në gjendje të afrohesha te varret e Profetit Muhamed (s). Abu Bakr dhe Umar, të cilat nuk mund t’i imagjinoja në sezonin e haxhit.

 

Kur u përpoqa të prek derën, një nga rojet më qortoi ashpër. Sapo fillova të bëja lutje dhe lutje, dy roje më urdhëruan të largohesha nga dhoma. U përpoqa të flas me njërin prej tyre, por më kot. Dola në oborr dhe gjeta një vend ku u ula dhe fillova të studioj Kur’anin. I përsërita vargjet disa herë, duke ndjerë se Profeti Muhamed (s) po më dëgjonte.

 

Mendova: A mund të mendohet që ai të jetë i vdekur si çdo gjë e ngordhur? Nëse është kështu, atëherë pse mësojmë në çdo lutje tonë: Esselam 'alayka ayyu-henne-biyya, wa rahmatullahi ve-berakatuhu (paqja qoftë mbi ju, o i Dërguar i Zotit, dhe Mëshira dhe Bekimi i Allahut). Seshtë selam, i cili i drejtohet atij që mund ta dëgjojë atë. Dihet që muslimanët besojnë se Profeti Hidr, a.s., nuk ka vdekur dhe se ai shlyen çdo selam që i drejtohet.

 

Gjithashtu, sufistët besojnë se shejhët, të tillë si Ahmed Tidzani ose Abdulkadir Jilani, vijnë për t'i vizituar ata, jo në ëndrra, por në realitet. Atëherë, pse do të ishte e vështirë të besohej se Profeti Muhamed (s). nuk vdiq me vdekjen e një njeriu të zakonshëm? Në përgjithësi, askush nga myslimanët nuk e konsideron atë si një të zakonshëm të vdekshëm, përveç Vehabistëve, të cilëve, për këtë dhe gjëra të tjera, fillova të ndiej neveri. 

En savoir plus sur ce texte sourceVous devez indiquer le texte source pour obtenir des informations supplémentaires.

 

Unë isha i neveritur nga sjellja e tyre arrogante ndaj myslimanëve të tjerë që nuk ishin dakord me besimin e tyre. Një herë, kur isha në haremin Baki për të studiuar lutjet për anëtarët e vdekur të Ehlul-Bejtit, vura re një plak që qante afër, prandaj arrita në përfundimin se ai ishte një Shiit. Ai ndaloi në drejtim të Qabes dhe filloi të adhuronte.

 

Papritmas, ushtari, i cili dukej se po e shikonte, vrapoi me vrap dhe e goditi në brinjë kur ai ishte në sexhde. Plaku ra në shpinë, duke humbur vetëdijen, ndërsa ushtari vazhdoi ta rrihte dhe ta mallkonte. Më erdhi keq për plakun duke menduar se ky ushtar i tërbuar do ta rrihte për vdekje, kështu që unë bërtita: "Ju nuk duhet ta bëni atë !! Pse po e goditni atë ndërsa ai po lutej!?"

 

Ai më shikoi ashpër dhe më tha: "Hesht dhe mos ndërhy, sepse do të kalosh si ai!" Vura re që ai ishte gati ta bënte vërtet, kështu që u tërhoqa. Unë isha i zemëruar me veten time, sepse nuk isha në gjendje të ndihmoja ata që u trajtuan padrejtësisht. Unë isha gjithashtu i zemëruar me sauditët që u sollën kështu pa reaguar ndaj askujt për shkak të vrazhdësisë së tyre ndaj njerëzve të zakonshëm dhe të pafuqishëm. Disa vizitorë ishin të pranishëm dhe e vetmja gjë që ata mund të bënin ishte të thoshin: La havle ve la kuvvete illa bi-llah (Nuk ka forcë ose fuqi përveç me Allahun).

 

Të tjerët thanë: "Ai e meriton atë, sepse ai adhuronte në varr. Unë nuk mund ta kontrolloja veten më, prandaj u ktheva te personi që e tha këtë," Kush të tha që të mos adhurosh në varr? " - Profeti Muhamed (s) na e ndaloi ta bëjmë këtë.

 

Tani thuaj një gënjeshtër për të Dërguarin e Allahut. - thashë i inatosur. Por unë u bëra i vetëdijshëm për rrezikun, sepse njëri prej tyre mund ta bindte atë roje të më sulmonte, kështu që thashë me një ton të butë: Nëse i Dërguari i Allahut (s) na ndaloi të adhurojmë në varr, atëherë miliona dhe miliona myslimanë të cilët vijnë çdo vit në Haxh bëjnë një mëkat sepse ata adhurojnë pranë varreve të Profetit (s) Abu Bakr dhe Umar në xhaminë e Profetit dhe pranë varreve të tjerë që gjenden në shumë xhami në të gjithë botën Islamike.

 

Edhe nëse adhurimi pranë varrit është një mëkat, a duhet të parandalohet një person në këtë mënyrë të egër? Më lejoni t'ju tregoj një ngjarje kur një burrë urinoi në xhaminë e Profetit në praninë e tij. Në atë moment, sahabët nxorrën shpatat e tyre për ta vrarë, por Profeti (s) i ndaloi me fjalët: Lëreni të shkojë dhe mos e lëndoni.

 

Më pas lajeni zonën ku ndodhet urina me ujë. Mbani në mend se ne jemi dërguar për t'i bërë gjërat të thjeshta, jo të komplikuara; të çojë në vepra të mira dhe të flasë me mirësi, të mos i mbajë njerëzit në distancë dhe t'i largojë nga vetvetja. Sahabët iu bindën urdhrit dhe i Dërguari i Allahut (s) e thirri burrin dhe e kërkoi që të ulej pranë tij. Ai i shpjegoi atij se ishte vendi ku ishte shtëpia e Allahut dhe se nuk duhet të jetë i ndyrë.

 

Njeriu dukej se e kuptonte, sepse ai u pa të nesërmen duke ardhur në xhami me kostumin e tij më të mirë. Allahu i Lartësuar kishte të drejtë kur i tha Profetit (s): ".... nëse do të ishe i vrazhdë dhe i vrazhdë me ta, ata me siguri do të të linin ...". Kurani 3: 159

 

Disa nga vizitorët u prekën nga historia dhe njëri prej tyre më thirri mënjanë dhe më pyeti: Nga jeni? - Nga Tunizia. - U pergjigja. - Vëlla, për Allahun, mendo për veten tënde dhe mos trego histori si kjo në këtë vend. Kjo është këshilla ime e sinqertë për ju - ai më tha me besim. Kur e dëgjova, u mbyta nga zemërimi dhe ca hidhërim.

 

Ata që pretendojnë të jenë mbrojtësit e Haramein marrin përsipër të rrahin mysafirët e Allahut për vdekje. Askush nuk lejohet të shprehë një mendim në praninë e tyre ose të shprehë një besim që do të kundërshtonte të tyrein. Ju nuk mund të recitoni as ndonjë nga hadithet e Profetit nëse ata nuk pajtohen me atë që kanë. Sa turp !!

 

Shkova me mikun tim të ri në shtëpinë e tij. Ai më solli supë të nxehtë dhe u ul për të biseduar. Ai më pyeti për vendet ku kisha qenë. Unë i tregova historinë time nga fillimi në fund, duke i thënë edhe këtë: Vëllai im, unë fillova të jem i pakënaqur me Vehabistët dhe të anoja ngadalë drejt Shiitëve. Papritmas shprehja e fytyrës së tij ndryshoi. Me një zë plot zemërim, ai më tha: Unë të paralajmëroj, mos e bëj kurrë më atë!

 

Pastaj ai më la pa mbaruar supën e tij duke më lënë ta prisja derisa gjumi të më mundte. U zgjova të nesërmen në mëngjes në momentin kur filloi ezani nga xhamia e Profetit. Shikova drejt sofrës dhe vura re që ushqimi ishte i paprekur, që do të thoshte që nikoqiri im nuk po kthehej. Unë u bëra dyshues duke menduar se ai nuk ishte anëtar i policisë sekrete. Unë dola shpejt nga shtëpia dhe u nisa për në xhami, ku kalova tërë mëngjesin duke u lutur dhe duke lexuar lutje për sigurinë time.

 

Pas namazit të mesditës, pashë një folës duke iu drejtuar një grupi myslimanësh. Unë u drejtova drejt tyre dhe mësova nga një që folësi ishte një kadi (gjykatës) në Medine. E dëgjova me kujdes sepse po shpjegonte disa ajete Kur’anore. Kur ai mbaroi mësimin e tij, unë iu afrova dhe i thashë: "Ju lutem efendi, a mund të më jepni disa udhëzime në lidhje me shpjegimin e ajetit Kuranor vijues:" .... Allahu dëshiron vetëm t'ju mbajë larg (çdo lloj ) papastërti, o anëtarë të familjes (Ehl-Bejt), dhe për t'ju pastruar plotësisht. "Kur'an 33:33 Kush janë Ehl-Bejt në këtë ajet Kuranor?

 

Ai menjëherë m'u përgjigj: "Gratë e Profetit Muhamed (s) sepse ajeti fillon me përmendjen e tyre:" O gra të Profetit, ju nuk jeni si gratë e tjera, nëse keni frikë nga Allahu ... "- thotë Shiya ulema se ata ishin Ali, Fatima, Hasan dhe Husein, por natyrisht nuk isha dakord me këtë sepse, siç thoni ju, ajeti fillon me: O gratë e Profetit ... Pastaj ata më dhanë këtë shpjegim: Nëse e tërë vargu i aplikuar ndaj tyre (dmth. gratë e Profetit) atëherë forma gramatikore do të ishte femërore gjatë gjithë vargut.

 

Por, siç thotë Allahu i Lartësuar në atë ajet: "Ju nuk jeni (si gratë e tjera) nëse keni frikë nga Allahu; mos flisni me mirësi (me të tjerët), qëndroni në shtëpitë tuaja, mos i tregoni rrobat tuaja të bujshme (në publik ), mbaj lutje, jep lëmoshë dhe dëgjo të Dërguarin e Allahut "(importantshtë e rëndësishme të thuhet se secila prej foljeve të mësipërme është femërore. Arabishtja ka prapashtesa foljore për dy gjini, mashkullore dhe femërore) Dhe pastaj, në pjesën e ajet që përmend Ehl-Bejtin, gjinia është e ndryshuar, kështu që Allahu thotë: "... për të mbajtur larg jush çdo papastërti dhe për t'ju pastruar plotësisht". (foljet në gjininë mashkullore). Kur mbarova, ai hoqi syzet dhe tha: “Kujdes për ato ide helmuese!

 

Shiitët i ndryshojnë fjalët e Allahut siç u duket e përshtatshme. Ata kanë shumë vargje që flasin për Aliun dhe fëmijët e tij, vargje që janë të panjohura për ne. Në fakt, ata kanë një Kur’an të veçantë, të cilin e quajnë Kur’an i Fatimes. Unë ju tërheq vërejtjen që të keni kujdes me Shiitët. - Mos u shqetëso, efendi, po kujdesem mirë për veten time. Unë di shumë gjëra rreth tyre dhe unë personalisht dua t'i shqyrtoj ato.

 

Ai më pyeti nga vija dhe si quhesha. Kur iu përgjigja, ai qeshi me mendjemadhësi dhe më tha: "A e dini kush ishte Ahmed Tidzani?" "Urdhri Sheik Sufi", thashë me krenari. Mik, ai ishte një agjent i autoriteteve koloniale franceze. Francezët u zhvilluan në Tunizi dhe Algjer me ndihmën e tij. Kur të shkoni në Paris, vizitoni Bibliotekën Kombëtare dhe lexoni në fjalorin nën "A" se Franca i dha Legjionin e Nderit (Legjioni i Nderit) Ahmed Tidzani për ndihmën e tij të paçmuar.

 

Unë u befasova pakëndshëm nga kjo, por prapë e falënderova dhe më pas e fali. Kam qëndruar në Medinë për një javë të tërë dhe gjatë asaj kohe kam vizituar të gjitha vendet e njohura dhe të rëndësishme për ne.

 

Unë pashë njerëzit rreth meje me kujdes dhe u bëra gjithnjë e më kritikë ndaj Vehabistëve. Unë u largova nga Medina dhe u nisa për në Jordan për të vizituar disa nga miqtë e mi që takova në haxhin e parë.

 

Unë qëndrova me ta për tre ditë duke vërejtur se ata ishin plot urrejtje ndaj Shiitëve, madje edhe më shumë se njerëzit e Tunizisë. Të njëjtat histori dhe thashetheme qarkulluan. Kur kërkova provë ata do të përgjigjeshin, "kështu kemi dëgjuar për ta". Mësova se askush prej tyre nuk kishte kontakte me Shiitët, as kishin lexuar ndonjë nga librat e tyre, dhe asnjëri prej tyre nuk kishte takuar ndonjë Shiit në jetën e tyre.

 

Nga Jordania shkova në Siri, në Damask, ku vizitova Xhaminë Umejade pranë së cilës ishte varrosur koka e Husein ibn Ali ibn Abu Talib. Unë gjithashtu vizitova varret e Salahuddin Ejubi dhe zeynebin tonë bint Ali ibn Abu Talib. Nga Bejruti, hipa në një anije që shkoi direkt në Tripoli. Udhëtimi zgjati katër ditë gjatë së cilës kohë pushova fizikisht dhe mendërisht.

 

Në mendjen time, unë rishqyrtova tërë udhëtimin dhe gjeta afeksion dhe respekt për Shiitët. Në ndërkohë, fillova të ndiej neveri dhe distancë nga Vehabistët. Unë e falënderova Allahun që u kujdes për mua dhe e kërkova që të më udhëzojë në rrugën e drejtë. Mbërrita në shtëpi i etur për familjen dhe miqtë, duke i parë të gjithë me shëndet dhe humor.

 

Unë u habita kur hyra në shtëpi dhe pashë shumë libra që menjëherë e dija se nga po vinin. Unë hapa me nxitim kutitë e shumta që mbushnin të gjithë shtëpinë, duke u ndjerë mirënjohës atyre njerëzve që kishin përmbushur premtimin e tyre. Në fakt, numri i librave që mora ishte shumë më i lartë se numri i dhuruar për mua atë pasdite në një xhami në Irak.

 

Unë isha shumë mirënjohës për këto libra të cilët menjëherë i vendosa në bibliotekën time. Unë pushova për disa ditë dhe ndërkohë mora një orar leksionesh për vitin e ri akademik. Kam dhënë mësim vetëm tre ditë në javë, që do të thoshte se isha i lirë për katër të tjerët.

 

Kam lexuar libra të tillë si "Besimet e Pasuesve të Imamit" dhe "Origjina e Shiut". Pas tyre, fillova të lexoj librin "Muradzaat (Korrespondencë)" nga Sejjid Sharafudin Musavi. Pas faqeve të para u zhyta aq shumë sa që ndalova të citoja vetëm nëse diçka ishte vërtet shumë.

 

Unë madje e mbajta me vete në kolegj. Unë isha i befasuar nga qartësia dhe saktësia e dijetarit shiit i cili iu përgjigj pyetjeve të dijetarëve sunitë nga Universiteti Azhar. Zbulova se ky nuk ishte një libër i zakonshëm në të cilin shkrimtari shkruajti atë që dëshironte, pa kritika dhe diskutime me dikë që mund të kishte një mendim tjetër. "Muradzaat" merr formën e një dialogu midis dy studiuesve, të cilët u përkasin shkollave të ndryshme dhe që janë kritikë ndaj deklaratave dhe mendimeve të njëri-tjetrit.

 

Të dy i mbështesin argumentet e tyre në dy gjëra të përbashkëta për të gjithë myslimanët: Kur’ani dhe Suneti i mbështetur në Sihah al-Sittah (gjashtë libra hadithesh). Kishte diçka të përbashkët mes meje dhe këtij libri, sepse edhe unë isha një kërkues i së vërtetës, i gatshëm ta pranoja kudo që ta gjeja. Unë u habita kur e gjeta atë duke folur për refuzimin e disa sahabëve për t'iu bindur urdhrit të Profetit Muhamed (s).

 

Ai dha shumë shembuj të kësaj, duke përfshirë rastin e "të enjtes tragjike". Nuk mund ta imagjinoja që Umar ibn Khattab refuzoi kërkesën e Profetit dhe e akuzoi atë se nuk dinte se çfarë po thoshte. Sahih i Muslim (librat që konsiderohen të jenë burimi më i besueshëm i hadithit në medhhebet suni) si burimet e tij.

 

Unë udhëtova në kryeqytet për të blerë Sahih-in e Bukharit, Sahih-in e Muslim-it, Mosnadin nga Imam Ahmedi, Sahih-in e Tirmidhiut, Muwatta nga Imam Malik-un dhe libra të tjerë të famshëm. Mezi prisja të shkoja në shtëpi, por nisa të lexoj gjatë rrugës për në Gafsa. U ula në autobus duke kthyer faqet e Sahih të Buharit duke kërkuar ngjarjen "e enjte tragjike" duke shpresuar se nuk do ta gjeja kurrë atje.

 

Gjithsesi e gjeta dhe e lexova disa herë. Ai ishte me të vërtetë atje, saktësisht siç e citoi të thoshte Sejid Sharafudin. Së pari u përpoqa të përjashtoj mundësinë që diçka e tillë kishte ndodhur dhe që Omer të ishte i përfshirë në të. Por si nuk mund ta besoja kur ishte në sahihët tanë, sahihët sunnitë, të cilët ne jemi të detyruar t'i pranojmë!?

 

Sikur alimi shia të citonte librat e tyre, unë nuk do ta kisha besuar atë, por ai citoi ngjarjet e përshkruara në sahihët tanë sunitë vërtetësia e të cilave nuk mund të dyshohet. Për këto sahihë ne besojmë se janë librat më autentikë dhe të saktë pas Kur’anit. Nëse ata do të dyshonin në saktësinë e tyre, ata do të mbeteshin pa pothuajse të gjitha rregullat dhe rregulloret islamike që vinin prej tyre.

 

Ndërsa u përgatita të filloj një hetim të plotë, i premtova vetes se do të mbështetesha vetëm në ato hadithe që ishin konfirmuar si nga Sunitët ashtu edhe nga Shiitët. Unë gjithashtu kam vendosur të mos i kushtoj vëmendje atyre haditheve të cituara nga vetëm njëra palë.

 

Në këtë mënyrë unë do të siguroja veten nga ndikimi i emocioneve dhe njëanshmërisë dhe do të isha në gjendje të kaloja nëpër luginën e dyshimit dhe të ngjitesha në malin e sigurisë dhe besimit. Kjo është rruga e vërtetë e Allahut.

 

 

Vendosa që gurthemeli i studimit tim do të ishte një studim kritik i jetës së sahabëve të Profetit. Dyshoja se të gjitha këto ndryshime, që hasim sot, i kanë rrënjët në kohën e tyre. Ulematë islamikë shpesh kanë ndërmarrë kërkime të hollësishme në jetën e sahabëve të Profetit.

 

Ndër këto vepra janë librat e mëposhtëm të ulemave tona: Usd el-Ghabah fi Tamjiiz el-Sahaba, El-Isabah fi Maarifat el-Sahabah, Mizan el-I'tidal dhe të tjerë. Ato përmbajnë përmbledhje kritike të jetës dhe veprave të të gjithë sahabëve të rëndësishëm.

 

Këtu duhet të tërheq vëmendjen për faktin se në periudhën e hershme shumica e ulemave shkruanin në përputhje me mendimet e partive të atëhershme në pushtet, dmth. Sundimtarët Umajad dhe Abasid, të cilët janë, siç dihet, kundërshtarë të ashpër të AhlulBayt dhe pasuesve të tyre.

 

Prandaj, nuk do të ishte e drejtë të mbështetesh vetëm tek ata pa marrë parasysh punimet e një ulemate tjetër që u persekutuan për të qenë pasues të AhlulBayt dhe shkakun e revoltave kundër këtyre sundimtarëve tiranë. Një nga zbulimet e para ishte se sahabët nuk ishin dakord me dëshirën e Profetit Muhamed (s) për t'u shkruar atyre një testament që do t'i ndihmonte ata të qëndronin në rrugën e duhur.

 

Vetë kjo mosmarrëveshje midis sahabëve e privoi umetin islam nga veçantia dhe e shtyu atë në errësirën e përçarjeve, luftërave dhe e çoi atje ku është sot. Këta ishin ata që ndanë në çështjen e kalifatit të trashëgimisë së Profetit Muhamed (s) në dy parti, duke ndarë umetin në pasuesit e Aliut dhe pasuesit e Muavijes. Këta ishin ata që nuk ishin dakord për interpretimin e Kuranit dhe hadithet e Profetit, të cilat çuan në krijimin e besimeve të ndryshme, shkollave, medhhebeve, grupeve dhe nëngrupeve.

 

Prej tyre vijnë teologji, shkolla mendimi dhe filozofi të frymëzuara nga ambiciet politike. Myslimanët nuk do të ndaheshin në mospajtim nëse nuk do të kishte ndarje dhe mosmarrëveshje mes sahabëve. Ekziston vetëm një Allah, një Kuran, një Profet dhe një Kibla për të cilin të gjithë bien dakord, ndërsa mosmarrëveshja që ka lindur midis Sahabëve është akoma e pranishme.

 

Ajo filloi në ditën e parë pas vdekjes së Profetit Muhamed (a.s) në saqif (sallë) të fisit Saidah dhe do të zgjasë për aq kohë sa dëshiron Allahu. Përmes diskutimit tim me ulematë shia, mësova se, sipas mendimit të tyre, sahabët janë ndarë në grupet e mëposhtme:

 

Grupi i parë përbëhej nga sahabë të cilët gjithmonë me besnikëri e ndiqnin dhe e mbështesnin të Dërguarin e Allahut. Ata ishin miqtë e tij të sinqertë, me fjalë dhe me vepra, dhe nuk e lanë asnjë çast. Ata qëndruan fort pranë tij, duke e mbështetur në çdo rast. Allahu i Lartësuar flet për lavdërimin për këta sahabë në shumë vende në Kur’an. Gjithashtu, Profeti (s) i lavdëron këta Sahabë në shumë vende. Shiitët e përmendin këtë grup me respekt dhe afeksion të thellë dhe janë në marrëveshje të plotë me sunitët rreth tyre.

 

Grupi i dytë përbëhej nga sahabë që pranuan Islamin dhe ndoqën të Dërguarin e Allahut (s) për hir të fitimit ose nga frika. Ata ishin në gjendje ta lëndonin atë dhe jo gjithmonë u bindeshin udhëzimeve dhe urdhrave të tij. Në fakt, ata shpesh e sfiduan atë duke sfiduar rregullore të qarta dhe duke imponuar mendimet e tyre personale. Allahu flet për to në shumë ajete Kur’anore, dhe gjithashtu, Profeti Muhamed (s) paralajmëron për to. Shiitët i përmendin këta sahabë vetëm për shkak të veprave të tyre, por pa respekt dhe dashuri.

 

Grupi i tretë i Sahabëve janë hipokritët dhe hipokritët që ndoqën Profetin (s) vetëm për ta joshur dhe mashtruar atë. Ata bënin sikur ishin myslimanë, ndërsa në shpirtrat e tyre ishin të gatshëm të fyenin dhe blasfemonin Islamin dhe myslimanët. Allahu shpalli tërë suren Kuranore rreth tyre dhe u premtoi atyre vendin më të ulët në Ferr.

 

Gjithashtu, Profeti Muhamed (s) paralajmëron për ta në shumë vende dhe madje informon miqtë e tij më të ngushtë për emrat dhe karakteristikat e tyre.

 

Ishte një grup sahabësh, të cilët dalloheshin nga të tjerët për shkak të farefisnisë me Hazret Muhamedin (s) plus që ata ishin të jashtëzakonshëm në vlerat e tyre shpirtërore dhe fisnikërinë.

 

Këta ishin anëtarë të Ehlul-Bejtit (familja e Profetit) të cilët Allahu i mbajti të pastër nga të gjitha mëkatet dhe u dha atyre një status të veçantë duke na urdhëruar të lexojmë salavate për ta Allahumme salli 'ala Muhammadin wa Aali Muhammad - (Zoti! Bekoni Muhamedin dhe familjen) të Muhamedit).

 

Ai kërkon që çdo musliman t'i dojë sinqerisht ata si kompensim ndaj Muhamedit (s) për Islamin që ai ka sjellë. Ata janë njerëzit që kanë njohurinë më të madhe dhe shpjegimin e plotë të Kur’anit. Ata janë njerëzit e dhikrit, të cilin i Dërguari i Allahut (s) i barazon me Kur'anin në thënien e tij "dy gjëra të vlefshme" (al-Saqalain) në të cilat ai na urdhëron t'u përmbahemi atyre. [Ndër burimet e këtij hadithi janë 'Kanz elUmmal, libri I, faqe 44; 'Ahmed's Musnad', libri V, faqe 182]

 

Hazreti Muhamed (s) i barazon ata me anijen e Noeut: Kush ngjitet shpëton dhe kush mbetet prapa është zhytur. [Ndër burimet e këtij hadithi janë 'Al-Mustedarak' - një version i shkurtuar nga Al-Hakim, Libri II, faqe 115 dhe 'Al-Sava'ik al-Muhrikah' nga Ibn Hadzar, faqe 184,234]

 

Sahabët e dinin këtë pozicion të veçantë të anëtarëve të Ehlul-Bejtit, prandaj i respektuan dhe i respektuan ata. Shiitët i ndjekin ata dhe i mbajnë ata mbi çdo sahab që vërteton përsosmërinë e tyre përmes haditheve të shumta të Profetit.

 

- Ulematë sunite respekton dhe ka dashuri për të gjithë sahabët dhe nuk e pranon ndarjen e mësipërme. Ata gjithashtu nuk besojnë se kishte hipokritë dhe hipokritë mes sahabëve të Profetit, por pretendojnë se të gjithë sahabët ishin njerëzit më të mirë pas Profetit Muhamed (s).

 

Nëse ata do të bënin ndonjë ndarje mes tyre, ata do ta bënin këtë në përputhje me moshën, meritën dhe kohëzgjatjen e shërbimit ndaj Islamit. Ata i vendosën "katër halifët e drejtë" në grupin e parë, pastaj gjashtë të tjerët nga dhjetë të cilëve u premtohet Parajsa, siç pretendojnë ata. Prandaj, ata mësojnë salavate për Profetin Muhamed (s) pastaj për familjen e Hazret Muhamedit (Ehlul Bejt) dhe së fundmi për të gjithë sahabët.

 

Kjo ishte ajo që unë isha në gjendje të mësoja nga sunitët dhe ulematë shia në lidhje me ndarjen midis sahabëve. Kjo më shtyu të filloj të hulumtoj këtë çështje të diskutueshme në detaje. Unë i premtova Allahut që, me ndihmën e Tij, do të hiqja dorë nga lidhja ime emocionale dhe do të isha neutral dhe objektiv duke dëgjuar me kujdes ato që thoshin të dy palët, dhe vetëm atëherë do të ndiqja më të mirën. 

 

 

Për ta arritur këtë vendosa:

 

l Gjithmonë mbështetuni në atë në të cilën të dy palët bien dakord në lidhje me interpretimin e Kuranit dhe Sunetit të Profetit Muhamed (s)

 

2. Unë gjithashtu do të mbështetem te arsyeja, sepse ajo është dhurata më e madhe që Allahu u ka dhënë njerëzve dhe me të cilën i ka ndarë ata nga krijesat e tjera. Sa herë që ai është i pakënaqur me veprimet e njerëzve, Allahu u kërkon atyre të përdorin arsyen. Allahu i Lartësuar, shumë shpesh u drejtohet njerëzve në Kuran si vijon: A nuk kuptojnë ata? A nuk e kuptojnë ata? A nuk e panë ...?

 

3. Për ta bërë Islamin tim: besimin në Allahun, Engjëjt e Tij, Librat dhe Profetët; se Muhamedi është skllav dhe i dërguar i Tij; se kurrë nuk do të besoj verbërisht në ndonjë sahab, pavarësisht nga pozicioni dhe marrëdhënia e tij me Profetin, sepse nuk isha as Umejad, as Abasid dhe as Fatimid, as nuk dua të jem Sunni apo Shiit, as nuk ndiej armiqësi ndaj Ebu Bekrit ose Umarit Osmani apo Aliu apo edhe Vahsi, vrasësi i Hamzës sonë, sepse në fund edhe ai u bë musliman dhe u fal.

 

Ndërsa vendosa të ndërmarr këtë studim për të arritur të vërtetën, së pari u përpoqa të lirohem nga paragjykimet dhe kështu, me ndihmën e Allahut, të përgatitem për të studiuar jetën, veprat dhe sjelljen e sahabëve, veçanërisht në disa ngjarje të rëndësishme në Islam historia.

 

 

Shkurtimisht, ngjarja shkon kështu: Në vitin e gjashtë pas hixhretit, i Dërguari i Allahut me një mijë e katërqind sahabë u nis drejt Mekës për të kryer umren. Ata ndalojnë në Zil-Khalifa, ku Profeti (s) urdhëron sahabët të vendosin armët dhe të stërvitin ihram (rroba të bardha të veshura gjatë Haxhit dhe të vdesin).

 

Ata më pas dërgojnë një hedi (ofertë) për të informuar kurejshët se ata po vijnë si vizitorë, jo si luftëtarë. Por kurejshët, nga frika e një reputacioni midis arabëve dhe duke mos dashur ta lejonin Muhamedin hyrjen e lirë në Mekë, dërguan një delegacion të udhëhequr nga Suhejl ibn Amri për t'u thënë muslimanëve që të kthehen dhe se ata nuk mund të vijnë dhe të qëndrojnë në Mekë për tre ditë më pas viti Ata vendosën disa kushte që ishin në dëm të myslimanëve, por që i Dërguari i Allahut i pranoi, sepse rrethanat e kërkuan atë dhe sepse atij iu zbulua nga Allahu i Lartësuar dhe i Fuqishëm.

 

Kjo nuk u pëlqente disa sahabëve, mes të cilëve ishte edhe Umer ibn Khatabi, i cili kundërshtoi ashpër Profetin. Umeri erdhi tek ai dhe i tha: "A nuk je i Dërguari i Allahut"? - Po, unë jam i Dërguari i Allahut. - A nuk kemi të drejtë, dhe ju që jeni të padrejtë? - Ashtu - përgjigjet Profeti (s). - Atëherë pse e poshtërojmë besimin tonë? - Unë jam i Dërguari i Allahut dhe nuk do të refuzoja kurrë t'i bindem urdhrave të Tij. Ai është mbështetja ime.

 

Umeri pyeti përsëri: "A nuk na thatë se do të vinim në Mekë dhe të vizitonim shtëpinë e Allahut?" - Po, dhe a thashë se do ta bënim këtë vit? - Ju nuk e keni bërë. - Atëherë do të vijmë të vizitojmë (shtëpinë e Allahut). Më vonë, Umeri shkoi tek Ebu Bekri dhe pyeti: "Ebu Bekr, a është ai me të vërtetë i Dërguari i Allahut?"

 

Kur ai u përgjigj në mënyrë pozitive, Umeri i bëri të njëjtat pyetje si Profeti. Ebu Bekri i dha të njëjtat përgjigje dhe shtoi: “Umer, ai është i Dërguari i Allahut dhe kurrë nuk do të refuzonte t’i bindej Atij.

 

Allahu është mbështetja e tij dhe prandaj mbështetet tek ai. "Kur Profeti nënshkroi traktatin, ai u tha sahabëve:" Shkoni, therni kafshët e kurbanit dhe rruani kokat tuaja! "Dhe, për Allahun, askush prej tyre nuk u ngrit edhe nëse Profeti përsëriti porosinë tre herë.

 

Kur pa që askush nuk po dëgjonte, shkoi në çadër pa folur keq. Ai më pas doli jashtë, theri devenë e re me duart e tij dhe i kërkoi berberit të rruante kokën. Vetëm kur i panë të gjitha këto, Sahabët u larguan, therën kafshët e flijuara dhe rruan kokën e njëri-tjetrit, në mënyrë që të dukej se ata do të vrisnin njëri-tjetrin. [Sahih Bukhari, pjesa 3, libri 50, hadithi 891 - paragrafi 7]

 

Kjo ishte një ngjarje e përshkruar shkurtimisht në lidhje me nënshkrimin e Traktatit Hudaybiyah, detajet e së cilës janë dakorduar në mënyrë të barabartë nga sunitët dhe shiitët. Hasshtë transmetuar nga shumë historianë dhe shkrimtarë të biografisë së Profetit si Tabari, Ibn al-Athir, Ibn Saad, Bukhari dhe Muslim.

 

U ndala për një moment. Unë nuk mund ta lexoja këtë lloj materiali indiferent dhe të mos befasohesha nga sjellja e këtyre sahabëve. A mundet që edhe një njeri i arsyeshëm të pranojë pretendimet se sahabët, Allahu i bekoftë të gjithë, gjithmonë u bindeshin dhe zbatonin urdhrat e të Dërguarit të Allahut (s) pa diskutim!?

 

A nuk i zbulojnë ngjarjet si kjo gënjeshtrat e tyre dhe nuk ua pengojnë qëllimet! A mundet edhe një njeri i arsyeshëm të thotë se një sjellje e tillë ndaj Profetit është e pranueshme apo edhe një gjë që nuk vlen të përmendet !!!? Allahu i Madhëruar thotë: "Dhe kështu ata nuk do të konsiderohen besimtarë të Mi, Zoti yt, derisa të të pranojnë ty si gjykatësin e tyre në mosmarrëveshjet me njëri-tjetrin, dhe pastaj, për shkak të gjykimit tënd, ata nuk ndiejnë ndonjë vështirësi në zemrat e tyre dhe derisa të binden plotësisht ”. Kurani 4:65

 

A iu bind Umar ibn Khattab dhe i pranoi me gatishmëri vendimet dhe urdhrat e Profetit, apo i pranoi dhe i zbatoi ato me shumë vështirësi? Sidomos kur ai pyeti, "A jeni ju i Dërguari i Allahut? A nuk na thatë ju ..."? etj. Dhe pastaj, a u pajtua ai dhe i pranoi përgjigjet e dhëna nga Profeti? Jo, ai shkoi tek Ebu Bekri për të bërë të njëjtën pyetje.

 

A ishte i bindur pas përgjigjeve dhe këshillave të Ebu Bekrit? Nuk ishte e qartë për mua personalisht, sepse, pse do të thoshte ai me një zë të penduar në shtratin e tij të vdekjes: "Sepse, unë kam bërë kaq shumë gjëra ..." Vetëm Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë se çfarë bëri Omeri. As nuk i dija arsyet pse ashabët e tjerë ishin të pavendosur kur u thanë: "Shkoni, therni kafshët e kurbanit dhe rruani kokat"! Askush nuk iu bind urdhrit të Profetit, i cili u përsërit sa tre herë. Subhanallah! (Falënderimi i takon Allahut!)

 

Nuk mund ta besoja këtë. A e kanë trajtuar sahabët vërtet Profetin në atë mënyrë? Sikur ngjarja të ishte transmetuar vetëm nga Shiitët, unë mund ta kisha konsideruar atë si një gënjeshtër të drejtuar kundër Sahabëve të nderuar. Por ngjarja është aq e njohur sa që pothuajse të gjithë historianët kryesorë sunitë e raportojnë atë. Ndërsa vendosa të pranoja gjithçka për të cilën të dy palët ranë dakord, mbeta pa zgjedhje dhe u hutova. Çfarë mund të them?

 

Çfarë justifikimi mund të gjeja për këta sahabë, të cilët kaluan më shumë se njëzet vjet me të Dërguarin e Allahut, duke parë mrekullitë e tij dhe dritën e Profetësisë? Dhe më tej, Kur’ani u mëson atyre çdo ditë për sjelljen në prani të të Dërguarit të Allahut; edhe mënyra e bisedës me të u theksua në një masë të tillë që Allahu i kërcënoi ata me anulimin e veprave të mira nëse ata ngrinin zërin e tij mbi të.

 

 

Shkurtimisht, ngjarja shkon kështu: Tri ditë para vdekjes së Profetit, sahabët u mblodhën në shtëpinë e tij. Ai i urdhëroi ata që të sillnin materiale shkrimi dhe bojë për t'i shkruar diçka që do t'i ndalonte ata të devijonin nga rruga e drejtë, por ata u ndanë midis tyre. Disa madje e kanë akuzuar atë për grabitje dhe fjalë të pakuptimta. Profeti u zemërua shumë dhe i urdhëroi ata të largoheshin nga shtëpia pa shkruar asgjë.

 

Tani do ta rendisim këtë ngjarje pak më në detaje: Ibn Abas na tha:

 

"E enjte! Çfarë e enjte ishte !! Dhimbja e Profetit u bë e mprehtë kur ai tha: Eja këtu! Unë do të të shkruaj diçka që do të të ndalojë të devijosh nga rruga e drejtë. Por Omar na tha që Profeti ishte nën ndikimin e dhimbje të forta dhe se ne kemi Kuran mjaftueshëm për udhëzim. Disa nga të pranishmit nuk ishin dakord ndërsa të tjerët mbështesnin Umerin, kështu që ata filluan të grindeshin. Kur grindja u bë e zhurmshme dhe grindja filloi të afrohej, i Dërguari i Allahut tha: "Lëri mua vetëm! "Ibn Abasi tha:" ashtë një tragjedi e madhe që sahabët e penguan Profetin Muhamed (s) t'u shkruante udhëzime ".

 

[Sahih Bukhari, pjesa 7, libri 70, hadithi 573]

 https://muflihun.com/bukhari/70/573

 

Kjo ngjarje është e saktë dhe nuk ka dyshim për të, sepse ajo u transmetua nga shiitët dhe ulematë dhe historianët sunitë. Kur lexova për këtë dhe u binda për të vërtetën, ndjeva një zemërim të madh në vetvete për shkak të sjelljes së Omerit. Dhe cila ishte ajo kërkesë e Profetit !!?

 

 

Të shkruash diçka që do t'i ndalojë myslimanët të devijojnë nga rruga e drejtë - diçka që do t'i linte ata pa asnjë hije dyshimi. Tani, le të lëmë mënjanë mendimin e Shiitëve se Profeti (s) donte të shkruante emrin e Aliut si pasardhës të tij, dhe se Omeri e kuptoi dhe e parandaloi këtë.

 

Një supozim i tillë mund të mos tingëllojë bindës për ne, por a mund të gjejmë një shpjegim tjetër të arsyeshëm për sjelljen që e lëndoi Profetin në një masë të tillë që ai i urdhëroi ata ta linin të qetë. Kjo e trishtoi shumë Ibn Abbazin, saqë lotët e tij lanë pellgje në dyshemenë prej guri. Sunitët thonë se Umeri vuri re dhimbjen e Profetit, kështu që ai donte ta lehtësonte atë dhe ta lehtësonte atë nga tendosja.

 

Një arsyetim i tillë nuk do të kënaqte as një fëmijë, e lëre më njerëzit e dijes. Unë vazhdoja të përpiqesha të gjeja një justifikim për Omerin, por rrethanat në të cilat ndodhi ngjarja më penguan ta bëja këtë.

 

Edhe nëse ndryshoj, "Ai nuk e di se çfarë po thotë," Zoti na ruajt, në "Ai është i mposhtur nga dhimbja", unë nuk mund të gjej ndonjë justifikim për, "Ne kemi Kuranin dhe kjo është e mjaftueshme për ne si udhëzim " A e dinte ai Kuranin më mirë se i Dërguari i Allahut (s) të cilit iu shpall?

 

A mendoi ai se Profeti, Zoti e ruajt, e harroi kush ishte, apo se donte që Zoti të më strehonte, për të krijuar mosmarrëveshje mes sahabëve me këtë kërkesë?

 

Edhe sikur shpjegimi i dhënë nga sunitët të ishte i saktë, i Dërguari i Allahut do ta njihte mirëdashjen e Umerit dhe mund t'i thoshte të qëndronte, në vend që të zemërohej me të dhe ta urdhëronte të dilte nga shtëpia. A mundem thjesht të pyes: Pse iu bindën urdhrit për t'u larguar nga shtëpia pa u menduar nëse mbase ky ishte "fjalim i pakuptimtë"?

 

A ranë dakord të dilnin sepse arritën ta ndalonin atë që të shkruante një testament dhe nuk ishte më e nevojshme që ata të qëndronin më gjatë ??? Dhe kështu, ne i shohim ata duke bërë zhurmë dhe duke ndarë në praninë e Profetit: disa prej tyre pajtohen me Profetin, ndërsa të tjerët pajtohen me Umarin se "ai nuk e di se çfarë po thotë". Kjo çështje nuk vlen vetëm për Umerin, sepse nëse do të ishte ashtu, i Dërguari i Allahut mund ta bindte atë se ai nuk fliste kotësi dhe se dhimbja nuk mund ta kapërcente atë në çështje që lidheshin me udhëheqjen e muslimanëve dhe parandalimin e tyre për të devijuar nga rruga e duhur.

 

Por situata ishte më serioze, sepse Umari gjeti ata që e mbështesnin dhe që dukej se ishin në një mendje kur filluan të bërtasin dhe të grinden mes tyre, duke harruar ose duke pretenduar se i kishin harruar fjalët e Allahut:

 

"O ju që besuat! Mos i ngrini zërat tuaj mbi zërin e Profetit dhe mos i flisni me aq zë sa flisni me njëri-tjetrin, që të mos anulohen veprat tuaja pa e vërejtur ju." Kurani 49: 2

 

Në këtë shembull, ata shkuan përtej ngritjes së zërit të tyre dhe madje e akuzuan atë për fjalë të pakuptimta, Zoti na ruajt. Pastaj, në prani të tij, ata vazhduan të grindeshin me njëri-tjetrin derisa u përshkallëzua në një betejë të vërtetë me fjalë. Unë personalisht mendoj se shumica e sahabëve ishin në anën e Umerit, gjë që Profeti e pa dhe arriti në përfundimin se do të ishte e kotë të shkruajmë një testament që ata nuk do t'i bindeshin, ashtu siç nuk iu bindën urdhrit të qartë të Allahut për të mos ngritur zërin e tij mbi të .

 

Edhe tani, kur duhej t'i linte ata, Profeti nuk shkroi atë që u sulmua për jetën, sepse ata që ishin kundër tij lehtë mund të ngjallnin dyshime dhe t'i bënin të tjerët të mos e pranonin dhe të zbatonin urdhrin e tij, duke pretenduar se ai ishte në të shtrati i vdekjes dhe nuk e dinte se çfarë po thoshte.

 

Unë kërkoj falje nga Allahu dhe keqardhje për gjithçka që thuhet në praninë e të Dërguarit të Tij. Si mund të besoja që Omar sillej siç duhet kur të tjerët qanin për veprimet e tij dhe e etiketonin ngjarjen si një "tragjedi të madhe myslimane".

 

Kjo është arsyeja pse unë u detyrova të hedh poshtë çdo justifikim dhe ta pranoj këtë tragjedi si të vërtetë, gjë që çdo libër i historisë e konfirmon, por asnjëra prej tyre nuk ofron një shpjegim të arsyeshëm. Unë isha i prirur të pajtohem me shpjegimin e dhënë nga Shiitët, sepse më dukej logjik dhe realist. Unë akoma kujtoj përgjigjen që Sejjid Muhamed Bakr Sadr më dha kur pyeta: "Si e dinte Hazret Umeri, midis të gjithë sahabëve të pranishëm, atë që Profeti donte të shkruante, domethënë të caktonte Aliun si pasardhësin e tij, siç pretendon ti? tregon se Omar ishte një njeri shumë i zgjuar ".

 

- Omeri nuk ishte i vetmi që kuptoi atë që Profeti donte të shkruante. Në fakt, shumica e të pranishmëve e kuptuan situatën në të njëjtën mënyrë si Umeri, sepse i Dërguari i Allahut (s) u kishte thënë më parë: "Unë do të lë dy gjëra të vlefshme midis jush - Librin e Allahut (Kur'ani ) dhe pasardhësit e familjes sime (AhlulBayt). Nëse u përmbaheni atyre dhe gjithmonë i ndiqni ata, nuk do të largoheni kurrë pas meje. " Kështu ai u tha atyre gjatë sëmundjes së tij: "Më lini t'ju shkruaj një testament.

 

Nëse ndiqni atë që është në të, nuk do të humbni kurrë. "Ata që ishin të pranishëm, duke përfshirë edhe Umerin, e kuptuan që i Dërguari i Allahut (s) donte të konfirmonte me shkrim atë që kishte thënë më parë në burimin (gadir) Khum, dhe kjo është, ai duhet të ndiqet nga Libri i Allahut dhe Ehlul-Bejt me Aliun në krye. Ishte sikur të kishte thënë: "Ndiqni Kur'anin dhe Aliun".

 

Ai e përsëriti këtë në disa vende të tjera të cilat janë regjistruar edhe në librat e historisë. Por shumica e pleqve të Kurejshit nuk e pëlqyen Aliun sepse ai ishte më i ri se shumica e tyre, gjë që shkatërroi krenarinë e tyre dhe vrau të gjithë heronjtë e tyre. Në lidhje me këtë çështje ata nuk u lejuan të kundërshtojnë haptas siç bënë nën Traktatin e Hudejbijes dhe kur Profeti u lut për Abdullah ibn Abi Munafiq dhe në shumë raste të tjera të regjistruara nga historianët.

 

Kjo ngjarje ishte vetëm një nga shumë, kështu që ju mund ta shihni vetë që kundërshtimi i Profetit të sëmurë inkurajoi disa që të ishin arrogantë dhe të bënin shumë zhurmë në praninë e tij. Përgjigja e Sejjidit pajtohej me kuptimin e fjalëve të Umerit, "Ne kemi Librin e Allahut dhe kjo na mjafton si udhëzues", e cila nuk ishte në përputhje me dëshirën e Profetit për të ndjekur Librin e Allahut dhe Ehlul-Bejt, së bashku.

 

Duket sikur Umeri donte të thoshte, "Ne kemi Librin e Allahut dhe kjo është e mjaftueshme për ne. Prandaj, nuk ka nevojë për Ehli Bejtin." Nuk mund të gjeja ndonjë shpjegim tjetër të arsyeshëm për këtë ngjarje përveç asaj që kam dhënë, përveç, ndoshta, për të pranuar se sahabët ishin "të bindur ndaj Allahut, por jo ndaj të Dërguarit të Tij". Nëse do të linte mënjanë paragjykimet dhe emocionet dhe do ta mbështesja gjykimin tim në arsyen e shëndoshë, do të anoja drejt analizës së parë, e cila zbulon se Umeri ishte i pari që kundërshtoi Sunetin e Profetit me fjalët: "Libri i Allahut na mjafton .. "

 

Pas kësaj, edhe nëse kishte disa sundimtarë që refuzuan të ndiqnin Sunetin, duke pretenduar se ishte "kontradiktor", mund të themi vetëm se ata ndoqën një shembull të mëparshëm në historinë islame. Sidoqoftë, nuk do të doja ta fajësoja vetë Hazretin Umar për këtë tragjedi në të cilën myslimanët privohen nga udhëzimet e rëndësishme. Për të qenë i drejtë me të, unë sugjeroj që ata sahabë që e mbështetën atë për të kundërshtuar të Dërguarin e Allahut (s) të mbajnë përgjegjësi. Unë jam shumë i befasuar ndaj atyre që lexojnë për këtë ngjarje dhe e kalojnë atë sikur të mos kishte ndodhur asgjë e rëndësishme , megjithëse ishte një "tragjedi e madhe", siç e quante Ibn Abas.

 

Befasia ime është edhe më e madhe në lidhje me ata që këmbëngulin me këmbëngulje për të ruajtur nderin e një Sahabi dhe për të korrigjuar gabimet e tij, edhe me koston e dinjitetit dhe nderit të Profetit dhe me koston e Islamit dhe themelet e tij. Pse e shmangim të vërtetën dhe përpiqemi ta fshehim atë kur ajo nuk pajtohet me shakatë dhe dëshirat tona? Pse nuk e pranojmë faktin që sahabët ishin qenie njerëzore si ne, me dëshira, interesa dhe paragjykime dhe se ata mund të bënin një gabim, si dhe të kishin të drejtë?

 

Por befasia ime ngadalë fillon të qetësohet kur filloj të lexoj Kuran ku Allahu na tregon për Profetët e mëparshëm, Allahu i bekoftë dhe i dhëntë paqe, për mosbindjen dhe kundërshtimin që hasën, pavarësisht nga mrekullitë që ata bënë ...

 

O Zot! Mos lejoni që zemrat tona të enden pasi i keni sjellë në rrugën e duhur dhe na dhuroni Hirin Tuaj; Në të vërtetë, Ti jep me bujari. Ngadalë fillova të kuptoj qëndrimin e Shiitëve ndaj halifit të dytë, ku ai u akuzua për shumë ngjarje tragjike, përfshirë edhe këtë kur muslimanët u privuan nga udhëzimet me shkrim. Fakti është se një njeri i arsyeshëm që vendos të vërtetën në radhë të parë dhe pastaj personalitetin do të qëndronte mënjanë dhe do të pajtohej me pozicionin e Shiitëve. Por çfarë mund të themi për të bindur ata që e dinë të vërtetën përmes personaliteteve që ndjekin.

 

 

Shkurtimisht, ngjarja shkon kështu: Dy ditë para vdekjes së tij, Profeti Muhamed (s) organizoi një ushtri për të marshuar kundër Romakëve. Ai caktoi komandant Osama ibn Zejd ibn Haris tetëmbëdhjetë vjeç dhe urdhëroi sahabët e tij më të ngushtë të bashkoheshin me këtë ushtri.

 

Midis tyre ishin ensarët dhe muhaxhirët si Ebu Bekri, Umeri, Ebu Ubejde dhe sahabë të tjerë të njohur. Disa prej tyre kritikuan Profetin (s) për emërimin e një të riu si komandant. Gjithashtu më parë, kur babai i Osama Zayd u emërua komandant, deputeti u kundërshtua.

 

Ankesat për Usamën ishin aq të shpeshta sa Profeti u ngrit me zemërim nga shtrati i tij i sëmurë, me një ethe të lartë dhe një kokë të mbështjellë dhe me ndihmën e dy burrave që e mbanin në mënyrë që ai mezi të prekte tokën me këmbët e tij. Ai u ngjit në minber dhe iu drejtua muslimanëve, duke thënë:

 

"O njerëz! Unë jam informuar se disa prej jush e refuzojnë Usama-n si kur e vendosa babanë e tij në të njëjtin vend. Nga Allahu, babai i tij ishte një komandant i aftë dhe ai është gjithashtu po aq i aftë".

[Sahih Bukhari, pjesa 5, libri 59, hadithi 745]

 

Ai më pas i nxiti ata të niseshin pa zhurmë të mëtejshme, duke përsëritur:

 

"Le të fillojë fushata e Usam menjëherë dhe pa vonesë! Dërgo fushatën e Usam tani! Le të lëvizë ushtria e Usam menjëherë"!

[Al Tabakat nga Ibn Sa`ad, Libri II, f. 190; Tarikh Ibn Athir, Libri II, f. 317; Al-Sirah al-Halabiyah, Libri III, f. 207; Tarikh el-Tabari, Libri III, f. 226.]

 

Sahabët lëvizën me ngurrim dhe më në fund, e gjithë ushtria u ndal në al-Dzurf, duke mos lëvizur më tej. Ngjarje si kjo më kanë bërë të pyes veten: Çfarë e shkaktoi këtë pafytyrë ndaj Allahut dhe të Dërguarit të Tij? Pse e gjithë kjo mosbindje ndaj urdhrave të Profetit Muhamed (s) i cili ishte kaq i kujdesshëm dhe i mirë me të gjithë besimtarët?

 

Unë nuk munda të gjej ndonjë shpjegim të pranueshëm për këtë mosbindje dhe pafytyrësi, dhe as dikush tjetër. Si zakonisht, kur lexova për ngjarje të tilla që prekën personazhet e sahabëve, u përpoqa të mos i kushtoja vëmendje ose t'i mohoja ato. Por si ishte e mundur kur të gjithë historianët dhe ulematë, sunitët dhe shiitët, bien dakord për vërtetësinë e tyre! ??

 

Unë i premtova Allahut se do të isha i drejtë dhe se kurrë nuk do t'i jepja përparësi besimit personal, por do të merrja të vërtetën si masë. Këtu e vërteta ishte aq e hidhur për mua, por unë gjithsesi vendosa t'i përmbahem fjalëve të Profetit "Thuaj të vërtetën edhe nëse ishte kundër teje; thuaj gjithmonë të vërtetën, edhe nëse ishte e hidhur ..."

 

Në këtë rast, e vërteta ishte se sahabët, të cilët kundërshtuan emërimin e Usama, refuzuan t'u binden urdhrave që ishin plotësisht të qarta dhe nuk mund të diskutohej shumë. Nuk kishte asnjë justifikim për këtë, megjithëse disa po përpiqen të gjejnë arsye transparente për të mbrojtur reputacionin e sahabëve. Por një person me shpirt të lirë dhe të arsyeshëm nuk do të pranonte kurrë justifikime të tilla transparente.

 

Për veten time, isha i sigurt se nuk jam nga ata që nuk e kuptojnë atë që lexojnë dhe as nga ata që janë verbuar nga paragjykimet në atë masë që nuk janë në gjendje të bëjnë dallimin midis gjërave të detyrueshme në Islam, të cilat duhet të bëhen dhe e ndaluar, e cila duhet të shmanget. Kam menduar për një kohë të gjatë duke u përpjekur të gjej një justifikim për këta njerëz, por pa rezultat.

 

Kam lexuar shpjegimet e dhëna nga Sunitët ku ata thonë se këta Sahabë ishin pleqtë e Kurejshit dhe ndër pasuesit e parë të Islamit, ndërsa Usama ishte një djalë i ri që nuk merrte pjesë në beteja të rëndësishme si Badr, Uhud dhe Hunayn. Më tej, Usama ishte vetëm tetëmbëdhjetë vjeç kur u emërua komandant i gjithë ushtrisë. Siç deklarojnë ata, natyra njerëzore nuk pranon që njerëzit e moshuar të drejtohen nga të rinjtë, kështu që sahabët kundërshtuan Profetin (s) në dëshirën e tyre për të caktuar një Shok më të vjetër dhe më të respektuar.

 

Ky është një justifikim që nuk ka asnjë vlerë në Islam, sepse çdo mysliman që lexon Kuran dhe i kupton kuptimet e tij duhet ta refuzojë një justifikim të tillë, sepse Allahu, i Plotfuqishmi, thotë:

 

"Çfarëdo që të dërguari të lë, pranoje dhe çdo gjë që të ndalon, përmbahu prej saj". Kur'an 59: 7

 

"Kur Allahu dhe i Dërguari i Tij përcaktojnë diçka, atëherë as besimtari dhe as besimtari nuk kanë të drejtë të veprojnë siç u pëlqen. Dhe kush nuk i bindet Allahut dhe të Dërguarit të Tij, ai me siguri është larguar nga rruga e drejtë." Kur'an 33:36

 

Epo, çfarë lloj justifikimi mund të pranojë një person i arsyeshëm pasi të lexojë këtë tekst të qartë!? Çfarë mund të them për njerëzit që e zemëruan të Dërguarin e Allahut duke e ditur se zemërimi i Profetit ishte zemërimi i Allahut!? Ata ishin që e akuzuan atë për thënie "të pakuptimta" dhe ata ishin që shkaktuan bujë dhe zhurmë në praninë e tij, deri në atë masë sa i urdhëroi ata të largoheshin nga dhoma.

 

Kjo nuk ishte e mjaftueshme për ta dhe në vend që të ktheheshin në rrugën e duhur, ata kërkuan faljen e Allahut dhe i kërkuan falje të Dërguarit të Tij, siç u tha në Kur'an, ata vazhduan ta kundërshtojnë atë. Ata nuk e respektuan atë as dy ditë më vonë, por e kundërshtuan atë për vendosjen e Usama në krye të ushtrisë.

 

Ai u detyrua të dilte jashtë në atë gjendje të tmerrshme, siç e përshkruajnë historianët, kur dy burra supozohej ta mbanin, gati sa ta mbanin, në mimber. Atje ai duhej të betohej në Allahun se Osama ishte i aftë të ishte komandant dhe t'i kujtojë ata se ishin edhe kundër emërimit të babait të tij.

 

Kjo tregon se ata e kishin kundërshtuar atë më parë dhe se ata nuk ishin të gatshëm t'i bindeshin urdhrave dhe të pranonin vendimin, por përkundrazi e kundërshtuan atë, megjithëse Allahu i ndaloi ata ta bënin këtë. Ajo që na bind se ata e kundërshtuan hapur është fakti se, pavarësisht nga fakti se Profeti ngriti dhe dorëzoi flamurin në të gjithë ushtrinë me duart e tij dhe i urdhëroi ata të lëviznin menjëherë, ata lëviznin ngadalë dhe me dëshirë dhe nuk marshonin deri në vdekjen e tij.

 

Profeti Muhamed (s) vdiq duke mbajtur zi për njerëzit e tij fatkeq për të cilët ai kishte frikë se do të ktheheshin në mosbesim dhe do të përfundonin në Ferr. Unë isha i befasuar nga sjellja e sahabëve që zemëruan Profetin atë të enjte dhe e akuzuan atë duke thënë "marrëzi" dhe duke i thënë "mjafton që ne të kemi Librin e Allahut" kur vetë Kur'ani thotë:

 

"Thuaj (O Muhamed!) Nëse e do Allahun, atëherë më ndiq mua dhe Allahu do të të dojë". Kurani 3:31

 

Ishte sikur ata të dinin më shumë për Kur’anin sesa atë të cilit iu shpall. Vetëm dy ditë pas asaj të enjte, ai u zemërua më tej nga kundërshtimet e tij për të vendosur Osamën në krye të ushtrisë dhe për të mos iu bindur urdhrave të tij. Gjatë aksidentit të parë ai ishte i shtrirë në shtrat, por gjatë këtij të fundit ai u detyrua të dilte jashtë, me një temperaturë të lartë dhe kokën e ulur, të ndihmuar nga dy burra, për t'u drejtuar myslimanëve.

 

 I lavdëruar dhe i Lavdëruar qoftë Ti, Zoti im, si u lejuan ta kundërshtonin të Dërguarin Tënd? Ata e kundërshtuan atë kur ai nënshkroi Traktatin Hudaybiyah dhe nuk e dëgjuan kur ai u tha atyre të thernin kafshët e flijuara dhe të rruanin kokat e tyre, edhe kur ai e përsëriti atë tre herë; dhe pastaj përsëri, kur ata e tërhoqën atë për këmishë duke e penguar atë të lutej për Ahdullah ibn Ubay, duke i thënë: "Allahu të ka ndaluar që të adhurosh për hipokritë dhe hipokritë", sikur do ta mësonin atë që iu shpall. Ah, Ju thuhet në Librin e Tij: "Ty (O Muhamed!) Ne e botojmë Librin në mënyrë që Ai t'u shpjegojë njerëzve atë që u është shpallur". Kurani 16:14

 

Dhe, Ju gjithashtu thatë: "Ne ju zbulojmë (O Muhamed!) Librin, vetë të vërtetën, që ju t'i gjykoni njerëzit ashtu siç ju zbulon Allahu." Kurani 4: 105

 

Ai e filloi fjalimin e tij duke përmendur Allahun për t'i bindur ata se ai e dinte se çfarë po thoshte dhe pastaj i informoi ata për ato që dinte për kundërshtimin e tyre të hershëm. Atje ai u kujtoi atyre një ngjarje katër vjet më parë, kur u kritikua në lidhje me babanë e Osamës. Pas gjithë kësaj, a menduan ata me të vërtetë se ai po thoshte "marrëzi" apo se sëmundja e kishte mbytur deri në atë pikë sa ai nuk dinte se çfarë po thoshte ??

 

I Ti Si rekao, a Tvoj Govor je istina: "Mi smo vam jednog od vas kao Poslanika poslali, da vam rijeci Nase kazuje i da vas ocisti i da vas Knjizi i mudrosti pouci i da vas onome sto niste znali nauci".Kur'an 2:151

 

Bio sam veoma iznenadjen tim ljudima koji su se postavili iznad Allahovog Poslanika: jedne prilike su odbili da ga poslusaju, drugi puta su ga optuzili da prica "besmislice" i onda nastavili da se izmedju sebe prepiru dizuci galamu u njegovom prisustvu. Prigovarali su mu zbog postavljanja Zejda ibn Harisa kao komandanta armije i poslije zbog njegovog sina Usame.

 

Zar ovakvo ponasanje ne dokazuje da su shije zaista u pravu kada postavljaju znak pitanja o pojedinim ashabima i pokazuju uzdrzanost prema nekim od njih, cisto zbog postovanja i ljubavi prema poslaniku Muhammedu (s) i clanovima njegove porodice??

 

Unë kam përmendur vetëm katër ose pesë raste të tilla të diskutueshme për të qenë të shkurtër, por ulematë shia janë të aftë të numërojnë qindra situata në të cilat sahabët kundërshtuan urdhrat e qarta. Më e rëndësishmja, të gjithë këta shembuj gjenden në librat e shkruar nga historianë sunnitë dhe ulema. Kur shikoj sjelljen e një numri sahabësh ndaj Profetit Muhamed (a.s.), befasohem jo vetëm nga ata, por edhe nga ulematë që gjithmonë përpiqen t'i portretizojnë ata si persona të përsosur, gjithmonë të drejtë dhe që në asnjë mënyrë nuk munden të kritikohet.

 

Pretendime të tilla parandalojnë çdo studiues të vijë në të vërtetën duke e lënë atë të hutuar dhe të rrethuar nga shumë kontradikta. Në shtojcë do të jap edhe disa shembuj të tjerë për të marrë një pamje më të mirë të këtyre sahabëve dhe për të kuptuar më mirë qëndrimin e shiitëve ndaj tyre.

 

Sipas Bukharit, në Sahihun e tij, Libri I, faqe 47, pjesa me titull "Avantazhi i durimit kur njeriu dëmtohet", i cili citon fjalët e Allahut "... Dhe ata që janë të durueshëm me siguri do të shpërblehen" tha:

 

"Al-Amas dëgjoi nga Sakik, dhe ky nga Abdullahu këtë: Njëherë e një kohë, Profeti Muhamed (s) ndau diçka midis Sahabëve si gjithmonë, por një nga Ansarët u ngrit dhe tha," Kjo ndarje ishte jo në emër të Allahut. "Unë thashë:" Sa për pjesën time, unë do të kem një fjalë me Profetin (s). Shkova ta takoj dhe e gjeta me disa sahabë. Kur ia shpjegova ankesën, shprehja e fytyrës së tij ndryshoi dhe kishte shenja zemërimi, kështu që do të doja të mos isha ankuar. Pastaj Profeti (s) tha "Musa ishte më i lënduar se unë, por ai mbeti i durueshëm".

[Sahih Bukhari, pjesa 8, libri 73, hadithi 122]

 

Bukhari përmend në të njëjtin libër në lidhje me të qeshurat që tha Enes ibn Malik:

 

Një herë kam ecur me një Profet (s) të veshur me një mantel të "mbikëqyrur" me buzë mjaft të gjera. Pastaj një burrë iu afrua dhe e tërhoqi përafërsisht derisa pjesa e poshtme e mantelit të tij u tërhoq në shpatulla. Pastaj ai tha, "Muhamed! Më jep pak nga pasuria që ke marrë nga Allahu, Profeti (s) u kthye drejt tij dhe kishte një buzëqeshje të lehtë në buzët e tij. Pastaj ai urdhëroi sahabët t'i japin burrit disa para."

[Sahih Bukhari, pjesa 8, libri 73, hadithi 111]

 

Bukhari gjithashtu përmend ngjarjen vijuese në Librin I, me titull "Ai që nuk akuzon njerëzit":

 

"Aisha thotë se Profeti (s) bëri diçka dhe e deklaroi veprimin të lejueshëm, por askush nuk e ndoqi atë. Profeti (s) dëgjoi për këtë dhe vendosi t'u drejtohet myslimanëve. Ai së pari falenderoi Allahun dhe më pas tha:" Çfarë po ndodh me njerëzit kështu që ata të përmbahen nga veprimi që bëj unë? Pasha Allahun, unë di më shumë për Të se një prej tyre dhe i frikësohem Atij më së shumti ... "!

[Sahih Bukhari, pjesa 8, libri 73, hadithi 123]

 

Ata gjithashtu na tregojnë hadithe të rreme siç janë këto: "Nëse Allahu do të vendoste të na vendoste ndonjë ndëshkim, askush nuk do të shpëtonte përveç Umar ibn Khatab". Me fjalë të tjera, "Profeti (s) do të dënohej, por jo Umeri". Zoti na ruajt nga besime të tilla të çoroditura dhe të turpshme. Ai që ende beson në to është sigurisht larg Islamit dhe duhet të rishikojë mendimin e tij dhe të heqë qafe Satanin.

 

Allahu i Lartësuar thotë:

 

"Më Thuaj, kush do ta drejtojë atë që ka marrë pasionin e tij për zotin e tij, atë të cilin Allahu, duke e njohur, e ka lënë gabim dhe vulosi dëgjimin dhe zemrën e tij dhe i vuri një vello para syve? Kush do, nëse Allahu nuk do?, Të tregojë në rrugën e drejtë? Pse nuk vjen në vete? " Kurani 45:23

 

Unë besoj se ata që menduan se Profeti Muhamed (s) ishte subjekt i emocioneve deri në atë masë sa ai devijoi nga rruga e drejtë dhe mori vendime, jo për hir të Allahut, por për hir të tij, ose ata që shmangnin atë që Vetë Profeti mendoi se ata janë më të zgjuar dhe më të devotshëm, të tillë nuk meritojnë asnjë respekt ose njohje nga myslimanët.

 

Por fatkeqësisht, ata tashmë janë vendosur në të njëjtin nivel me engjëjt dhe si njerëzit më të mirë pas të Dërguarit të Allahut, kështu që muslimanët janë të detyruar t'i ndjekin ata dhe t'i marrin ato si shembuj. Nëse Allahu, lavdërimi i Allahut qoftë, i vë ata në pozicionin që i takon dhe i urdhëron të dërgojnë selam tek Profeti Muhamed dhe familjes së tij, atëherë edhe ata duhet t'i binden dhe ta dinë vendin e tyre të caktuar.

 

Pse duhet t'i vëmë ata në një pozicion më të lartë se sa meritojnë? Kush na jep të drejtën t'i barazojmë ata me njerëzit (Profetin Muhamed dhe familjen e tij) që u lartësuan dhe u zgjodhën nga Vetë Allahu?

 

Më lejoni të konkludoj se Umajadët dhe Abasidët, të cilët persekutuan dhe vranë Ehlul Bejtin së bashku me pasuesit e tyre, e kuptuan statusin e tyre unik dhe panë rrezikun për sundimin e tyre. Ndërsa Allahu, lavdërimi i Tij, nuk i pranon lutjet pa salavate në Ehli Bejt (Ali Muhamed), muslimanët nuk mund ta kuptonin qëndrimin e tillë ndaj tyre nga partitë në pushtet.

 

Prandaj (Umajadët dhe Abasidët) i shtuan sahabët Ali Muhamedit me synimin për të dhënë përshtypjen se ishin në të njëjtin nivel. Gjithçka bëhet më e qartë kur dihet se pas saj qëndrojnë disa sahabë të Profetit të cilët arritën të tërheqin sahabë të tjerë të rangut të ulët dhe t'i çojnë ata të përhapin hadithe të trilluara që u bënë dobi, si dhe gjeneratave të ardhshme, veçanërisht ata që arritën të kapnin halifin ( dmth. Umajadët). dhe Abasidët) dhe këto hadithe ishin arsyet kryesore për ardhjen e tyre në pushtet.

 

Historia është dëshmitari më i mirë i asaj që unë po them: 'Umar ibn Khattab ishte i njohur për rreptësinë e tij ndaj sundimtarëve të provincave të caktuara, të cilët i largoi për shkak të dyshimit të vogël, por ai ishte i mirë me Muaviya ibn Abu Sufyan dhe kurrë nuk e qortoi atë. Muavija u emërua nga Ebu Bekri, dhe pas tij Umeri vazhdoi ta mbështeste atë, madje asnjëherë nuk e paralajmëroi pavarësisht nga fakti se shumë u ankuan tek Muavija dhe e panë atë të veshur me mëndafsh dhe ar, gjë që i Dërguari i Allahut (s) u ndaloi burrave.

 

Omar iu përgjigj këtyre akuzave kështu: "Lëreni të qetë, ai është një kisra (mbret) i arabëve". Muawiya vazhdoi të qeveriste provincën për më shumë se njëzet vjet pa ngacmime ose kritika. Kur Uthmani u bë halif, ai shtoi disa zona të tjera nën sundimin e tij, të cilat i mundësuan atij të grumbullojë pasuri të madhe dhe të krijojë një ushtri të fortë për t'iu kundërvënë Imamit të muslimanëve dhe përfundimisht, me forcë dhe terror, të marrë kontrollin e plotë të Komunitetit.

 

Kështu ai u bë sundimtari absolut i muslimanëve, më vonë i detyroi ata të zgjedhin djalin e tij të shthurur dhe gjithmonë të dehur, Jezidin, si halif. Kjo është një histori e gjatë, kështu që nuk do të shkojë në detaje. Importantshtë e rëndësishme të kuptohet mentaliteti i këtyre sahabëve të cilët arritën pozicionin e halifit dhe mbështetën drejtpërdrejt krijimin e shtetit Umejad dhe kënaqën kurejshët, të cilët nuk donin të shihnin misionin dhe hilafetin në një familje (d.m.th. familja Hashim).

 

[Al Tabakat nga Ibn Sa`ad, Libri II, f. 190; Tarikh Ibn Athir, Libri II, f. 317; Al-Sirah al-Halabiyah, Libri III, f. 207; Tarikh el-Tabari, Libri III, f. 226.]

 

Shteti umajad kishte të drejtë, ose më saktë, i detyruar të falënderonte për themelimin e tij këta tregimtarë gënjeshtarë, të punësuar. Në këmbim, ajo i ngriti ata në një vend më të lartë se armiqtë e saj, AhlulBayt, duke shpikur për ta shumë virtyte dhe merita. Për shembull, ne kemi dëgjuar aq shumë për drejtësinë e Omerit. Kur flasin për të, ata thonë "Ju sunduat drejtësisht dhe kjo është arsyeja pse tani mund të pushoni në paqe". Ata gjithashtu thonë se Omer është varrosur në një pozicion në këmbë në mënyrë që drejtësia të mos vdesë me të!

 

Por të dhënat e sakta historike na tregojnë se në vitin e njëzetë pas Hixhres, Umeri nuk veproi sipas Sunetit të Profetit kur ai urdhëroi që ndihma të shpërndahej mes njerëzve. Profeti Muhamed (a.s) nuk do të bënte dallim midis muslimanëve, siç e respektoi Ebu Bekri gjatë kalifatit të tij. Por Omar prezantoi një metodë të re: ai preferoi ata që ishin konvertuar në Islam më herët sesa ata që e bënë atë më vonë; ai preferoi Muhaxhirët (ata që migruan në Medinë) nga fisi Kurejsh se Muhaxhirët nga fiset e tjera; ai preferoi muhaxhirët mbi ansarët; ai preferoi arabët mbi jo-arabët; ai preferonte më të lirë se skllevërit.

[Sarh Ibn Abi al-Hadid, Libri VIII, faqe 111]

 

Ai preferoi fisin e Mudar mbi fisin e Rahia, sepse i dha të treqind të parit dhe dyqind të dytit.

[Tarikh al-Jakubi, Libri II, faqe 106]

 

Ai preferoi fisin Avs mbi fisin Kharradz.

[Futuh el-Buldan, faqe 437]

 

Ku është drejtësia në gjithë këtë, o ju që keni mend ?? !! Ne gjithashtu dëgjojmë shumë në lidhje me njohuritë e Umarit, në atë masë që ai portretizohet si sahabi më i ditur.

 

Thuhet se ai kishte ide që më vonë u zbuluan në ajete të ndryshme Kur’anore. Por të dhëna të sakta historike na tregojnë se Umeri nuk ishte dakord me Kuranin edhe kur ai u shpall. Kur një nga sahabët e pyeti atë gjatë kalifatit të tij:

 

"O Udhëheqës i besimtarëve, unë jam pa abdes dhe nuk mund të gjej ujë për ta marrë atë, çfarë duhet të bëj!? Mos adhuroni. -" i tha Umeri. Ai nuk ishte i bindur, kështu që ai u përgjigj: Ju jeni vetëm përgjegjës për atë që ju jeni në krye të (mos ndërhyni) "

[Sahih Muslim, libri 3, hadithi # 0718]

 

Ku ishte njohuria e Umerit në lidhje me ajetin Kur’anor që flet për tejemmum dhe ku ishte njohuria e Umerit për sunetin e Profetit që e mësoi atë se si të bënte tejemmum si dhe abdes ?? Vetë Umeri e pranoi në disa raste se ai nuk ishte alim (dijetar islam) dhe se të gjithë burrat, madje edhe gratë, kishin më shumë njohuri se ai.

 

Shumë herë ai do të thoshte "Po të mos ishte Alija, Omer do të kishte humbur". Gjatë gjithë jetës së tij, ai nuk i dinte rregullat në lidhje me kalalah (të afërmit e të ndjerit duke përjashtuar djalin dhe babanë), megjithëse bëri disa gjykime se si dëshmon historia. Ne gjithashtu dëgjojmë shumë për guximin dhe forcën fizike të Omerit. Thuhet se Kurejshët kishin frikë nga ditët kur Umeri u bë musliman dhe se Islami nuk ishte kurrë më i fortë sesa kur ai e pranoi atë.

 

Thuhet gjithashtu se Allahu e lartësoi Islamin me Umerin dhe se Profeti Muhamed (s) nuk e ftoi Islamin publikisht derisa Umeri ta pranonte atë. Por faktet e vërteta historike nuk na tregojnë për guximin e tij. As edhe një rekord i vetëm historik nuk na tregon për ndonjë person të famshëm, madje as për një ushtar të zakonshëm, i cili u vra nga shpata e Omarit, qoftë në një duel apo në një betejë siç ishte beteja e Badrit ose Uhudit ose Handakut.

 

Në fakt, të dhënat e sakta historike na tregojnë pikërisht të kundërtën. Të dhënat e Istrias thonë se ai iku me dezertorët në Uhud, se ai iku në Hunayn dhe kur Profeti e dërgoi atë në kalanë e Hajberit ai u kthye i mundur. Ai kurrë nuk u vendos në krye të ndonjë ekspedite ushtarake dhe e fundit ishte kur u vendos nën komandën e të riut Usama ibn Zejd. Atëherë, ku është ajo guxim, tani që të gjitha këto fakte historike janë marrë parasysh ... O Njerëz që keni një mendje!? Ne gjithashtu dëgjojmë për devotshmërinë e Umarit në atë masë që ai qau nga frika e Allahut.

 

Thuhet se ai kishte frikë nga përgjegjësia para Allahut nëse një mushkë do ta thyente këmbën në Irak sepse nuk e shtroi rrugën. Por të dhënat e sakta historike tregojnë se Umeri ishte një njeri shumë i vrazhdë, i cili nuk kishte devotshmëri, i cili nuk hezitoi të rrihte një njeri derisa të fillojë të gjakoset, sepse ai do t'i kërkonte të shpjegonte një ajet kuranor.

 

Edhe gratë e dinin nga frika se do të abortonin kur ta shihnin. Pse nuk i frikësohej Allahut kur ngriti shpatën dhe kërcënoi këdo që tha se Muhamedi kishte vdekur duke u betuar në Allahun se nuk kishte vdekur, por shkoi të flasë me Allahun ndërsa shkonte Profeti Musa. Ai më pas kërcënoi të vriste këdo që thoshte se Muhamedi kishte vdekur.

[Tarikh al-Tabari dhe Tarikh Ibn al-Asir]

 

Pse nuk i frikësohej Allahut kur kërcënoi se do t'i vinte flakën shtëpisë së Fatima al-Zahra nëse ata që nuk pranuan të votonin për të trashëguar Kalifatin e murit Al-Imamah Siyasah nga Ibn Kutayb nuk e linin atë? Kur dëgjoi se Fatima ishte brenda, ai tha: "Po çfarë".

 

Ai shkeli Librin e Allahut dhe Sunetin e Profetit dhe gjatë Kalifatit të tij ai dha gjykime që ishin në kundërshtim me tekstin e Kuranit dhe Sunnetin e Profetit (s)

[Shikoni Al-Nas wal Ijtihad nga Abdul Husein Saraf al-Dina]

 

Epo, ku është e gjithë ajo devotshmëri dhe frikë nga Allahu në të gjitha këto fakte të hidhura historike, robër të mirë të Allahut ... Unë mora shembullin e këtij sahabi të madh dhe të mirënjohur dhe e shkurtova aq sa munda.

 

Nëse do të duhej të hyja në detaje, mund të kisha shkruar një libër dhe një libër. Ajo që përmenda është vetëm një pjesë e vogël që na jep një pasqyrë të qartë të mentalitetit të sahabëve të Profetit dhe kontradiktat rreth tyre midis ulemave dhe historianëve. Sepse, nga njëra anë, ata i ndalojnë muslimanët t'i kritikojnë ata ose të dyshojnë në qëllimet e tyre, por nga ana tjetër, ata shkruajnë në librat e tyre gjëra që e bëjnë dikë të fillojë të dyshojë në veprat e sahabëve dhe karakterin e tyre.

 

Do të doja të mos shkruhej asgjë për këto gjëra në një mënyrë të tillë, e cila thjesht njollos personalitetet e sahabëve të Profetit dhe shkatërron reputacionin e tyre. Nëse nuk do të ishte, ne do të ishim të kursyer nga çdo konfuzion dhe konfuzion. Ende mbaj mend që takova një studiues nga Nazaf me emrin Asad Haider (autor i librit "Al-Imam al-Sadiq ue el-Madhahib al-Arb'ah") dhe atë që ai më tha kur biseduam për sunnitë dhe shiitë. U takua me tunizianin studiues i Zeituna gjatë haxhit rreth pesëdhjetë vjet më parë. Ata filluan të diskutojnë për Hazret Aliun, paqja e Allahut qoftë mbi të, si Imam dhe të drejtën e tij në pozicionin e halifit.

 

Dijetari tunizian dëgjoi me vëmendje ndërsa ai shia renditi katër ose pesë prova, për ta pyetur më në fund - A keni ndonjë tjetër? Kur ai u përgjigj se nuk e bëri, dijetari tunizian tha: - Merrni qilimin dhe filloni të numëroni arsyet që do t'ju jap. Pastaj ai i numëroi atij më shumë se njëqind arsye për të drejtën e Hazret Aliut, për të cilat nuk i dinte më parë.

 

Shejh Asad Haider shtoi: Nëse sunitët lexojnë vetëm ato që janë në librat e tyre, atëherë ata do të flisnin në mënyrë të ngjashme me ne dhe nuk do të kishte dallime midis nesh. Kështu që jeta ime! Kjo është plotësisht e vërtetë, vetëm nëse një burrë çlirohet nga paragjykimi dhe arroganca e tij e verbër dhe pranon prova të qarta.

 

 

Para se gjithash më duhet të them se Allahu s. v. t. në shumë vende në Kur'an flet me lëvdërim për ata as'hab të Pejgamberit të cilët e adhuronin, dëgjonin dhe shkonin pas, pa kurrfarë interesi personal, pa kundërshtim dhe mendjemadhësi, me dëshirë të vetme që Allahu të jetë i kënaqur me ta dhe të pranojë veprat e tyre.

 

Këtë grup e pranojnë gjithë muslimanët, sunitë dhe shiitë. Hulumtimi im nuk ka të bëjë me ta, as me ata që kanë qenë të njohur për nga dyfytyrësia dhe hipokrizia dhe të cilët, gjithashtu, janë akuzuar nga gjithë Muslimanët. Hulumtimi irrika të bëjë me atë grup të as'habëve rreth cilit ekzistojnë pikëpamje të ndryshme.

 

Në Kur'an ekzistojnë ajete në të cilët as'habët, dmth. ata që kanë qenë në shoqëri të Pejgamberit s.a.a., janë qortuar dhe paralajmëruar për shkak sjelljeve në situata të caktuara. Dallimi rnë i madh mes sunitëve dhe shiitëve ka të bëjë mu me këtë grup të as'habëve: shiitët kritikojnë fjalët dhe veprimet e tyre duke i akuzuar për gabime, ndërsa të njejtit nderohen dhe përkrahen nga ana e sunitëve. Hulumtimi im ka të bëjë me këtë grup as'habësh.

 

Me këtë rast nuk kam ndër mend të shkruaj për vëllimin e punës gjatë këtyre tre vjetëve, por do të përkufizohem në disa ajete Kur'anore si shembuj. Për ata që dëshirojnë të shkojnë më tutje, këshilla ime është të hulumtojnë dhe të krahasojnë vetë dhe kështu të gjejnë rrugën e drejtë me punë personale.

 

Mu kjo është ajo që kërkon Allahu te`ala nga çdonjëri prej nesh dhe ç'synon ndër-gjegja e çdo individi. Në këtë mënyrë do të arrimë bindje të plotë e cila nuk do të mund të luhatet nga asgjë. Më në fund, udhëzimi i Allahut Te`ala përmes bindjes personale është shumë më i mirë se ai që vjen si rezultat i ndikimeye të jashtme. Allahu Te`ala i lartësuar, duke lëvduar Pejgamberin s.a.a. e tij thot: "Dhe të gjeti duke kërkuar (rrugën e drejtë), ndërsa pastaj Ai ta tregoi Rrugën". (Kur'an 93:7) 

 

Do të thot, Ai të ka hasur duke kërkuar të vërtetën, andaj drejt të udhëzoi. Allahu, gjithashtu, thot: "Dhe ata, cilët për Neve mundohen, Na do t'i udhëzojmë rrugëve tona". (Kur'an 39:69) 

 

 

Ajeti mbi kthimin në ateizëm

 

 

Allahu, i Madhërishmi, në Librin e Tij të mrekullueshëm, thot:

"Muhammedi është vetëm i dërguar, por edhe para tij ka pasur të dërguar. Nëse ai vdes ose vritet, vallë do të kthehemi gjurmëve tuaja? Dhe kush kthehet gjurmëve të veta, Allahun aspak nuk do ta dëmtojë, ndërsa Allahu mirënjohësit do t'i shpërblejë me siguri". (Kur'an 3:144).

 

Ky ajet kur'anor flet qartë për kthimin, prapa (në ateizëm). Ata që përmbahen dhe nuk kthehen prapa janë mirënjohësit, ndërsa, siç thot Allahu, Te`ala mirënjohës janë vetëm pakica: "Dhe vetëm një numër i vogël janë mirënjohës prej robëve, mi". (Kur'an 34:13).

 

Gjithashtu ekzistojnë shumë hadise të dërguarit Muhammed s.a.a., të cilët shpjegojnë këtë "kthirn prapa", prej të cilëve do t'i përmendim disa. Megjithatë, duhet ditur se, ata që do të :kthehen gjurmëve të tyre nuk meritojnë shpërblim të Allahut, Te`ala as mëshirën e Tij.

Kështu është sipas haditheve të Pejgamberit, s.a.a. të cilëve, nëse don Zoti, do t'u kthehemi më vonë. Këtu nuk do të themi se në ajetin e lartpërmendur kur'anor flitet pëi Tulejhën, Suxhahun dhe Asvada Ahsën, ndonëse edhe ata ishin që u kthyen prapa dhe lëshuan islamin, disa sosh madje flisnin se janë të dërguar për së gjalli të të dërguarit Muhammed.s.a.a. i cili ka luftuar kundër tyre dhe në fund i mundi.

 

A smund të themi se bën 'fjalë mbi Malik ibn Nuvejrirrdhe shokët e tij, të cilët refuzuan të japin zekatin në kohën e halifatit të Abu Bekrit, nga se dëshironin më parë të spastrojnë çështjen e trashëgimisë. Ata ishin në përcjellje të të dërguarit Muhammed s.a.a., në haxhin e tij të fundit, me ç'rast dëgjuan me veshët e tyre, kur Pejgamberi s.a.a. kishte caktuar Ali ibn Abu Talibin a.s për trashëgimtar dhe halifa. Madje, mu Abu Bekrin e parë si ia kishte shtrirë dorën Aliut a.s. për ta përgëzuar. Prandaj qenë shumë të befasuar kur arriti lajmëtari nga halifati, i cili lajmëronte se i dërguari Muhammed s.a.a. kishte vdekur dhe njëkohësisht kërkon të paguajnë zekatin halifati - Abu Bekrit.

 

Kjo ishte ngjarje në të cilën historia nuk dëshiron të thellohet, për të ruajtur nderin e disa as'habëve. Pastaj, Maliku dhe ithtarët e tij kanë qenë Muslimanë siç theksojnë vetë Omeri dhe Abu Bekri dhe as'habët tjerë, të cilët protestojnë për shkak të vrasjes së Malikut nga ana e Halid ibn Validit. Historia na dëshmon se Abu Bekri ka paguar nga arka muslimane kompenzim për vdekjen e Malikut vëllaut tij Mutanimit, duke i kërkuar ndjesë. Është me rëndësi të theksohet fakti se ajeti mbi "kthimin prapa" i kushtohet as'habëve, të cilët kan jetuar me Pejgamberin Muhammed s.a.a. në Medinë, duke paralajmëruar "kthimin prapa" menjëherë pas vdekjes së Pejgamberit. s.a.a. Kur shikojmë ngjarjet të cilat u zhvilluan mes as'habëve do të vërejmë se vetëm disa prej tyre kanë arritur të mbeten të panjollosur. 

 

 

Ajeti mbi xhihadin 

 

 

Allahu, i Lartësuari, ka thënë:

"O besimtarë, përse ngurruat kur u është thënë: Shkoni përpara në udhën e Allahut!, si të ishit të ngulitur në dhe? Mos e adhuroni më shumë jetën në këtë botë se atë në botën tjetër? Ndërsa kënaqësia në këtë botëinë kraha-sim me atë në botën jetër nuk është asgjë. Nëse nuk shkoni përpara, Ai do t'u hedh në vuajtje të padurueshme dhe do t'u zëvendësojë me një popull jetër, ndërsaju nuk mund t'i bëni gjë. (Të dini) Allahu mund të bëjë çdo gjë" (Kur'an 9:38, 39).

 

Këto ajete Kur'anore bëjnë fjalë mbi pavendosmërin e as'habëve për të shkuar përpara në luftë në rrugë të Allahut dhe se 'Ianë qenë të kënaqur me jetën në këtë botë, përkundër diturisë mbi kalueshmërinë e saj. Sjellja e tyre ka nxitur zemërimin e Allahut, Te`ala kështu që u kanoset se do t'i d nojë dhe zëvendësojë me të tjerë të cilët do të jenë besimtarë të sinqertë. 

 

Kanonsja se d tizevendosoje me te tjere ze vend ne shume ajete kur'anore që tregon qartë mbi mungesën e vullnetit për t'u nsur ne xhihad.Me se nje here Allahu i Lartesuari thot:

Dhe nëse ktheni shpinën, Ai në vend jsuh do të sjell njerëz nisur në xhihad. Më se një herë Allahu, i Lartësuari, thot: Kanosja se do t'i zëvendosojë me të tjerë zë vend në shumë të tjerë, të cilët nuk do t ë jenë siju (Kur'an, 47:38).

 

Allahu, i Gjithfuqishmi, gjithashtu thot:

"O besimtarë, nëse ndonjëri ngaju besimit të vet ia kthen shpinën, Allahu me siguri në vend tyre do të sjellë njerëz, të cilët Ai i adhuron dhe cilët Atë do ta adhurojnë, që janë të butë me besimtarët dhe të vendosur ndaj pabesitmarëve; ata do të luftojnë në emër të Allahut dhe nuk do të frikohen nga qërtimi i askujt. Ky është bekimi i Allahut, cilin Ai ia ep kujt dëshiron, se Allahu ep shumë dhe është i gjithëdijshëm" (Kur'an 5:54)

 

Nëse dëshirojmë të hulumtojmë ajetet Kur'anore mbi këtë temë dhe bëjmë fjalë mbi llojet e as'habëve, atëherë do të duhej një libër i tërë për këtë. Kur'ani, lidhur me këtë, thotë qartë:

 

"Të krijohet nga ju një grup, duke thirur për atë që është e vërtetë, duke kërkuar të bëhet mirë dhe t ë pengohet e keqja. Këta janë që do të kenë sukses.

 

Dhe mos u bëni si ata të cilët u ndanë dhe ndr yshuan të menduarit, pas shenjave të qarta të cilat u erdhën. Ti tillet i pret dënimi i madh.

 

Atë ditë, disa fytyra do të jenë të ndriçuara, ndërsa disa do të jenë.të zeza: Atyre me fytyra të zeza do t'u thuhet: Përse refuzuat të besoni pas pranimit? Shijoni dënimin për shkak të lëshimit të besimit tuaj. Ndërsa, ata me fytyra në ndritshme do të jenë të rrethuar me mëshirën e Allahut, në të cilën do të mbesin përjetë" (Kur'an 3:105-106-107). 

 

Këto ajete Kur'anore u dedikohen as'habëve duke i parala-, jmëruar për ndasitë dhe grindjet, pasi që u është treguar rruga e drejtë, duke i ndarë në dy grupe: i pari, fytyrat e të cilëve do të jenë të ndriçuara dhe të cilëve u takon mëshira e Allahut Te`ala dhe i dyti, ata që do të kenë fytyrat e zeza kur të ringjallen, Ditën e Gjykimit. Ata janë që lëshuan besimin pasi e kishin pranuar dhe të cilëve Allahu Te`ala i gjithfuqishëm, u ka premtuar dënim të madh. Dihet se as'habët janë përçarë pas vdekjes së Pejgamberit. s.a.a. U grindën aq shumë sa zhvilluan luftra të përgjakshme kundër njëri tjetrit, duke e dobësuar Bashkësinë Muslimane, duke e sjellur në prapambeturi dhe duke e shndërruar në kafshatë të lehtë për armiq. 

 

 

Ajeti mbi dëgjueshmërinë

 

 

Allahu i Lartësuar, thotë:

"Vallë nuk ka ardhur koha për ata që besojnë të binden duke kujtuar Allahun dhe atë që u erdhi nga e vërteta? Dhe, të mos bëhen si ata të cilëve iu dha libri më herët, dhe iu dha kOhë gjatë cilës iu argasën zemrat dhe shumica thyen (ligjet e ahut)". (Kur'an 57:16).

 

Në librin e tij DUrr el-Mansur, Xhalaludin Sujuti vëren: Kur as'habët,,pas vështërSive dhe prqblemeve në Mekkë, arrinë në Medinë dhe fillojnë të jetojnë mirë, dukej se kanë filluar të "fto-hen", andaj për këtë u dënuan dhe u shpall ky ajet: "Vallë nuk ka ardhur koha ata që besojnë...".

 

Një komentim tjetër e kemi nga vetë Pejgamberi s.a.a. i cili thotë se Allahu, i Lartësuari, ka gjetur pak mungesë të vullnetit dhe ngurrim te muhaxhirët, 'shtatëmbëdhjetë vjet pas shpalljes së parë kur'anore, andaj është shpallur: "Vallë nuk ka ardhur koha për ata që besojnë..."

Nëse këfa as'habë, për të cilët thuhet se kanë qenë njerëzit më të inirë, nuk kanë qenë të i bindur ndaj Allahut Te`ala dhe shpalljes së tij për shtatmbëdhjetë vjetët e parë, atëherë nuk mund t'i akuzojmë ata cilët pranuan islamin në vitin shtatë pas Hixhrës, pasi që është pushtuar Mekka.

 

Allahu Te`ala i kishte gjetur disa nga ta duke u flladitur dhe i paralajmëron për argasjen e zemrave, që kanë filluar t'i fusin në mbrapshti. Këta, ishin vetëm disa shembuj nga Kur'ani të cilët i kam yeçUar dhe të cilët tregojnë qartë se nuk kanë qenë të drejtë të gjithë as'habët, siç na kan mësuar të besojmë. 

 

 

Hadisi mbi burimin 

 

Pejgamberi Muhammed s.a.a. thot:

"Kur u ndala, te unë erdhi një grup njerëzish të cilët i njihja.

-Mes-nesh ishte një njeri i cili u urdhëroi:

- Tani të shkojmë!

- Ku shkojnë?

- pyeta unë

- Në xhehenem, për Allahun.

- Mirëpo, ç'kanë bërë?

- U kthyen sbpinën kur i braktise dhe vetëm disa nga ta do të shpetojne.

(Sahihu-l-Buhara, libri IV., f. 94-99, 156, libri III, f. 32; Sahihu-l-Muslini, libri VII, f. 66) 

 

Pejgamberi Muhammed s.a.a., gjithashtu ka thënë:

"Do të arrij në Krua para juve dhe ai që vie te unë do të pijë dhe ai që pin kurrë nuk do të provojë etje. Aty, gjithashtu, do të vijnë njerëz që i njoh dhe që më njohin mua, mirëpo, do të jemi të ndarë. Atëherë do të them: As'habët e mi!?... Përgjigja do të pasojë: Nuk e dim ç'bënë kur i braktise. Atëherë do të t hem: Të jenë larg nga unë ata që ndryshuan pastaj.

Nëse shqyrtojmë më thellë hadisët e ndryshëm që i gjejmë në librat tona sunite, do të mësojnë se shumica e as'habëve kanë ndryshuar dhe se, disa prej tyre, madje u bënë ateistë, pas vdekjes së Pejgamberit. s.a.a. Këta hadisë nuk kanë të bëjnë me grupin e tretë (të as'habëve), për të cilin dihet se kanë qenë munafikë, që për së gjalli. të Pejgamberi, s.a.a. nga se aty kemi: "Unë do të them: As'habët e mi?!"

Me këtë vërtetohen ajete Kur'anore që përmendëm më lart, të cilët flasin mbi kthimin e tyre prapa dhe dënimin e madh që i priste. 

 

 

Hadisi mbi garën për këtë botë

 

 

Pejgamberi Muhammed s.a.a. ka thënë:

"Unë ju udhëzojë dhe jam dëshmitar. Për Allahun, Te`ala tani po shikoj kroin tim, ku më janë dhuruar çelësat e thesarit të kësaj bote; për Allahun, Te`ala nuk më brengos se do të beheni politeistë pas mua, por se do të garoni për këtë. 

(Sahihu-I-Buhara, libri IV. f. 100, 101 15)

 

Pejgamberi i Allahut s.a.a. pati të drejtë. Ata u lëshuan në garë aq, sa luftuan njëri me tjetrin, duke u akuzuar për blasfemi. Disa as'habë të njohur tubuan sasi të mëdha ari dhe argjendi në arkat e tyre private. Shumë historianë, siç janë El-Masudi në librin e tij "Murwk,e1-Zahab" dhe el-Tabari, shënojnë se pasuria e Zubejrit përbëhej nga pesëdhjetë mijë dinarë (monedha ari), njëmijë kuaj, hjëmijë robër shumë pasuri privatc në Basra, Kufa, Egjipt dhe vende tjera. . Prodhimet bujqësore vetëm në lrak, Talha-it i sillnin në ditë me se njëmijë dinarë. 

(Murugj el-Zahab" nga Masudi, libri II, f. 341 

 

Osman ibn Afan (halifi i tretë) la njëqind e pesëdhjetë mijë dinarë ditën e vdekjes së tij, plus një pasuri të madhe në vend dhe bagëti. Zejd ibn Sabit la sasi të mëdha ari dhe argjendi, përveç pasurisë së mallrave bujqësore që përbëheshin nga njëqind mijë dinarë.

['Murud al-Zahab' nga Masudi, Libri II, f.341]

 

Këta ishin vetëm disa shembuj nga historia islame, ku ne nuk donim të hynim në detaje, sepse qëllimi ynë ishte vetëm të provonim se (sahabët) ishin më të interesuar për jetën e kësaj bote.

 

 

Ata e ndryshuan vetë Sunetin e Profetit

 

Abu Said al-Hudari thotë:

 

"Në ditën e parë të Bajramit, Profeti (s) gjithmonë përkulej i pari dhe vetëm atëherë u drejtohej njerëzve të ulur në rreshtat para tij, duke u dhënë atyre këshilla ose urdhra ose madje duke përfunduar disa çështje të pazgjidhura. Pas kësaj, ai do të largohej ata dhe shkoni në shtëpi ". Pastaj, Abu Said shton, "Kështu ndodhi deri në një Bajram të Ramazanit kur unë erdha në xhami me Marwan, kryetarin e Medinës. Kur mbërritëm, ai menjëherë u drejtua për mimber (vendi në xhami nga ku unë mbaj një fjalim ), por unë e tërhoqa atë që rrobat të ktheheshin. Ai më shtyu larg dhe u zhvendos përpara për t'iu drejtuar njerëzve para lutjeve. Unë i thashë atij: Pasha Allahun, ti e ke ndryshuar rendin. Ebu Tha, ajo që bëtë është e kaluara. Mënyra se si bëmë është më e mirë nga kjo e modifikuar. Njerëzit nuk qëndruan pas lutjes për të dëgjuar fjalimin (predikimin), kështu që unë e vura para lutjes. "Më shpjegoi Marvani.

[Sahih Bukhari, pjesa 2, libri 15, hadithi 076]

 

Pyesja veten pse ashabët e ndryshuan Sunetin e të Dërguarit të Allahut (s). Ajo që gjeta në këtë rast është se Umajadët (shumica e tyre ishin sahabët e Profetit) të udhëhequr nga Muavija ibn Abu Sufyan, i detyruan me forcë muslimanët të provokonin rrjetën e Allahut (mallkimin) në xhamitë në Ali ibn Ebu Talib dhe nga mimber rreth tij shëmtuar ata flasin.

 

Muslim shkruan në sahihun e tij se Muavija urdhëroi guvernatorët e tij në të gjithë shtetin të mallkonin Ali ibn Abu Talib sa herë që ata flisnin nga ngatërruesit dhe të urdhëronin çdo folës publik të bënte të njëjtën gjë në çdo fjalim publik për njerëzit. 

 

Kur disa as'habë protestuan kundër kësaj, Muaviu urdhëroi të vriten dhe të digjen. Në mesin e as'habëve që përfunduan në këtë mënyrë janë edhe Hixhr ibn Adi el-Kindi dhe shokët e Shkaku i vetëm u vranë, disa madje u varrosën të gjallë, ishte se refuzuan të mallkojnë dhe fyejnë hazreti Aliun" a.s.

 

Abu Aala Mavdudi, në librin e tij "Halifati dhe Mbretëria" shkruan:

" Abu el-Hasan el-Basri ka deklaruar: Muaviu ka bërë katër gjëra për të cilat, edhe po të kishte bërë vetëm njërën, do të konsierohej mëkatar i madh:

1. Sjellja e vendimeve pa këshillim me as'habët tjerë.

2. Emërimi për trashëgimtar i të birit pijanec, imoral dhe që vishej me mëndafsh.

3. Pohimi se Zijadi është biri i tij, gjersa Pejgamberi i Allahut Te`ala ka thënë: "Çdo grua ka pasardhës, ndërsa prostitutja nuk ka" 

4. Vrasja e Hixhrit dhe shokëve të tij. Qoftë i mallkuar për këtë. 

(El-Hilafa ve el-Mulk" nga Abu el-Aala el-Masudi. )

 

As'habët që nuk mund të dëgjonin fjalimet, të cilët gjithnjë përfundonin me mallkim dhe fyerje për Ali ibn Abu Talibin, a.s. nxitonin jashtë mënjëherë pas namazit. Për këtë arsye Umajjadët ndryshuan sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. duke vendosur fjalimin para namazit, kështu që njerëzit detyroheshin të dëgjonin përkundër dëshirës së tyre.

 

Ç'farë njerëz ishin këta as'habë!! Nuk frikoheshin të ndrysho-jnë sunnetide Pejgamberit s.a.a. dhe ligjet e Allahut, Te`ala për të arritur qëllimet ë tyre të poshtra dhe neveritëse. Mallkuan njeriun, të cilin Allakm Te`ala e pastori dhe urdhëroi Muslimanët t'i bëjnë salavatë, njësoj si dhe Pejgamberit s.a.a. Pastaj, Allahu Te`ala dhe Pejgamberi tij na urdhërojnë ta duam, nga se Pejgamberi s.a.a. thot: 

 

"Ta duash Aliun a.s. është besim, ndërsa ta urresh është hipok-rizi ff 20.

 

Këta as'habë ndryshuan të gjitha rregullat dhe sikur thonin: "Dëgjuum, por nuk bindemi", në vend që ta repsektojnë dhe të jenë të dëgjueshëm, ata e mallkonin dhe e fyenin plot gjashtëdhjetë vjet, siç theksohet në librat e historisë.

 

Siç planifikonin as'habët e të dërguarit Musa a. s. t'ia mbytnin vëllaun Hanmin, njësoj disa nga as'habët e Muhammedit s.a.a. mbytën Harunin a.s. e tij dhe persekutuan bijtë e ithtarët e tij ku i gjenin. Ata fshinë emrat e tyre nga libri i Divanit (libri i arkës shtëtrore) dhe ndaluan që fëmijëve t'u ngjiten emra sipa tyre. Dhe kjo nuk ishte e tëra, por e mallkonin dhe i detyronin edhe as'habët tjerë ta bëjnë këtë.

 

Për Allahun!!.Te`ala Mbes i tmerruar dhe i hutuar kur lexoj në Sahihët tanë 'sa e dashuronte i dërguari Muhammed s.a.a. "vëllaun" dhe kushëririn e vet Aliun a.s. dhe e ngrite inbi as'haba tjerë, sa që kishte thënë:

 

"Ti për mua je, siç ka qenë Haruni për të dërguarin Musa, përpos që pas mua më nuk do të ketë të dërguar. 

([Sahih Muslim, libri 31, hadithi # 5914])

 

Pejgamberi Muhammed s.a.a. , për Aliun, a.s. Oithashtu ka thënë:

Ti je pjesë e imja, ndërsa unë pjesë e jotja".

[Sahih Tirmidhi, Libri V, faqe 300; Sunen Ibn Madjih, Libri I, faqe 44]

 

"Të dasurosh Aliun a.s. është besim, ndërsa do ta urrejë  gjithnjë vetëm hipokriti (munafiku)". 

[Sunan el-Nisai,knjiga VI, strana 117 ; Sahih el-Tirmizi, knjiga VIII, strana 306]

 

"Unë jam qytet i diturisë, ndërsa Aliu është hyrje e tij. "

[Sahih al-Tirmidhi, Libri V, faqe 201; Mustadrak al-Hakim, Libri III, faqe 126]

 

"Aliu është prijs i gjithë besimtarëve pas meje. 

[Musnad i Imam Ahmedit, Libri V, faqe 25; Sahih el-Tirmidhi, libri V, faqe 296]

 

"Kush më pranon mua si prijs, duhet, gjithaslitu, të pranojë Aliun a.s. si prijs. Zot! Bëhu mik i miqve armik i armiqëve të tij."

[Mustadrak al-Hakim, Libri III, faqe 109; Musnad nga Imam Ahmed, Libri IV, faqe 281]

 

Po të dëshironim të hulumtojmë mirë kualitetet dhe veçoritë të cilat i dërguari Muhammed s.a.a. i zbulon për Aliun, a.s. dhe që janë përmendur e vërtetuar nga ulemaja e jonë, atëherë do të duhej shkruar një libër të tërë. Mandej, si kanë mundur këta as'habë të injorojnë tërë këto fjalë të qarta dhe t'i lejojnë vetes ta mallkojnë, të organizojnë konplotë kundër tij, ta fyejnë nga mimberat e xhamisë, të luftojnë kundër tij dhe, në fund, ta vrasin??

 

Më kot kërkoja të gjej shkaqe për një sjellje të tillë, mirëpo nuk gjeta asgjë pos adhurimit të kësaj bote dhe garës në te. Tentova gjithashtu që përgjegjësinë t'ia hedh vetëm një grupi as'habësh të poshtër dhe hipokritë, mirëpo fatkeqësisht ata ishin pak në kraha-sim me as'habët e njohur dhe më të rëndësishëm. I pari që u kanos se do të digjte shtëpinë e tij (Aliut a.s.), bashkë me njërëzit në të, ishte Omer ibn Hatabi (halifi i dytë), ndërsa të parët që luftuan kundër tij ishin Talha, Zubejri, Ajsha (Ummul Mu'mini - Nëna e besimtarëve), Muavij ibn Abu Sufiani dhe Aur ibn el-'Aas, me shumë të tjerë.

 

Me habit pa masë dhe habia kurrësesi të pushojë, se akoma besollet në drejtësinë e gjithë as'llabëve kërkohet rnëshirë. nga Allahu Te`ala dhe bëhet salavatë për gjithë ata pa dallim. Aty-këtu mund të dëgjohet. "Mallko Jezidin, por asnjë tjetër".. Mirëpo ku është Jezidi gjithë këto tragjedi, cilat asnjë besim dhe asnjë logjikë nuk i shpjegon dot? Me këtë rast u drejtohem vëllezërve të mi, nëse vërtet besojnë sunnetit të Muhammedit s.a.a. , të pyeten, si është e mundur të pranohet se ndokush është i drejtë, kur edhe sipas Kur'anit, edhe sipas sunnetit të Pejgamberit, s.a.a. është i

prishur, korruptuar, renegat dhe pabesimtar. Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka thënë: 

 

"Kush fyen Aliun, a.s. më fyen mua: Ai që më fyen mua, fyen do ta hedhë në xhehennerii".

(Mustadrah el-Hakim, libri Ill,f. 121; Kasais el-Nisai,f. 24; Mu:snadi nga lmami Ahmed,libri: VI,f. 33,El-Manakib nga Havarizmi, f. 81; el-Nadira nga Tabariu, libri II,f. 219; Tin:ikh el-Sujuti,f. 73 28 Sahih Buhariu, libri I,f. 74 29 Sahih Buhariu, libri 11,f. 154, Sahih Muslimi, libri 1,f. 260)

 

Nëse ky dënim i pret ata që vetëm fyejnë Aliun, ç'dënirn do të ketë për ata që luftuan kundër tij dhe në fund e mbytën. Ç'rnendim kanë, lidhur me këto të dhëna, ulemaja e jonë ose zemrat e tyre janë mbyllur në dry!? O Zot!- Na ruaj nga marifetet dhemashtrimet shpirtëligëve. 

 

 

Anas ibn Maliku ka thënë:

"Gjëja më e mirë që kam mësuar nga sunneti i Pejgamberit Muhammed s.a.a. ka qenë namazi (të falurit). Njëherë kur El-Zuhri shkoi në Damask për ta vizituar, e gjeti duke derdhur lot. Kur e pyeti kishte ndodhur, ai u përgje8gj: "Nuk kam ditur gjë pos namazit, ndërsa tani edhe kjo u tret. "

[Sahih Bukhari, pjesa 1, libri 10, hadithi 507]

 

Këtu dua të theksoj se ndryshimet në sunnetin e Pejgamberit s.a.a. nuk kryheshin nga Muslimanët e zakonshëm, porse nga ata në pushtet, siç ishte halifi i tretë Osmani. Ai ishte i pari që futi ndryshime në mënyrën e kryerjes së namazit. Në këto ndryshime ka qenë inknadruar edhe Umul Mu'minin, Ajsha. Edhe Buhariu, edhe Muslimi, rrëfejnë në librat e fyie se i dërguari Muhammedi, s.a.a. falte dy reqate në Mina, kështu bënte edhe Abu Bekribgjersa më vonë, Omeri dhe Osmani filluan të falin katër reqate.

 

Muslimi gjithashtu, në librin e tij përshkruan rastin kur El-Zuhri e kishte pyetur Urvën:

"Përse Ajsha falë rramaz të plotë gjatë udhëtimit?".

[Sahih Muslim, libri 04, hadithi # 1460]

 

Ky ishte përgjegjur:

"Ka bërë ndryshim, siç ka bërë edhe Osmani". 

(Sahih Buhariu, libri 11,f. 154; Sahih Muslimi, libri 1,f. 260)

 

Omeri (halifi i dytë) ndryshonte dhe komentonte sipas mendimit të vet, sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. madje edhe ajetet Kur'anore. Në librat e historisë hasen edhe këto fjalë të Omerit: "Dy kënaqësi kanë qenë gjatë jetës së-Muhammedit, mirëpo unë i ndalova dhe i dënoj ata qëi kryejnë. Atyre që nuk kanë abdest dhe nuk gjejnë ujë për të marrur, u them të mos falen". Edhe përkundër fialëve të Allahut Te‘ala në suren El-Maide: "Nëse nuk gjeni ujë, shfrytëzoni rërën e pastër..."

 

Buhariu në librin e tij, në kaptinën mbi papastërtinë rituale, shkruan: "Kam dëgjuar Shakikun ibn Salme duke thënë: Kam qenë në shoqëri të Abdullahut dhe Musës, kur Musa pyeti: 

- Ç'mendoni për njeriun i cili nuk ka abdest dhe nuk mund të gjejë ujë?

- Nuk duhet te falet gjersa të gjejë ujë u përgjegj Abdullahu. - Ateher, ç'rnendoni për atë që Pejzamberi i ka thënë Arnarit, kur ky deshi të falej, por.nuk gjente dot ujë"?

- Omeri nuk është pajtuar me këtë. - Harroni atë se Omeri nuk pajtohet, por të shikojmë ç'thot Kur'ani. Abdullahu më nuk dinte si të përgjigjet, andaj filloi të arsve-tohet me këto fjalë:

- Nëse u lejojmë ta bëjmë këtë, atëherë, kur të jetë ujët e ftohtë, do të ikin nga pastrimi dhe do të shfrytëzojnë rërën. 

(Sahih Buhariu, libri I,f. 54 )

 

 

Anas ibn Maliku transmeton se i dërguari Muhammed s.a.a., u ka thënë ensarëve:

"Pas mua ju do të aplikoni egoizëm të madh, mirëpo duroni gjersa të takoni Allahun dhe Pejgamberin e Tij. " Pastaj Anasi shtoi: "Na nuk ishim të durueshëni". 

[Sahih Bukhari, pjesa 4, libri 53, hadithi 375 - pjesa e fundit e hadithit]

 

El-'Ala ibn el-Musejibi kishte dëgjuar babain duke thënë:

"Takova el-Bara ibn Azibin, Allahu i bekoftë të dy, dhe i thash: Jeni të lumtur ju që shoqëruat Pejgamberin s.a.a. dhe i dhatë betMlin nën lis. Ai ma ktheu: Biri im, ti nuk e din ç'bëmë pas tij. 

[Sahih Bukhari, pjesa 5, libri 59, hadithi 488]

 

Ky asahab, i cili -ndërHtë parët përqafoi islamin dhe ishte në mesin e atyre që dhanë betimin nën lis, dëshmon vetë kundër vetes. Kjo dësluni vetëm vërteton fjalët e Pejgamberit, s.a.a. me të cilat paraljamëron se as'habët do të largohen nga sunneti tij dhe do të kthehen gjurmëve të tyre.-. Pas këtyre argumenteve, si mund ndonjë individ i loyjiksUm të besoj në pagabueshmerine e gjithe as 'habeve? Nje është hë kundërshtim me logjikën. dhe hulumtuesit nuk i ofron kurrëfarë kriteri në të cilin do të mbështetet me qëllim të arritjes te vërtetës. 

 

Dëshmia e dy shejëhve (Abu Bekrit dhe Omerit)

 

Në një pjesë të librit me e Orrier ibn Hatabit"; Buhariu shënon: "Kur e therrën, Omeri ndjente dhembje të madhe. Ibn Abasi dëshironte ta ngushëllonte duke i thënë:

- O prijs i besimtarëve, ti shoqërove Pejgamberin e Allahut Te`ala dhe ishe shok i mirë me te, ndërsa kur të braktisi ishte tejet i kënaqur me ty. Pastaj shoqërove Abu Bekrin dhe ishe mik i mirë me të, ndërsa kur të braktisi ishte tejet i kënaqur me ty. Pastaj shoqërove shokët e tij dhe ishe shok i mirë me ta. Po t'i braktisja tani, do të kujtojnë për të mirë.

Mirëpo Omeri ia ktheu.

- Sa i përket shoqërimit me Pejgamberin e Allahut dhe se ka' qenë i kënaqur me mua, ky ishte shpërblim të cilin më dhuroi Allahu, i Lartësuari. Sa i përket shoqërisë me Abu Bekrin dhe se ka qenë i kënaqur me mua, ky ka qenë, gjithashtu, shpërblim i dhuruar nga Allahu, i Madhërishëm. Mirëpo, shkaku i kësaj fat-keqësie dhe dhembje je ti dhe shokët tuaj. Për Allahun, po të kisha tërë pasurinë e kësaj bote do ta jepja vetëm të shpëtoj nga dënimi i Allahut para se Ta takoj ".

[Sahih Bukhari, pjesa 5, libri 57, hadithi 041]

 

Gjithashtu transmetohet se Omeri ka thënë:

"Dëshiroj të kisha qenë dele e familjes siine. Ata do të më ushqenin dhe majmënin mirë. Kur do të më kishin ardhur miqtë, ata do të më therrnin, një pjesë timen do ta fërgonin dhe do të bënin "Kadid" (mish i prerë në cppë të holla dhe i terur), nga pjesa tjetër. Pastaj do të më hanin dhc të më hedhnin jashtë me zorrë... Më shumë do të dëshiro,ia të kisha kaluar të gjitha këto, se që kam qenë krijesë njerëzore. Abu Bekti ka deklaruar ngjashëm me këtë që përmendëm. Ai kishte shikuar në drejtim të shpezës në dru dhe kishte thënë: "O shpezë! Lumi ti! Ti ushqehesh me fruta, pushon në drunj dhe nuk i përgjigjesh askujt, as immelet kush të dënojë. Dëshiroj të jem bar që të më hajë devja e cila kalon andej pari dhe në fund të më hedh jashtë me zorrë... Më shumë dëshiroja të kem qenë krejt kjo se qenie njerëzore". 

[Minhadj al-Sunne i Ibn Taymi, Libri III, faqe 131; Hilayat al-Awliyya nga Ibn Ebi Nuaym, Libri I, faqe 52]

 

Ai gjithashtu thot:

"Do të dëshiroja që nëna të mos më kishte lindur... Do të dëshiroja të kem qenë fije kashte në baltë. "

(Taribh el-Tabari,f. 41,E1-Rijad el-Nadiza, knjiga I,f. 134; Kanzel-Ummal,f. 361; Minhagj cl-Sunah nga ibn Tajmij, libri II,f. 120 )

 

 

Por të shikojmë në Librin e Allahut Te`ala dhe të krahasojmë këto dy thënie me premtimet e bukura të Allahut Te`ala për robët e vet:

 

"Dhe mos të kenë frikë nga asgjë dhe mo,s,vuajnë për asgjë të mbrojturit nga Allahu, ata që do të &s.ajnë dhe që do të frikohen vetëm Allahut, për tajatië lajme të mira, në këtë dhe në botërt tjetër,fialët e Allahut askush s'mund t'i ndryshojë - kjo do të jetë sukses i madh, vërtetë. " (Kur'an, 10:62-64).

 

Allahu Te`ala gjithashtu thotë:

"Atyre që Zoti ynë është Allahrz, por edhe pastaj mbajnë fort këtë qëndrim, do t'u vinë melekët duke u thënë: Mos u frikoni dhe mos u pikëlloni dhe gëiohuni për Xhennetin cili u është premtuar. Na jemi mbrojtësit tuaj, në këtë dhe në botël, jetër. Në të do të kemi çdo gjë që shpirtijuaj dëshirod dhe ç'të kërkoni do të gjeni; do të s hpërbleheni nga Ai që fal dhe është i Mëshirshëm". (Kur'an, 41:30-32).

 

Si kanë mundur të dëshirojnë të mos jcnë genie njerëzore, krijesa të cilat Allahu Te`ala i ka nderuar dhe i ka ngritur mbi çdo gjë: Madje edhe për besimtarin e thjeshtë, i cili nuk largohet nga rruga e drejtë gjatë jetës; i vinë melekët për t'i treguar për vendin e tij në Xhennet, të mos frikohet nga dënimi i Allahut Te`ala dhe të ,rnos pikëllohet për atë që lë në këtë jetë. Si kanë mundur pra këta' as'habë të shquar, të cilët kanë qenë krijesa më të mira pas të dërguarit Muhammed,s.a.a., siç kemi mësuar, të dëshirojnë të jenë pleh Oe fije kashte ose qime, kur melekët u kanë dërguar lajme të mirambi kopshtet e Xhennetit që janë dedikuar për neve, njerëzve? Si kanë mundur të kërkojnë të posedojnë tërë pasurinë e kësaj bote që të: shpëtojnë nga dënimi i Allahut, Te`ala para se ta takojnë? Pasileova këtë, menjëhërë kujtova ç'thot Allahu Te`ala në Librin e Tij:

 

Sikur çdo shpirt, që ka bërë padrejtësi, të ketë gjithë çka ekzist.on në botë, do të ofronin të gjitha vetëm të shpëtojmë; dhe ata do t ë pendohen haptas kur do shohim dënimin (duke afruar), ndërsa gjykimi do të jetë i drejtë dhe nuk do t'u bëhet aspak padrejtë". (Kur'an, 10:54). 

 

Dhe akoma:

"Ndërsa ata q janë të padrejtë, _sikur të pose-donin tëi-ë pasurinë e botës, edhe një herë aq, të gjitha do t'i apin Ditën e gjykimit vetëm të shpëtojnë; ndërsa Allahu do t'i dënojë me dënim çfarë nuk kanë paramenduar. Mekatët që kanë bërë para sysh do t'u dalin gjersa do të pësojnë krejt atë për çkajanë tallur" (Kur'an 39:47-48).

 

Sinqerisht do të dëshiroja që këto ajete Kur'anore të mos kenë lidhje me as'habët e mëdhenj, siç ishin Abu Bekri dhe Omeri. . Mirëpo shpesh gjatë leximit, ndalem, për të menduar mbi veprimet e tyre ndaj të dërguarit Muhammed s.a.a. Ata refuzuan të plotëso-jnë urdhërat e tij dhe kundërshtuan vullnetin e tij, madje edhe në çastet e fundit e zemëruan aq shumë sa urdhëroi të braktisnin dhomën ku ishte shtrirë. Mendoj gjithashtu për një varg ngjarjesh pas vdekjes së Pejgamberit, s.a.a. si për dhembjen dhe poshtërimin që përjetoi vajza e tij, Fatimja, a.s. për të cilën thot:

"Fatimja është pjesa imje. Kush e zemëron ate, më zemëron mua". (Sahih Buhari, ii,1". 206)

 

Fatimja a.s. i pyet Abu Bekrin dhe Omerin:

- Po ju pyes në emër të Allahut, të Madhërishmit, a keni dëgjuar Pejgamberin e Allahut. s.a.a. kur ka thënë: kënaqësia e Fatimes është kënaqësia ime, zemërimi i Fatimes është zemërimi im; Ai që e do bijën time, Fatimën, më do mua, ai që i bindet Fatimes, më bindet mua, ai që zemëron Fatimën, më zemëron mua.

- Po kemi dëgjuar këtë nga Pejgamberi i Allahut s.a.a. u përjgigjën.

- Atëherë dëgjoni: Allahun e kam dëshmitar edhe melekël e Tij, se më keni zemëruar dhe nuk më jeni bindur. Kur të takohem me Pejgamberin, do të ankohem në ju. 

 (EI-Imamah nea kutejba, libri I,f. 20; Fadaku fun Ntuflau-ned Bakir Sadri,f. 92 )

 

Të lëmë anash, për një çast, këtë ngjarje tragjike. ibn Kutejba i cili konsiderohet alim i madh sunit dhe cili është i njohur me punimet në fushën e tesfirit (komentimit të Kur'anit), hadithit lingustikë, gramatikë dhe histori, nuk mundi ta kalojë këtë vetëm ashtu.

Kur i tregova një individi ç'shkruante ibn Kutejba në librin "Historia e Halifëve", lidhur me këtë ngjarje, përgjigjja ishte se Ibn Kutejba është shndërruar në shiit.

 

Më këso propaganda shërbehen disa ulema tanë, kur mbështeten për muri dhe nuk kanë ç'të thonë. Kështu edhe Tabari është shiit, edhe Nisa'i, i cili ka shkruar librin mbi cilësitë e imam Aliut, a.s. është shiit, edhe Taha Hysejni, alimi bashkohor i cili e shkruajti "El-Fituah el-Kubra" dhe publikoi argumente tjera, gjithashtu ë-shtë shiit!!

 

Mirëpo, në realitet, asnjëri nga ta nuk ka qenë shiit. Kur ndonjëri nga ata deklaron ose shkruan mbi shiitët, menjëherë sulmohet dhe fyhet nga të gjtha anët me qëllim që me çdo kusht të mbrohen autoritetet e as'habëve. Është fakt se çdonjëri që përmend -kualitetet e Ali ibn Abu Talibit a.s. dhe pranon gabimet që janë bërë nga ana e as'habëve të njohur, akuzohet se është bërë shiit.

 

Gjithashtu nëse në praninë e tyre ndokush, kur përmendet emri i Pejgamberit, thot "sallalahu 'alejki ve Aalihi" (Allahu i bekoftë atë dhe familjen e ose thot "Alija, 'ajehi selam"(Paqja e Allahut qoftë me te), atëhrë sigurisht do të shenjohet si shiit. Njëherë lidhur me këtë kam diskutuar me një alim: 

 

- Ç'mendoni për Buhariun? - pyeta unë.

- Ai është autoriteti kryesor në fushën e hadithit dhe librin e tij e konsiderojmë libër më të saktë pas Kur'anit, për çka pajtohet tërë ulemaja e jonë - u përgjig ai.

- Buhariu ka qenë shiit - i thash unë.

- Ruana Zot, Buhariu nuk ka qenë shiit.

- A nuk thuhet se çdonjëri që thot "Alija, alejhi selam (Paqja Allahut qoftë me të)" është shiit? 

Pasi pohoi, i tregova, si atyre që ishin me te, Sahihun e Buhariut dhe në të shumë vende ku përmendet emri i Aliut pas cilit shtohet "alejhi selam", si edhe pas emrit të Fatimes dhe Hysejnit. '

Alimi nuk diti ç'të shtonte më tej. 

(Sahlh Buhari, libri I,f. 127, 130; libri 11, f. 126,205)

 

Tani t'l kthehemi ngjarjes, të cilën e përmend ibn Kutejba, ku përshkruhet si Abu Bekri dhe Omeri e hidhërojnë hazreti Fatimën. , a.s. Nuk mund të dyshoja në autentitetin e saj, nga se nuk dyshoja në librin e Buhariut, cilin e konsiderojmë më të saktin pas Kur' anit. Pasi u besojmë fakteve që ndodhen në të, nuk mund të i akuzojmë shiitët pse i shfrytëzojnë për të argumentuar pohimet dhe mbrojtur pikëpamjet e tyre.

 

Në pjesën me titull "Virtytet e farefisit të Pejgamberit të Allahut", Buhariu shkruan si vijon: "Pejgamberi Allahut s.a.a. ka thënë: Fatmija është pjesa e ime dhe kushdo e zemëron atë, më hidhëron mua..." Në pjesën tjetër me titull "Rrethimi i Hajberit" shënon: "Siç tregon Ajsha, Fatimja, alejha selam (Paqja e Allahut qoftë me të), e bija e Pejgamberit, i kishte dërguar porosi Abu Bekrit në të cilën kërkonte pjesën e vet atrashëgimisë së Pejgamberit të Allahut s.a.a. , mirëpo ai kishte'refuzuar t'i epte gjë. Fatimja ishte aqzemëruar sa nuk kishte ndërrUar fjalë.me Abu Bekrin deri në Vdekje. 

(Sahih Buhari, libri 111,f. 39 )

 

Rezultati'i'funditmbi të cilin Buhari shkruan shkurt, ndërsa ibri'Ktitejba me më shumë detaje, ishte ky: Pejgamberi i Allahut s.a.a. ishte i zemëruar, kur Fatmija ishte e zemëruar dhe ishte i lumtur kur Fatmija ishte e lumtur; Fatimja vdes duke qenë e zemëruar ndaj Ebu Bekrit... Nëse Buhariu shkruan, "ajo vdiq e zemëruar në, Abu Bekrin dhe nuk foli me te deri në fund të jetës", rezUltati Offundimtar bëhet i qartë.

Nëse "Fatimja a.s. ështe femra më e.mirë nga të gjitha femrat", siç shkruan Buhariu në pjesën me titull, "Isti! dhan" dhe nëse Fatmija a.s është femra e vetme nga popullisaj, të cilën Allahu Te`ala e mbrojti dhe pasttoi, atëherë zemëniini saj nuk murid4 konsiderohet i zakonshëm, nga se zemërimi i.saj është zemërim,i Pejgamberit, s.a.a. ndërsa zemërimi tij zemërimi i Allahut. Te`ai`a 

 

Lidhur me këtë Abu Bekri thot: "Allahu më shpëtoftë nga zemërimi i Tij dhe zemërimi i Fatimes. "

Pastaj qajti me ngashërim dhe tha: "Nuk kërkoj betimin tuaj dhe më lironi nga kjo detyrë (halifati)"

(Tarihh el-Hulefa, nga ibn Kutejba.)

 

Shumë historianë dhe alimë pajtohen me të dhënën se Fatimja, alejhi selam, kërkoi nga Abu Bekri drejtat e saj lidhur me trashëgiminë, mirëpo kërkesat e saj u refuzuan gjithnjë. Prandaj u hidhërua në ta dhe mbeti e hidhëruar deri në vdekjen e saj. Mirëpo ulemaja e jonë kalon mbi këtë shpejt, pa dashur të merren me shkaqet dhe të shqyrtojë hollësitë, me qëllim të mbrojtjes të renomesë së Abu Bekrit. Në një libër shkrimtari përmend këtë ngjarje, për të. përfunduar klë -fund: "Ruana Zot, se Fatimja ka mundur të kërkojë diç që nuk i përkiste dhe ruana Zot, se Abu Bekri mund të mohonte drejtën e saj".

 

Shkrimtari mendonte se në këtë mënyrë do të zgjidhte proble-min dhe të zhbind hulumtuesin e të vërtetës. Me gjasë tenton të thot afërsisht këtë: "k-Uana zot se në Kur'an mund të ketë diç por '-të vërtetës dhe ruana zot Se bijt e Izrailit kanë mund të adhurojnë demin e artë":Jemi rrethuar me ulema që flasin fjalë të cilat as vetë nuk i kupton dhe të cilët 1«dnjë diç, por njëkohësisht edhe diç ki.ejt të kundërt me këtë. Këtu çështja është fare e thjeshtë: Fatimja kërkon drejtën e saj (trashëgiminrqë i kishte lënë i ati), ndërsa Abu ' Bekri refuzon të përmbush kërkesën e saj. Kështu që kemi: ose ,gënjen Fatimja, ruana Zot, ose Abu Bekri ka qenë i padrejtë ndaj saj. Mundësi tjetër nuk ka.

 

Tani të pyesim logjikën tonë për mundësinë e parë, dmth. , se Fatimja ka gënjyer duke pasur parasysh fjalët e babait, të dërguarit Muhammed s.a.a: "Fatimja është pjesë e imje. Kush e lëndon atë, ,  më lëndon mua". Mirëpo na duket se personi që • gënjen nuk meriton që Pejgamberii Allahut s.a.a. të thotë diç të tillë për të. Vetë fjalët e Pejgamberit s.a.a. flasin për bujarinë e saj. Ajeti mbi ' "pastërtinë (Kur'an, 33:33), është edhe një argument për mirësinë e karakterit të saj, ky ajet është sh,pallur për nder të saj, burrit saj dhe dy bijve, siç dëshmon Ajsha. 

(Sahih Muslim, libri VII,f. 121,230)

 

Kështu, për ata me arsye nuk mbetet gjë tjetër pos të përfun-d6jnë se Fatimës a.s. i është bërë e padrejtë, se është akuzuar për gënjeshtër nga ai që ishte i gatshëm ta lëshojë të digjet, nëse njerëzit tjerë•të shtëpisë nuk dalin dhe japin betimin. (Tarikh el-Hulefa, libri I,f. 20)

 

Për të gjitha këto, Fatimja, paqja e Allahut qoftë me te, nuk u lejoi Abu Bekrit dhe Omerit të hynë në shtëpinë e saj. Madje edhe atëherë kur hazreti Aliu a.s. u kishte lejuar, refuzoi t'i shikojë në sy, duke kthyer fytyrën anash.

(Tarikh el-Hulefa, libri I, f. 20)

 

Aq më tepër, para se të vdiste, kërkoi të varroset fshehurazi, 'ashtu që asnjëri, nga ata që i kishin bërë të padrejtë të mos jetë prezent. (SiMih Buhariu, libri III,f. 39 )

 

Me këtë rast dëshiroj të pyes ulemanë tonë, përse heshtin për këto fakte dhe përse nuk dëshirojnë të merren me to, ose vetëm t'i përmendin. Na bindin se aS'habët janë-të pagabueshëm si melekët. Kur i pyet përse halifa i Muslimanëve, Osniani (halifa i tretë), është yrarë, ata do të përgjigjen: "Këtë e kanë bërë'Egjiptasit, të cilët nuk kanë qenë besimtarë" dhe përfundojnë këtë me një fjalë të vetme.

 

Kur m'u dha rasti të hulumtoja këtë më shumë, zbulova se vetë as'habët qëndrojnë pas vrasjes së Osmanit. U printe Ajsha, e cila ftonte haptas të vrahet krle fAët: "Mbyteni atë Na't'hal (budalla të moshuar), nga se ka pu:Shuar së besuari". 

(Tarikh el-Tabari, libri l,f. 407; Tarikh Ibn el-Athir, libri Ill,f. 206 )

 

Dihet gjithashtu se Talha, Zubejri,Muhammed ibn Abu Bekri dhe as'habet tjerë të njohur kishin rrethuar shtëpinë e tij duke e lënë pa ushqim dhe ujë për ta detyruar të lëshojë postin e halifatit. Edhe më historianët rrëfejnë se nuk kanë, lejuar që trupi tij të varroset në haremin musliman, kështu që 'në fund është varrosur në "Haslish Kavkab", pa gusul (pastrim) dhe qefin (pëlhurë për mbulesë).

 

O Zot! I Lëvduar je Ti. Si mund të deklarojmë se është vrarë padrejtësisht dhe se nuk e kanë mbytur Muslimanët?? Ky është edhe një rast, si ai i hazreti Fatimes a.s dhe Abu Bekrit. : ose ka qenë i mbytur padrejtësisht, andaj duhet gjykuar as'habët që patën dorë në të (të cilët e mbytën halifën e muslimanëve, e poshtëruan sa ishte gjallë dhe hodhën gurë mbi xhenazen e tij); ose as'habët e kanë mbytur për shkak të veprimeve të tij që binin ndesh me islamin, siç flasin burimet historike. Këtu nuk ka mundësi te tretë, vetëm nëse mbyllim sytë dhe themi: "E kanë mbytur Egjiptasit, të cilët nuk kanë qenë besimtarë". Nga dy mundësitë del se nuk është e vërtetë ajo që është përqafuar nga të gjithë, dmth. që të gjithë as'habët kanë qenë të mirë dhe të drejtë, nga se, ose ka qenë i padrejtë Osmani, ose vrasësit e tij. Meqenëse të gjithë kanë qenë as'habë të Pejgamberit, s.a.a. mund të përfundojnë se disa nga ata kanë qenë të drejtë dhe të ndershëm, ndërsa disa tjerë të padrejtë dhe tiranë, siç pohojnë ithtarët e Ehlulbejtit.

 

Gjithashtu vetvetiu shtrohen disa pyejte lidhur me betejën e Xhemelit, në fillim të cilës rol të rëndësishëm ka luajtur Ummul el-Muminin, Ajsha. Si ka mundur të braktiste shtëpinë kur Allahu Te`ala i urdhëron të mbetet në shtëpi me fjalët: 

 

"Dhe rrini në shtëpitë tuaja dhe stolisjet tuaja, si në kohën e lasht ë pagane, mos i tregoni! " (Kur'an, El-Ahzab:33

 

Gjithashtu .shtrohet pyetja, si i lejoi Ajsha vetes të ngritet kundër halifës së Muslimanëve, Ali ibn Abu Talibit?? a.s. Si zakonisht, përgjigjja e ulemasë sonë është e thjeshtë: Ajsha nuklça qenë në marrëdhënje të mira me hazreti Aliun, a.s. nga se e kishte kë.shilluar Pejgamberin s.a.a..t.a.Q.kuroxzgjë në ngjarjen e njohur me emrin «El-ifk». Mundohen të na bindin se kjo këshillë e Aliut a.s." ka qenë shkak i mjaftueshëm qër të ngritet kundër. urdhërit të Allahut dhe ilrdhërit të burrit saj, Pejgamberit të Allahut s.a.a. Ajo kalëronte me deve, që Pejgamberi s.a.a. ia kishte ndaluar, duke paraljmëruar .për të' lehurit e qenve, kur të kalojë afër vendit të quajtur el-havab. (EI-Imama vel-Sijara.)

 

Kishte udhëtuar gjatë prej Medinës në Mekkë, pastaj në Basra, për të nxitur vrasjen e njerëzve të pafajshëm dhe në furid filloi luftën kundër Prijsit të besimtarëve dhe atyre - as'habëve që e Orkrahnin, duke shkaktuar kështu vdekjen e mijëra .(El-Taktari,,ibn elAthir dhe histeitlan:tjerë cilët përshkruajnë ngjarjet e vitit 36 para Hixhrit)

 

Dhe tërë këto i kishte bërë vetëm se Aliu e këshillon Pejgamberin s.a.a. të çkurorëzohet!!???

Mirëpo, Pe-jganiberi s.a.a. nuk e çkurorëzoi, andaj prej nga ishte tërë ajo urrejtje kundër, tij? Historia shënon disa raste të sulmeve verbale • dhe të shprehjes së urrejtjes ndaj hazreti Aliut, a.s. për të cilat është vëshitrë të gjendet shpjegim. Pa përmendim vetëm disa:

Kur kthehej nga Mekka, ajo dëgjon për vrasjen e Osmanit. Me të dëgjuar, në fytyrën e saj shkrepën shenja të kënaqësisë. Mirëpo kur dëgjoi se Muslimanët kanë zgjedhur Aliun a,s. për halifa, përnjëherë u tërbuar dhe tha: "Dëshiroj të përmbysët qielli para se Ali ibn Abu Talibi të marrë halifatin". Atëherë urdhëroi të kthehen.pas për të filluar luftën kundër Aliut, a.s. emrin e të cilit nuk mund të dëgjonte.

 

Vallë nuk kishte dëgjaur Ajsha fjalët e të dërguarit Muhammed kur kishte thënë:

"Ta duash Aliun a.s. është besirn, ndërsa,ta urresh është hipokrizi" (Sahih Muslimi, libri I,f. 48)

 

Kjo ishte në atë masë sa disa as'habë deklaronin: "Hipokritet dhe dyfytyrësit i dallonin në bazë të urrejtjes ndaj Aliut". A nuk kishte dëgjuar ajo fjalët Pejgamberit: s.a.a. "Kush më pranon mua si pris, atëherë edhe Aihr është pris i tij". Nuk ka dyshim se kishte dëgjuar, mirëpo nuk i kishin pëlqyer aspak. Ajo nuk mund të dëgjonte emrin e tij, ndërsa kur e lajmëruan"vdekjen e tij, ajo bëri sexhde në shenjë falënderimi Allahut. 

(El-Tabari, Ibn-el-Athir, e historiari tjerë që shkruajtën mbi ngjarjet e vitit 40 para Hixhrit )

 

Nuk kam ndër mend të shkruaj mbi jetën e Umul Mu'minin, Ajshës, por dëshiraj vetëm të tregoj se si disa nga as'habët e njohur u kthyen kundër principeve islame dhe thyen urdhërat e të dër guarit Muhammed s.a.a.

Do të citoj vetëm edhe një ngjarje që i ndodhi Ajshes gjatë kohës së kësaj lufte fatkeqe, për çka pajtohen të gjithë histOrianët.

 

Kur kalonte pranë liqenit në krahinën e quajtur el-Havab, dëgjon të lehurit e qenve. Përnjëherë kujtoi fjalët e të dërguarit • Muhammed s.a.a., i cili e kishte paralajmëruar se do të dëgjonte të lehurit kur të kalojë nëpër këtë vend rrugës për në luftë, duke këshilluar të mbetet në shtëpi dhe të mos e thejë urdhërin e Allahut. Te`ala Ajo ia plasi vajit dhe filloi të fliste me histeri: "Kthehemi pas!... Kthehemi pas!..."Atëherë Talha dhe Zubejri, gjithashtu as'habë të shquar, sollën pesëdhjetë njerëz të paguar për ta bindur Ajshen se ky vend nuk quhet el-Havab. Pas kësaj, vazhdoi rrugën dhe arriti në Basra. Shumë historianë besojnë se këta pesëdhjetë njerëz kanë qenë të parët që u betuan rrejshëm në islam. (El. Tabari, ibn Athir, cl-Madejni dhe historianë tjerë që përshkruan ngjarjet e v. 36 p. Hixhrit )

 

O muslimanë!!

 

O ju që keni zemër të ndritur... na ndihmoni në zgjidhjen e këtij problemi. A kanë qenë ata vërtetë as'habë të ndershëm dhe shpirtmirë, siç kemi mësuar? A kanë qenë vërtetë njerëzit më të mirë, pas Pejgamberit të Allahut s.a.a. , siç pohojnë disa edhe sot? Si mundën të dëshmojnë rrejshëm, kur Pejgamberi s.a.a. këtë gjë e konsideron ndër mekatët më të mëdha, për të cilën dënohesh me Xhehenem.

 

Gjithashtu, shtrohet pyetja: kush ka pasur të drejtë, kush jo? A ka pasur të drejtë Aliu a.s. dhe ata që e përkrahnin, ose Ajsha; Talha dhe Zubejri me ithtarët e tyre. Mundësi tjetër nuk ka. Unë nuk dyshoj fare që çdo studjues i ndershëm do të mbante anën Aliut a.s. dhe do të akuzonte Ajshen me ithtarët e saj për shkak të nxitjes së. kësaj lufte fatkeqe, e cila kushtoi shumë jetëra muSW manësh dhe ka lënë vrragë, e cila edhe sot shihet. Për shkak të sqarimit të metejmë dhe për kënaqësinë person-f ale, do të përmend këtu atë që Buhariu nuk ka mundur ta shkruajë, mbi ngjarjet lidhur me këtë luftë.

 

Kur Talha, Zubejri dhe'Ajsha u nisën për Basra, hazreti Aliu a.s. e dërgon Amar ibn Jasirin dhe, Hasan' ibn Aliun në Kufa. Pasi arritën, ata shkuan në xhami dhe u drejtohen Muslimanëve. Amari tha:

- Ajsha ka shkuar në Basra... dhe për Allahun, ajo është grua e Pejgamberit në këtë dhe në jetën tjetër, mirëpo të dini se Allahu i Lartësuari, me këtë ju provon, të shikojë cilin do ta dëgjoni. Aliun ose ate. (Sahih Buhariu, libri IV,f. 161)

 

Gjithahstu Buhariu në librin e tij, në pjesën ku bën fjalë mbi ngjarjet në shtëpitë e grave të Pejgamberit, s.a.a. shkruan edhe këtë: Njëherës dërguari Muhammed s.a.a. bënte hudbe (fjalim), për të tieguar në drejtim të shtëpisë në të cilën jetonte Ajsha dhe tha:

Atje është mynxyra... atje është mynxyra... atje është mynxyra, atje është vendi nga do të dalin brirët e shejtanit. "

(Sahih Buhariu, libri 11 f. 128)

 

Edhe në shumë vende Buhariu shënon gjëra të jashtëzakon mbi Ajshën, për sjelljen e pahieshme ndaj Pejgamberit s.a.v.a. në atë mase sa babai i saj e kishte rrahur gjersa fillone t'i delte gjaku,pastaj mbi kërkesat e pandërprera dhe ankesat që i bënte Pejgamberit s.a.v.a. gjersa Allahu Te`ala nuk i kanoset... dhe shumë ugjarje tjera për të,cilat këtu nuk ka vend.

 

Pas gjithë kësaj pyes veten për ç'arsye Ajsha meriton gjithë atë respekt nga apa e sunitëve??

Ndofta vetëm se ishte gruaja e Pejgamberit s.a.v.a.

Ai kishte edhe gra tjera, disa edhë më të mira se Aisha, siq kishte deklaruar vetë.(Sahih Tirmidhi. dhe EI-Isabah (Biografia e Safiut). )

 

Ose se ishte bija e Abu Bekrit?,

Ose ndofta që kishte luajtur rol të rëndësishëm në mohimin,e testamentit të Pejgamberit s.a.a. për hazreti Aliun, a.s. si,trash'ëgimtar dhe pris i Muslimanëve?

Kur ajo dëgjoi se Pejgamberi s.a.a. kishte cakluar Aliun për halifa, dihet se ka deklaruar:

"Kush thot kështu? Unë kam qenë me Pejgamberin s.a.a. koka e të cilit ka qenë në prehrin tim. Kur më tha t'ia sjell legenin me ujë, unë u ngrita, ndërsa ai ndërkohë kishte vdekur. Si ka mundur ta caktojë atë (Aliun) për trashëgimtar?" 

(Sahih Buhari, libri Itl. f,68)

 

Ose për atë se kishte bërë luftë kundër Aliut a.s. dhe bijve të tij dhe madje ka pengug; xhenaz.en_e nipit të Pejgamberit, s.a.a.Hasanit, a.s të kalojë,drej vendit ku ishte varrosur Pejgamberi s.a.a. me fjalët:

"Nuk i lejOj njerëzit që nuk i çmoj unë të hyjnë në këtë vend. Kishte harruar, ose mbase kishte injoruar fjalët e Pejgamberit s.a.a. mbi.Hasanin a.s. dhe vëllaun e tij Hysejnin:

"Allahu i do ata që i duam këta, dhe Allahu urren ata që i urrejnë këta.

Ose kur thot: "U shpall luftë atyre që luftojnë kundër jush dhe paqë atyre që ju propozojnë paqë".

 

Ekzistojnë edhe shumë hadithe të të dërguarit Muhammed s.a.a. , sa nuk mund të mos përfundojnë, se këta dy nipër i ka dashur dhe i ka respektuar shumë.

 

Ajo kishte dëgjuar shumë më tepër fjalë respekti për Aliun,. a.s. mirëpo përkundër paralajmërimit të Pejgamberit, s.a.a. ishte: në gjendje të luftojë kundër tij dhe të ftojë të tjerët të luftojnë bashkë me te duke mohuar virtytet e tij. Për këtë Umajjadët (partia sunduese) e adhuronin dhe i dhanë post të lartë ndër personalitetet e shquara islame, mbushën librat me virtytet e saj dhe e autoritet të madh të islamit, nga se, siç pohojnë, në të ishte "gjy. sma, e besimit islam".

 

Gjysmën tjetër ia përshkruanin Ebu Hurejës , i cili u fliste atë. që dëshironin të dëgjonin. Për këtë i kishin bërë nderime të ndryshme: e kishin shpallur kryetar bashkie të Medinës, ia kishin dhënë pallatin el-Akik dhe titullin "Ravijat el-Islam" (transmetues. OSIamit). Ai u mundësoi Umaiaave të krijojnë një islam krejt. tjetër në të cilin futën ç'dëshironin dhe cili me Kur'an e hadith të, Pejgamberit s.a.a. përkrahte interesat dhe pushtetin e tyre. Këtij besimi domosdo i mungonte serioziteti, nga se ishte përplot kundërshtime dhe mite, me anë të cilëve shumë fakte fsheheshin ose shtrembëroheshin. Ata detyronin njerëzit të besojnë në këio gënjeshtra dhe trillime, kështu që besimi i Allahut Te`ala u shndër rua në shaka të thjeshtë, ku askush nuk i frikohej Allahut Te`ala siç i frikohej Muavijëve.

 

Kur pyesin ndonjë nga alimët tanë tfibi luftën e Muaviut kundër harzeti Aliut, a.s. luftë e cila ndau musli-. manët në sunitë dhe shiitë dhe la vrragë që vërehet edhe sot,-atw x. përgjigjen: "Aliu dhe Muaviu janë as'habë shembullor, të cilët komentojnë islamin në mënyra të ndryshme. Per çdo rast, Alitt a.s. ka pasur të drejt dhe për këtë meriton dy shpërlbime. ka gabuar, andaj meriton një shpërlbim. Na nuk kemi të drejf akuzojmë ose t'i përkrahim, nga se Allahu, i Madhërishëm, thotë:

 

"Ky popull ishte dhe humbi. Atë e pret ajo që ka merituar, edhe ju u pret ajo që do të meritoni, dhe ju nuk do të pyeteni për atë që kanë bërë ata". (Kur'an 2:134).

 

Për fat të keq, kështu duken përgjigjet tona, cilat as arsyeja, as besimi, as kurrnjë ligj nuk është në gjendje t'i prarrojë. O Zot! Nuk mund të akuzohem se flas kot, ose Se i dëshiroj të keqen dikujt. Të lutem më shpëto nga ndikimi i shejtanit. Si mund të pajtohet mendja se Muaviu ka vepruar sipas islamit dhe akoma të shpërblehet, kur ka bërë luftë kundër Imamit të Muslimantve duke shkaktuar vdekjen e mijëra besimtarëve të pafajshëm, si dhe krimet tjera që ka bërë? Ai ka qenë i njohur nga historianët si njeri që eliminon ktindërshtarët me mjalt të helmuar dhe cili thot: "Allahu ka ushtarë të krijuar prej mjaltit".

 

 

Dihet mirë se Profeti Muhamed (s) tha:

"Më vjen keq për Amara ... Ai do të vritet nga një grup i lig".

 

Dhe, dihet që Amar u vra nga Muavija dhe pasuesit e tij. Si mund të them që ai e mbrojti Islamin kur vrau Hixhra ibn Adi dhe shokët e tij dhe i varrosi në shkretëtirën Siriane?

 

Dhe pse?

 

Për shkak se ata nuk pranuan të mallkojnë dhe mallkojnë publikisht Ali ibn Abu Talib. Si mund të them që ai ishte një sahab i drejtë kur vrau Hasanin, nipin e Profetit, me helm? Si mund të them që ai kishte të drejtë kur i detyroi myslimanët ta njohin atë si halif dhe të pranojnë djalin e tij të korruptuar dhe të korruptuar, Jezidin, si pasardhës të tij dhe kështu kaloi sistemin e sures në një trashëgimi?

[Lexoni: Al-Khalifat wal-Mulk nga Mawdudi dhe Jewm al-Islam nga Ahmed Amin]

 

Si mund ta konsideroj atë një që kërkoi të promovojë Islamin dhe akoma ta shpërblejë atë, kur ai i detyroi muslimanët të provokojnë lanatin (mallkimin) e Allahut ndaj Aliut dhe AhlulBayt (familjes së Profetit) dhe vrau ata sahabë që refuzuan, duke e bërë kështu mallkimin një traditë në të gjithë xhami lokale për më shumë se gjashtëdhjetë vjet. I madh është Allahu! Nuk ka forcë apo fuqi përveç Tij, të Lartësuarit dhe të Madhit! Përsëri, kemi ardhur në pyetjen: kush kishte të drejtë dhe kush ishte i gabuar?

 

A është Aliu dhe ata që e mbështetën atë, apo Muavija dhe mbështetësit e tij? Dhe a dihet që Profeti Muhamed (s) shpjegoi gjithçka!? Supozimi i korrektësisë së të gjithë sahabëve nuk ka vend, sepse thjesht, logjika nuk e pranon atë. Ka shumë shembuj të ngjashëm nga historia dhe nëse do të donim të studionim secilin prej tyre në detaje, do të duhej të shkruanim vëllime dhe vëllime librash.

 

Me këtë rast, doja të isha i shkurtër, kështu që zgjodha vetëm disa. Falënderoj Allahun, kjo ishte e mjaftueshme për të hedhur poshtë të gjitha pretendimet e atyre njerëzve përreth meje që arritën të më bënin mendjen të më rrotullohej për një kohë dhe të më pengonte të vëzhgoja në mënyrë analitike Hadithet dhe ngjarjet historike të Profetit, duke përdorur arsyen dhe logjikën e shëndoshë, siç na mëson Kurani dhe Sunneti i Profetit.

 

Për shkak të kësaj, unë do të ngrihem kundër vetvetes dhe do të heq qafe pluhurin e paragjykimit me të cilin ata më kanë mbuluar. Unë do të çlirohem nga prangat dhe zinxhirët për të cilët jam lidhur për më shumë se njëzet vjet dhe do të them, "Unë dua që populli im të dijë se Allahu më ka falur dhe më ka vendosur në mesin e njerëzve fisnikë dhe të respektuar. Unë dua popullin tim për të qenë në gjendje të zbulojnë një botë që ata nuk e dinin asgjë, por ai e kundërshtoi atë megjithatë ".

 

 

Isha i shqetësuar dhe i htifuar plot tre muaj. Madje edhe në gjumë, mendjen ma pushtodin dhe troriditnin dyshimet dhe frika për jetën për shkak të zbulimeve sl-igetësuese mbi as'habët e mëdhenj jetën e të cilëve e kagi hulUmtuar. Hasa shumë kon-tradikta të çuditshme në sjelljen e tyre. Gjatë jetës sime jam edukuar ti respektoj dhe admiroj këta njerëz të shquar, i bindur se çdo mosrespektim dhe fjalë e keqe për ta mund të sjelli fatkeqësi.

 

Në librin "Hajat el-Hajvan el-Kubra" të Demiriut, kam lexuar këtë rrëfim: Një njeri udhëtonte në karvan bashkë me miq. Gjatë rruges filloi të fliste fjalë fyese mbi Omer ibn Hatabin, gjersa miqtë tentonin ta bindnin të mos e bënte këtë. Kur u largua të kryente nevojë, atë e kafshon një gjarpër i zi dhe ky, pas pak vdiq. Kur e hapën kaburin, e gjetën gjarpërin e zi brenda; kur gropuan në vend. tjetër sërish hasën gjarpërin zi. Çdo herë kur groponin gjenin këtë gjarpër. Atëherë një njeri i mençur u "Groponi ku të doni, madje nëse groponi në skaj të dynjasë, do të gjeni gjarpër të zi: Kjo është nga se Allahu Te`ali dëshiron ta dënojë këtë njeri në këtë jetë, para dënimit në ahiret, për atë se nuk kishte respektuar prisin Omer. " " 

Pra, në të njëjtën kohë.- gjersa bëja murid të madh, duke hulumtuar, ndjeja frikë dhe isha i hutuar. Kjo vinte nga ajo se kam besuar që halifat më të mirë kanë qenë Abu Bekr el-Siddiku, pastaj Omer ibn Hatab el-Faruuku, me të cilët Allahu ka ndarë të mirën nga e keqja. Pas tyre vie Osman ibn Affan Zul-Nurejni, para të cilit melekët e Allahut Teala turpëroheshin dhe paS tyre vie Ali Abu Talibi, a.s. dera në qytetin e diturisë.

Pas këtyre katërve vinë gjashtë të tjerët, ngaz.4hjetë, të cilëve u është premtuar Xhenneti. Këta ishin Talhai, ZUbejri, Sa'adi, Sa'idi, Abdul-Rahmanin dhe Abu Ubejdah. Pas tyre vinë gjithë as'habët tjerë. -Lidhur me ta thuhet se ajeti kur'anor: "Na nuk bëjmë dallim mes Pejgamberëve të Tij..." në mënyrë,indirekte do të thot se Muslimanët nuk guxojnë të bëjnë dallim meS '",s'habëve të Pejgamberit. s.a.a. 

 

këtë;kisha frikë për vetëvete. Shumë herë kam kërkuar nga Allahu Te`ala të më fali. Gjithashtu, disa herë më ka shkuar mendja të apstrahoj gjithëçka që më ka bërë të dyshoj në karakterin e as'habëve të Pejgamberit të Zotit, s.a.a. mirëpo, e kam ditur se kjo do të më shpiente në dyshim akoma më të madh. . Gjatë kësaj periudhe, në biseda me disa alimë, hasa shumë kontradikta të cilat nuk mund të pranohen nga tijë intelektual. Këta alimë më paralajmëronin se Allahu Te`ala do të heq nga unë rahmetin e Tij. dhe të më lëshojë kob ,nëse vazhdoj me studimin mbi as'habët. Kundërshtimi i tyre i pandërprerë dhe refuzimi i çdo gjëje që deklaroja, bashkë me entuziazmin hulumtues dhe dëshirën për të gjetur të vërtetën, më detyruan të vazhdoj punën. 

 

 

Fillova bisedën me një alim tonin: - Kur Muaviu ka shkaktuar vdekjen e njerëzve të pafajshëm , dhe poshtërimin e të ndërshmëve, ju supozoni se e ka bërë sipas islamit, mirëpo e ka komentuar gabim dhe për këtë i takon një shpërblim. Kur Jezidi mbyt pasardhësit e Pejgamberit s.a.a. dhe autorizon ushtarët të plaçkitin Medinën, ju mendoini se ka vepruar sipas islamit dhe për atë që ka gabuar në të komentuarit e tij, meriton vetëm një shpërblim. Disa nga ulematë madje thonë: "Hysejni është rribytur me shpatën e gjyshit".

 

Përse edhe unë tani nuk veproj sipas islamit dhe të shpejgoj në bazë të këtij hulumtimi, i cili më detyron të dyshoj në qëllimet e as'habëve dhe të hjek vellin që i mbulon disa prej tyre? Vallë hulumtimi kritik i jetës së tyre mund të jetë e ligë më e madhe se vrasjet e pjesëtarëve të familjes së Pejgamberit s.a.a. nga ana e Muaviut dhe Jezidit? Nëse kam të drejtë meritoj dy shpërblime nëse gaboj më bie vetëm një. Gjith-sesi, kritika ime nuk ka qëllim të fyej, porse shpresoj se në këtë mënyrë do të arrij të vërtetën: kush ka të drejt dhe kush gabon? Ta hulumtoj ,këtë ëshë detyrë ime dhe detyrë e çdo Muslimani dhe Muslimaneje, ndërsa Allahu, Te`ala qoftë i lëvduar, -6 din në zemër. 

 

Alimi m'u përgjegj me këto fjalë:

- Biri im ixhtihadi (komentimi dhe nxjerja e përfundimeve) një kohë nuk ka qenë i lejuar.

- Kush e ka ndaluar?

- Katër imamët (Abu Hanifa, Hanbeli, Sha'fiu, Maliki)- u përgjigj ai.

- Elhamdulillah! - klitha me gëzim - pasi që këtë nuk e ka ndaluar Allahu, Te`ala as Pejgamberi, s.a.a. as edhe katër halifat e parë, për të cilët na është thënë se duhet t'i dëgjojmë, asgjë nuk më pengon të nxjerr përfundime në bazë të rezultateve t ë hulumtimit.

- Në islam nuk mund të bazohemi në konkluzionet tuaja, nëse nuk i njihni shtatëdhjetë shkencat, mes të cilave janë: tefsiri (komentimi i Kur'anit), linguistika, gramatika, sarf (rnor-fologjika), retorika, hadithi, historia e tjera... filloi të sqaorjë, mirëpo ndërhyra me fjalët.

- Konkluzionet e mia nuk do të jenë mbi rregullat Kur'anore, as mbi hadithet e Pejgamberit, s.a.a: as kam dëshirë të bëhem lider, të cilin do ta dëgjojnë. Jo! Thjeshtë, për vetëvete, dëshiroj të kuptoj kush kishte drejtë. dhe kush jo. Për shembull të kuptoj se cili kishte drejt mes Muaviut dhe Aliut, a.s. nuk kam nevojë të di shtatëdhjetë shkenca. E tëra që duhet bërë është të studjoj jetën dhe veprimet e të dyve dhe e vërteta do të paraqitet vetë. 

 

- Po përse është me rëndësi të dini çdo gjë? - pastaj lexoi këtë ajet, nga Kur'ani: "Ky popull ka ekzistuar dhe është asgjësuar, atë e pret ajo çka ka merituar, edheju ju pret ajo që do të meritoni dhe ju nuk do të pyeteni për atë që ata kanë bërë" (Kur'an 2:34).

- Ashtu është thash unë - Allahu Te`ala thot "... ju nuk do të pyeteni dhe jo "Mos pyetni". Po të ishte: "Mos pyetni për atë që kanë bërë", hulumtimi im nuk do të ishte i arsyeshëm. Allahu Te`ala nuk do t'na pyes për veprat që bënë ata, por për veprat tona individuale, sepse në librin e Tij Ai thot: "Çdo njeri është për-gjegjës për atë që ka bërë" (Kur'an 74:38) dhe akoma: "Asnjë mekatar nuk barimëkatet e tjetrit, dhe e'njeriut është vetëm ajo që ka bërë"(Kui'an 53:38,39).

 

Vallë nuk flitet në Kur'an për popujt e të kaluarës, me qëllim që të nxjerrin mësim nga jeta e tyre. Allahu Te`ala na rrëfen mbi Faraonin, Hamanin,'Nimrodin, Karunin dhe për të dërguarit tjerë dhe popujt e tyre, jo kot, por për të na treguar çka bën dhe çka jo. Sa i përket pyetjes suaj përse dëshiroj të mësoj të gjitha këto nga historia jonë muSlimane: dua, nga se është shumë me rëndësi.

 

Së pari, të kush e dëgjoi Allahun, Te`ala ashtu që t'i bëhem mik dh'e kuptoj, kush ka thyer urdhërat e Allahut, Te'ala ashtu që t'i kundërvihem. Kjo është ajo që Kur'ani më obligon të bëj. Së dyti, më intereson të kuptoj, si duhet bërë ibadetin (namazin, agjërimin, zekatin dhe të gjitha veprimet në emër të Allahut Te`ala dmth. ashtu si ka urdhëruar Allahu, Te`ala e jo sipas Malikut ose Abu Hanifit, ose ndonjë komentimi tjetër të fesë. Për shembull imam Maliku nuk rekomandon të thuhet "Bis-mila" gjatë kohës së namazit, ndërsa Abu Hanifa këtë e konsideron Të tjerët thonë se namazi pa të nuk pranohet.

 

Ndërsa ju vetë.dini se namazi është shtyllë e besimit dhe se Allahu Te`ala do të pranojë të gjitha tjera, nëse ta pranon namazin. Nëse namazi nuk pranOhet, atëherë të gjitha veprimet tjera janë gjithashtu të hum-bura. Për këtë arsye, nuk dëshiroj që namazi im të jetë i padrejtë dhe të mos pranohet nga Allahu. Mandej, shiitët flasin se gjatë marrjes së abdesit sipërfaqet e këmbëve duhet të fërkohen me dorë të lagur, gjersa sunitët men-dojnë se kën-ibët duhet larë. Mirëpo, nëse lexojmë Kur'anin ku shkruan: ".. Fërkoni (bëni mes-h) kokën dhe këbmet deri në zogjt". shtrohet pyejta si mund të Iahet diç kur krejt qartë thuhet "fërkoni?"

 

Si mund të pritni ju nga, një musliman i logjikshëm të pranojë një gjë dhe të refuzojë një tjetër pa hulumtuar dhe shpjeguar? Pas kësaj, ai më tha: - Ju mund të merrni nga çdo mez'heb atë që dëshironi, nga se të gjithë drejtimet islame rrjedhin nga Pejgmaberi i Allahut.Te` ala - Kam frikd se';-zIo të bëhem një nga ata, për të cilët Allahu Te` ala në Kur'ani thote:'

"Më thuaj ti kush do të udhëzojë atë që pasionin e ka bërë zot, atë cilin Allahu, duke' enjohur, e ka lënë 1 në mashtrim dhe të dëgjuarit e tij dhe zemrën:e 4'j e ka në dry, ndërsa para syve i ka vendosë vellin ? Kush do t'a orientojë në rrugë të drejtë, nëse jo Allahu? Si nuk mbledhni mendjen? (Kur'an 45:23).

 

E dini, unë nuk mendoj se të katër mez'hebet janë të drejtë përderisa në njërin diç ndalohet, ndërsa e njëjta gjë në tjetrin është e lejuar. Nuk është aspak logjike që një gjë njëko-hësisht të lejohet dhe ndalohet. Pejgamberi i Alahut s.a.a. nuk ka dyshuar në rregullat e Kur'anit, nga se çdo gjë në të është shpallje e Allahut Te`ala

"Po të ishte (Kur'ani) nga ndonjë tjetër, e jo prej Allahut, në të do të kishte plotë kontradikta" (Kur'an 4:82).

 

Për shkak të shumë kundërthënjeve mes katër mez'hebëve- islame, ata nuk mund të jenë nga Allahu Te`ala dhe Pejgamberi s.a.a. Tij nga se i dërguari Muhammed s.a.a. kurrë nuk e ka kundërshtuar Kur'anin. Pasi pranoi argumentet e mia të logjikshme dhe të drejta, alimi tha: 

- Ju këshilloj për Allahun, sado që dyshoni, mos dyshoni në Hulefaul Rashidun (katër halifat e parë), nga se • ata janë shtyllat, mbi të cilat qëndron islami. Nëse njëri bie, tërë ndërtesa do të rrënohet.

- Ruana Zot, ç'është pra i dërguari Muhammed s.a.a., nëse këta katër janë shtyllë e islamit? - pyeta unë.

- Pejgamberi është ndërtesa,nga se ai vetë përfaqëson tërë islamin.

 

Pasi dëgjova këtë, i thash:

- Mos doni të thoni në mënyrë indirekte, se i dërguari i Allahut s.a.a. nuk ka mundur të qëndrojë pa përkrahjen e këtyre katërVe, gjersa Allahu, i Madhëruari, thot: "Ai dërgoi Pejgamberin e Tij me udhëzime dhe besim të vërtetë, për ta ngritur mbi të gjitha fetë. Kurse Allahu është dëshmitar i sigurt. " (Kur'an Allahu Te`ala dërgoi Muhammedin s.a.a. me porosinë islame dhe.- nuk inkuadron në të asnjërin nga këta katër dhe asnjë tjetër. Lidhur—me këtë në Kur'an kemi: "Një ditë na ju dërkuam të argicar, që të tranmetojë fjalët tona dhe t'u pastrojë dhet'u mësojë nga libri dhe dituria dhe t'Ua mësojë atë që nuk e kemi ditur. " (Kur'an 2:151).

 

Këtë që e thash e kemi mësuar nga baballarët dhe mësuesit e .nderuar. Na nuk kemi kunërshtuar atë që kemi mësuar nga ata, siç bëni ju,gjenerata e sotme. Ju keni filluar të dyshoni në çdo gjë, madje edhe në besim. Ky është një prej shenjave se Dita e Gjykimit është afër nga se Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka thënë: "Dita e Gjykimit do të arrijë si rezultat i veprimeve të njerëzve të këqinj". - më tha bashkëbiseduesi. . .

 

-Përse po stërmadhoni gjërat!? - thash unë. - Ruana Zot, të dyshoj në besim. Besoj në Allahun, Te`ala Cili ëshë një dhe Cili nuk ka shOk. Besoj në Melekët, Librat dhe Pejgamberët e Tij. Besoj • se i dërguari Muhammed s.a.a. është rob dhe i dërguar i Tij, se është më i miri nga të gjithë të dërguarit dhe i fundit prej tyre. Musliman jam dhe nuk mund të më akuzoni se dyshoj në fenë time. kidyshoni, madje më shumë se kjo ishte këmbëngulës ai, sepse:paragitni.akuza kundër as'habëve të mëdhenj, Abu Bekrit dhe 0merit,të cilët Pejgamberi i donte dhe çmonte:

"Nëse do të vëhej në terezi imani (besimi) i tërë Ummetit (Bashkësisë musli-'mane) dhe imani i Abu Bekrit, imani tij do të peshonte më shumë"

 

- Kështu ka thënë Pejgamberi, ndërsa ju, keni gjetur sot, ' katërmbëdhjetë shekuj pas Hixhrit, të dyshoni në drejtësinë e as'habëve, në veçanti të Abu Bekrit dhe Omerit. A nuk e keni të qartë se populli në Irak është i prishur dhe hipokrit! - më tha në fund me duf bashkëbiseduesi. Çfarë.:Ondrimi duhet pasur ndaj këtyre mendimeve? Bisedoja me konsiderohej si i ditur dhe gëzonte respekt të madh.

 

Tani para publikut të vet sillej me arrogancë dhe fodullëk. Në fytyrat e të pranishmëve vëreja - smirë dhe ironizim. Shpejt shkova në shtëpi dhe u ktheva me dy libra, "El-Mu-vatta" nga imam Maliku dhe "Sahihu" nga Buhariu.

 

- Më falni, - fillova, - ajo që më ka nxitur të dyshoj në Abu Bekrin, janë fjalët e vetë Pejgamberit Muhammed s.a.a. 

 

Hapa "El-Muvatta" dhe lexova: "Pejgamberi iu drejtua Shehidëve në Uhud me këto fjalë: Për këto këtu unë jam dëshmitar". Atëherë Abu Bekri tha:

- O Pejgamber i Allahut, vallë nuk jemi edhe na vëllezërit tyre? Vallë nuk e pranuam islamin njëkohësihst me ta? Vallë nuk luftuam si edhe ata? Atëherë Pejgamberi s.a.a. tha:

- Po por unë nuk di ç'do të bëni pas mua. Kur dëgjoi këtë Abu Bekri qajti me ngashërirri dhe tha:

- Na do të ndryshojmë shumë gjëra prej jush. 

(Muvatta" nga Itnam Maliku, pjesa parij, f. 307; "Maghazi el-Vakidi", P. 310)

 

Pastja hapa "Sahih Buhari" dhe lexova: "Njëherë Omer ibn Hatabi kishte ardhur te Hafsa te e cila ishte-vendosur Esma bint Umejs. Kur e shikoi, pyeti: - Cila është kjo? Hafsa u përgjegj: Esma bint Umejs.

- A është etiopiane? Esmaja u përgjegj pozitivisht, dhe pastaj Omeri tha:

- Na kemi migruar (kemi ikur nga Mekka në Medinë) para jush,kështu që jemi më afër Pejgamberit të Zotit se ju. Pas këtyre fjalëve, Esmaja u hidhërua dhe foli:

- Nuk është ashtu, për Allahun! Ju keni qenë me Pejgamberin i cili ka ushqyr të uriturit tuaj dhe ka mësuar të paditur.it tuaj, gjersa na kemi qenë në vend të huaj (Abisini), për Allahun dhe Pejgam-berin e Tij. Sa herëqë kam ngrënë ose pirë diç, kujtoja Pejgamberin e Allahut. Ne atje kemi vuajtur dhe kemi jetuar me frikë. Për Allahun, këtë do t'ia transmetoj hollësisht pa shtuar gjë dhe pa hjekur gjë. Kur Pejgamberi s.a.a. arriti ajo i tha:

- O Pejgamber i Zotit, Omeri më tha kështu e kështu. 

 

 

Ai e pyeti: Ç'fare i the ti për këtë: Ajo tha: Kështu e kështu.

- Ai nuk është më afër meje se ju. Ai dhe shokët e tij kanë migruar vetëm një herë, ndërsa ju keni migruar dy herë, - e qetësoi Pejgamberi. s.a.a.

Pas kësaj Esma foli:

- Gjeta Abu Musain dhe disa tjerë nga grupi ynë, cilët më pyetën ç'ka thënë Pejgamberi. s.a.a. Kur dëgjuan, ishin shumë të lumtur. (Sahih huhari", pjesa 111,f. 307 )

 

Pasi lexova këto hadise, shprehja e fytyrës së shejhut të ditur dhe atyre për rreth ndryshuan dukshëm. Shikonin njëri-tjetrin, duke pritur shejhun e tronditur mirë, të thoshte diç. Ai vetëm ngriti vetullat në shenjë të habisë dhe foli: - Zot, më dhuro më shumë dituri. - Nëqoftëse vetë Pejgamberi i Zotit s.a.a. ishte ai që i pari ka dyshuar në Abu Bekrin, nga se nuk është i sigurt për atë se ç'do të bënte ky pas tij, dhe fiëqoftëse Pejgamberi i Zotit s.a.a. thot se Esma dhe grupi saj janë më afër tij, se Omeri atëherë është e drejta ima të mos i lejoj askujt privilegje para se të mësoj të vërtetën. A nuk mendoni edhe ju se këto hadithe asgjësojnë të gjitha hadithet cilët Ebu Bekrin dhe Omerin e ngritin lart. Aq më tepër, këto hadithe .  janë shurrië më real se ata që flasin mbi virtytet e tyre fisnike. - Si është e mundur?

- Pejgainberi i Allahut s.a.a. ka dyshuar në Abu Bekrin në fjalët: "Nuk di ç'do.të bëni pas mua".

 

Nëse sot kthehemi prapa, do të shdhim s6 historia dëshmon se vërtet kanë ndryshuar. Përmendët se Abn Bekri ka qarë, nga se pranon.:se ka ndryshuar. Edhe për atë që ka zeinëruar hazreti Fatimën, a.S. bijën e Pejgamberit të Zotit, (siç shpjeguam më herët). Në fund ai u pendua dhe dëshiroi të mos kishte jetuar si qenie njerëzore. Sa i përket hadithit: "Imani (besimi) i Abu Bekrit do të peshonte më shumë se imani i tërë Ummetir - konsiderojnë se është i diskutueshëm dhe i pasaktë.

Si është e mundur që besimi i njeriut, cili ka kaluar më-sedyzet vjet duke beusuar në idhuj dhe duke i adhuruar ata, të jetë më i madh se besimi i tërë Bashkësisë Muslimane, në të cilën ka aq njerëz të devotshëm dhe besimtarë, shehidë e Imamë, të cilët kanë kaluar tërë jetën duke luftuar për islam?

 

Si mund të inkuadrohet Abu Bekri në këtë hadith? Po të ishte i drejtë, nuk do të dëshironte të mos kishte qenë fare qenie njerëzore. Pastaj, po të ishte besimi tij më i madh se besimi i tërë umetit islam hazreti Fatimja a.s. nuk do të ishte zemëruar me te, as do që të luste Allahun, Te`ala në.çdo namaz, ta dënonte. Alimi i ditur nuk tha gjë, mirëpo nga publiku dikush bërtiti: - Për Allahun, ky hadith më bëri të dyshoj.

Atëherë Alimi më tha: - A është kjo që keni dëshiruar? Ju bëtë që këta njerëz filluan të dyshojnë në fenë e tyre. Më erdhi mirë.kur një njeri nga publiku i tha: 

 

- Ndaluni, ky njeri ka të drejtë. Nuk i kemi lexuar librat në tërësi, por gjithënjë kemi dëgjuar dhe pranuar -çdo gjë që keni „ thënë. Tani më duket se ky ëfendi flet të vërtetën. Na lejoni të lexojmë këtë dhe të sjellim përfundime personale. Edhe të tjerët u pajtuan me te,kështu që biseda përfundoi me ngadhnjimin e të vërtetës: Kjo nuk ishte fitore me forcë, por me logjikë dhe argumente.

 

Allahu thot: "Thuaj: Argumentoni nëse të vërtetën e Ilitni!" (Kur'an 27:64). 

 

Kjo më inkurajoi të filloj hulumtimet dhe më hapi dyert, nëpër të cilat hyra në emër të Allahut dhe me ndihmën e Te`Ala duke kërkuar miq dhe ithtarë të vërtetë të Pejgamberit: Shpresoj që Allahu, i Lartësuari, i Madhi, do të më dhurojë sukses dhe ndriçojë zemrën time, nga se Ai ka premtuar se do t'ia ndriçojë rrugën çdonjërit që këik-on të vërtetën dhe Ai kurrë nuk e len pa përmbushur premtimin e Tij. Hulumtimi im zgjati tre vjet, sepse disa libra, siç është "El-Muraxhaat" nga imam Sharafudini, i lexoja disa herë. Përmes saj mu hapën horizonte të reja dhe përmes saj fillova të ndjek dhe simpatizoj Ehlulbejtin.

 

Lexova "El-Ghadirin" e shejh El-Aminit, tri herë, për shkak të qartësisë të saj dhe shumë fakteve bindëse. Gjithashtu lexova "Fadaku në Histori", nga sejjid Muhammed bakir Sadri dhe librin "El-Sahifa" nga shejh Muhammed Riza el-Muzafira, e cila më sqaroi shumë paqartësi. Lexova edhe "El-Nass vel-Ixhtihad" dhe u binda edhe më shumë.

 

Pastaj lexova "Abu Hurejra" nga Sharafudini dhe "Shejh el-Mudira" nga Shejh Mahmud Abu Rajja el-Misri. Prej tyre kuptova se "as'habët" që ndryshuan pas vdekjes së Pejgamberit, s.a.a. janë ndarë në dy grupe: I pari, ata që ndryshuan sunnetin, nga se zurën poste të rëndësishme dhe pushtet.

 

Grupi dytë ndryshoi sunnetin e Pejgam-berit s.a.a. ashtu që shpallte hadithe të rrejshme, duke ia ngarkuar Pejgamberit të Zotit. s.a.a. Lexova "Imam Sadiku dhe Katëryez'hebet" nga Asad Ha-jdëri, ku mësova dallimin rnes:dituris'ë' së lindur dhe të fituar. Gjithashtu kuptova dallimin mes mençurisë së Allahut, Te`ala me të cilën ai pajis atë që dëshiron dhe imponimit të mendimit dhe komentimit personal (të islamit) sipas dëshirës së vet, gjë që largon Bashkësinë MuSlimane nga burimi i fesë.

 

Lexova disa libra nga sejjidi Xhafer Murtaze el-Amili, nga sejjid Murtaze eI-. -Askarit, nga Sejjid Khoi, nga sejjidi Tabatabai, nga shejh Muhammed Amin Zëjnul-Dini, nga Faruzabadi, nga Ibn Abi el-Hadidi el-Mn'tazili, komentimin e tij "Nahxhul-Balaghe" dhe nga Taha Hysejni "El-Fitna el-Kubra". Prej librave të historisë lexova dtra•et nga•El-Tabari, ibn dhe EI-Jakubi. Lexova edhe, më gjersa nuk isha bindur se shiitët cilët pasojnë dymbëdhjetë imamët, kanë të drejtë. Ja, kështu, më ndihmën e Allahut, Te`ala hipa në anijen e Ehlulbejtit, duke kërkuar miqësinë e tyro. Allahut Te`ala i qofsha falë, që gjeta zëvendësim të denjë për as'habët,,ciiët, sipas hultimit tim, lëshuan rrugën e drejtë dhe u kthyen në mosbesim, pos disave. 

 

I zëvendësova me imamët e Ehlulbejtit, familjes së Pejgam-berit, s.a.a. të cilën Allahu Te`ala e pastroi nga çdo mëkat dhe na urdhëroi t'u afrohemi dhe t'i pasojmë. Shiitët nuk janë Persianë, siç pohojnë disa ulema tanë, as magusa (idhujtarë të zjarrit), fuqia dhe fama e të cilëve është rrënuar nga Omeri në luftën e Kadisit dhe ky është shkaku i urrejtjes së tyre ndaj tij.

 

Për ata që pohojnë këtë kam këtë përgjigje: pasimi i islamit te ruajtur përmes familjes së Pejgamberit, s.a.a. nuk kufizohet vetëni në Persi, nga se shiitët jetojnë në Irak, Arabinë Saudite, Siri, Liban dhe të gjithë janë Arabë. PërVeç kësaj, shiitë ka tië fakistan, lndi, Afrikë, Amerikë, Evropë dhe asnjë nuk është Arab as Persian. Nëse kufizohemi vetëm në shitët e Iranit, çështja është më e qartë, nga se kam gjetur se Iranasit ndjekin dymbëdhjetë imamët, të cilët janë të gjithë Arabë të fisit Kurejsh dhe familjeS Hashirni.

 

Po të kishirn paragjykime dhe urrejtje ndaj Arabëve, sic pohojnë ,ata zle =-=±. 4'71xm c' - t;enl prej sahal-e've iC saquar e,-Jne nga shiitët. Në anën tjetër, gjeta se shumica e irnarnëve të mez'he-bëve sunitë kanë qenë Iranian. Prej Iranit janë Abu Hanifa, En Nisa'i, El Tirmidhiu Buhariu, Muslimi, Ibn Maxha, Gazali, Ibn Sina, El-Farabi e shumë të tjerë. Po të ishin gjithë shiitët Iranianë, të cilët kanë mohuar Omer ibn Hatabin nga se iu shkaktërroi fuqinë, atëherë si mund të shpjegojnë mohimin e Omerit nga vetë Arabët?

 

Mohimi i Omerit vie për shkak të rolit në pengimin e hazreti Ali ibn Abu Talibit a.s për të marrë rolin e caktuar nga vetë i dërguari Muhammed s.a.a. , dmth. si halifa pas tij. Ky ndryshim i parë ka shkaktuar më ‘vonë shumë luftra të brendshrne, të cilat në fund edhe e shkatërruan Bashkësinë Muslimane. Është koha e fundit të kuptbhet e vërteta për këtë dhe që çdo njeri i ditur i cili është i lirë të mendojë në mënynrë kritike, të hedh poshtë çdo akuzë të pabazë. Është e vërtetë se shiitët qofshin Persianë ose Arabë ose çdo popull tjetër, gjithnjë kanë përcjellur Kur'anin dhe sunnetin e Pejgamberit të Zotit s.a.a. dhe familjes tij, duke refuzuar me ngulm të pranojnë çdo ndryshim dhe zëvendësim, përkundër persekutimeve nga Umajjadët dhe më vonë Abbasidët gjatë plot shtatë shekujve. Gjatë kësaj periudhe këto pushtete kanë ndjekur shiitët, duke i dëbuar nga vatrat e tyre, dUk61 mbyllur dhe vrarë... Shiitëve u janë marrur të gjithë drejtat, janë ndaluar idetë dhe janë kundërshtuar bindjet e tyre. Për t'i larguar nga populli, kundër tyre janë trilluar gënjeshtra dhe lloj-lloj tregimesh. Kjo mund të vërehet edhe sot.

 

Përkundër kësaj, shiitët rezistuan, mbetën të durueshëm dhe pranuan të akuzohen për besimin e tyre ndaj Allahut Te`ala dhe Pejgamberit s.a.a. Tij. Për shkak të qëndrueshmërisë në këtë edhe sot janë duke paguar. Me këtë rast ftoj çdonjërin nga ulematë e ditur të bëjnë debat me ulematë shiitë dhe jam i sigurt se do të pësojnë humbje nga mënyra e ndritur e diskutimit tyre.

 

Po, gjeta zëvendësimin e vërtetë dhe falënderoj Allahun Te`ala gë më udhëzoi në këtë. sepse e di se kurrë nuk do t'ia dilja grupin e të shpëtuarëve, të cilin e kam kërkuar aq gjatë. Nuk dyshoj aspak, se pranimi i hazreti Aliut a.s. dhe Ehlulbejtit është pranimi i litarit 3të pakëputshëm - litarit të Allahut Te`ala.

 

Për këtë ekzistojnë shumë fjalë të Pejgamberit. të Allahut s.a.a. që nuk kontestohen nga asnjë musliman. Më në fund, çdo logjikë e arsyeshme është dëshmia më e mirë për atë që është i gatshëm të dëgjojë. Hazreti Aliu ka poseduar dituri më të lartë nga gjithë as'habët, Aliu a.s ka qenë më i guximshëm se krejt ata,rreth kësaj pajtohem gjithë Muslimanët.

 

Vallë nuk është kjo përkrahje e mjaftueshme e kërkesës së drejt të Aliut a.s. për halifat, pas të dërguarit Muhammed s.a.a. Allahu i Madhërishmi, thot:

"Allahu ju caktoi Talutin për mbret" - u tha lajmtari i besimit. "Përse të bëhet ky mbret, kur najemi më të rëndësishëm se ai për mbretëri? Ai nuk ka as pasuri të madhe" - thanë ata. "Allahu e zgjodhi atë për mbret" - tha ai - "dhe më dituri e fugi fizike e furnizoi, ndërsa Allahu u ep pushtet cilit të dojë. Allahu është më i miri dhe Ai din çdo gjë. " (Kur'an, 2. 247). 

 

Pejgamberi i Allahut s.a.a. tha:

"Aliu është pjesa ime'dhe unë jam pjesa e tij. Ai është pris i çdo besimtari pas meje"

(Sahih Tirmidhi, pjesa V,f. 246; Kasais el Nisa'i,f. 87, Mustadrak el-Hakim, pje'sa111, f.110 )

 

El-Zamakshari në njerën nga poemat e tij thot:

"Dyshime të mëdha dhe dallime po ashtu".

 

Çdonjëri pohon se në rrugë të drejtë shkon. Vetëm unë jam i lidhur fort për La ilahe illellah (nuk ka zot pos Allahut) Adhuroj edhe Muhammedin s.a.a. e Aliun. a.s. Një qen ka rënë në gjumë, në shpellë me të rinjtë Dhe unë nuk brengosem, se gjendem në shtëpin e jtit"; 

Po, gjeta shpetim për vete, Allahut, Te`ala i qofshim falë, dhe u bëra ithtar - pas Pejgamberit të Allahut s.a.a. - i Prisit të be-simtarëve, prisit të mbrojtësve, udhëheqësit të të zgjedhurve, luanit ngadhnjimtar të Allahut, Te`ala jpamit Ali ibn Abu Talibit. a.s.

 

U bëra ithtar i dy liderëve të rinisë së Xhennetit, nipër të Pejgamberit, Hasanit a.s. dhe Hysejnit. a.s. U bëra ithtar i bijës së Muhammedit, s.a.a. nënës së imamëve, asaj për shkak të cilës Allahu Te` alaështë i zemëruar kur ajo zemërohet, hazreti Fatime Zehres a.s. të nderuar. Zëvendsova Imam Malikun me prisin e krejt imamëve, mësuesin e Muslimanëve, imamin Xhafer Sadikun. a.s.

 

U besova nëntë njerëzve të pagabueshëm nga pasardhësit e Hysejnit, a.s. imamëve të gjithë muslimanëve .dhe evlijave të Allahut Te`ala Zëvendësova as'habët, të cilët u kthyen gjurinëve të tyre (në mosbesim), siç ishin Muavij, Amër ibn As, Mughira ibn Shu'ba, Abu Hurejra, Ikrima, Ka'ab el-Ahber dhe shiimë tjerë, me as'habë të ndershëm të cilët nuk thyen kurrë premtimiii që i dhanë Pejgamberit Muhammed s.a.a. , mes tyre Ammar ibn Jasir, Selman Farsi, Abu Zar Gifari, Migdad ibn Asvad, Khuzejma ibn Sabit-Zul Shuhadetejn e tjerë.

 

Falënderoj Alalhun Te`ala për dritën me të cilën më ndriçoi rrugën. Zëvendësova shumë prisa fetarë popujsh të ndryshëm, cilët na mësonin të mos mendojmë shumë për çështjet fetare dhe të cilët gjithëherë kanë ndjekur rregullat e sulltanëve. I ndërrova me alimët shiitë, cilët kanë qenë gjithnjë derëhapur p6r studimin e Islamit dhe :nxjerrjes së rregullave për fenomenet e reja dhe të cilët kurrë nuk i janë bindur pushteteve të tiranëve. Po, karn ndërruar besimin e pakontestueshëm në kundërthënie e palogjikshmëri, me atë që është ndriçuar nga arsyeja dhe të bazuar në përfundime logjike. 

 

Siç thuhet sot: "pastroya -trurin" nga ndytësira e mbledhur gjatë tridhjetë vjetëve - prei:-gënjeshtrave të Umajjadëve. E pas-trova me besim të shpritdirëve, atyre që Allahu Te`ala i ka ruajtur nga çdo mëkat. Kjo më duhej për të qetësuar ndërgjegjen dhe për të kaluar pjesën tjetër të jetës në besim të drejtë. O Zot!... Na ndihmo të jetojmë duke u bazuar në jetën e tyre, dhe që Bashkësia Muslimane të shkojë gjurmëve të tyre, që në fund të rrugës të takohem dhe të jetojmë të bashkuar.

 

Pejgamberi Muhammed s.a.a. ka thënë: "Njeriu do të dërgohet në mesin e atyre që i do". Mu kështu edhe unë iu ktheva rrënjeve të-mia. Babai im dhe xhaxhallarët, shpesh më kanë folur për trungun familjar. Ata tregonin se na i përkasim saddatëve (shumësi nga sejjid - pasardhës i Pejgamberit të Zotit), s.a.a. të cilët kishin migruar prej Irakut në Afrikën e veriut, si pasojë e persekutimeve të Abbasidëve.

 

Ata u vendosën në Tunis, ku gjenden edhe sof:' Këtu jetojnë shumë sadaatë, por të cilët, për shkak të tiranisë së Umajjadëve dhe Abbasidëve, janë larguar nga islami burimor, andaj njerëzit i çmojnë vetëm për shkak të prejardhjes. Falënderoj Allahun Te`ala për udhëzimin e dhënë falënderoj Atë për dritën me të cilën më ndriçoi dhe më mundësoi të shoh të vërtetën me sytë e mi. 

 

 

Shkaqet që më shtyrën të ndryshoj janë të shumtë, mirëpo këtu do t'i përmend më kryesorët. 

 

Dokumentet e shkruar mbi drejtën në halifat

 

Para fillimit të hulumtimit kain vendosur se kurrë nuk do të mbështetem në ndonjë argument që nuk gjenclet librat e denja të dy grupeve, dmth. sunitëve dhe shiitëve. Gjitha argumentet'dhe faktet, të cilat nuk konsiderohen të vërteta nga të dy anët i kam hedhur poshtë.lani kam vendosur të shqyrtoj të drejtën për halifat mes Abu Bekrit dhe Ali ibn Abu Talibit. a.s. A është e vërtetë se Pejgamberi s.a.a. ka caktuar Alinn a.s për trashëgimtar, sigpohojnë shiitët, ose i ka lënë muslimanët të zgjedhin halifa me anë të zgjedhjeve dhe shurës (martëveshje e ndërsjellë), siç pohojnë sunitët. Çdonjëri hulumtues, i cili sado pak e çmon të vërtetën, do të gjejë tekst të qartë në favor të hazreti Aliut. a.s.

 

Për shernbull, hadithi i Pejgamberit s.a.a. i cili thot fare qartë: "Kush më konsideron mua si pris le të pranojë. Aliun a.s. si pris, gjifhashtu". Pejgamberi s.a.a. deklaron këtë hadith në haxhin lamtumirës, ku edhë një herë pohon se Aliu a.s. do ta trashëgojë. Fshë interesant se Abu Bekri dhe Omeri e kishin përgëzuar Aliun a.s. më këtë fjalë: 

 

- Urime Ali, sot u bëre pris i kretj besimtarëve". 

(Musnadi nga Imam Ahmcdi, pjesa IV,f. 281; Sijar el-Alamin nga Imam Gazali, f.12, Tezkirat el-Khavass nga lbn el-Xhavziu, f. 29; El-Rijaz el-Nadira nga Tabariu, pjesa II,f. 169; Kanz el-Ummal, pjesa VI;f. 397; El-Bidajah vel-Nihajah nga ibn Kesiri pjesa V f. 212; Tarikh ibn Asakir, pjesa 11f. 50; Tefsir er-Razi, pjesa 111,f. 63; El-Havi lil Fatavi nga Sujutiu, pjesa I, f.112. )

 

Rreth këtij hadithi pajtohen edhe sunitët edhe shiitët. Në realitet, të gjihta burimet e mia lidhur me këtë hadith rrjedhin nga librat sunite. Nëse lexuesi dëshiron informacione tjera, mund të leicojë "El Ghadir" nga Amimi (përbëhet nga trembëdhjetë pjesë) në të cilin shkrimtari citon hadithe në bazë të burimeve sunite.

 

Sa i përket pohimit mbi kinse zgjedhjen e përgjithshme të Abu Bekrit në sakifa dhe pranimin e tij të plotë nga ana e krejt musli-manëve në xhami, dëshmohet se nuk ka kurrfarë baze. Si ka mundur të pranohet dhe votohet njëzëri, kur shumë muslimanë kanë munguar, si Ali ibn Abu Talibi, Abbasi, shumica e familjes Hashimij, Usama, ibn Zejdi Zubejri, Selman Farsiu, Abu Zar Gifari, Migdad ibn Asvadi, Ammar ibn Jasiri, Hudejfa ibn Jemeni, Khuzejma ibn Sabiti, Abu Burejd Aslami, Bura ibn Azibi, Abu Ka'abi,'Sahl ibn Hamifi, Sead ibn Ubadai, Kajs ibn Saadi, Abu 6z Ejub Ausariu, Xhabir ibn Saadi, Halid ibn Saadi dhe shumë të tjerë. 

(Tarikh cl-Tabari, Tarikh ibn el-Asir, Tarikh el-Khula, Tharikh el-Khamis el-Istiab)

 

Ku është pra uniteti në tërë këtë? Mungesa e vet Hazreti Aliut a.s. mjafton që zgjedhjet t'i nënshtrohen kritikës, nga se ai ka qenë .kandidati i vetëm për halifat, i caktuar nga Pejgamberi i Zotit. s.a.a. Shpallja e Abu Bekrit halifa është bërë pa marrëveshje të ndërs-jellë. Në realitet kandidatura e tij është paraqitur befas. Çdo gjë zhvillohet në hutinë e parë pas vdekjes së Pejgamberit, s.a.a. gjersa trupi tij përgatitej për xhenaze. Pejgamberi Muhammed s.a.a., akoma nuk ishte lëshuar në varr, ndërsa çështja e halifatit kishte përfunduar. Pas kësaj është përdorur forca për të marrur pëlqimin nga njerëzit. 

(Tarikh el-Khulafa, nga lbn Kutejba, pjesa I,f. 112 )

 

Shtëpia e hazreti Fatimës a.s është dashur të digjet, nga se në të kishin gjetur strehim muslimanët, të cilët refuzuan të aprovojnë zgjedhjen. Si mund të thuhet pra se zgjedhje e Abu Bekrit ka qenë i pranuar unanimisht dhe rezultat i marrëveshjes së ndërsjellë? Omeri ibn Hatabi, personalisht, ka deklaruar se zgjedhja e Abu Bekrit ka qenë gabim dhe Allahu Te`ala i ruajt muslimanët nga pasojat, ndërsa kush e përsërit këtë duhet mbytur.

(Sahih Buhari, pjesa IV,f. 127) 

 

 

Imam Aliu a.s. lidhur me shpalljen e halifatit të parë deklaruar: "Për Allahun! Ibn Kuhafa (Abu Bekri) bëri grabitje, p:6r edhe vetë e din se pozita ime në këtë është si boshti i gutif të mullirit! Burimi gjendet te unë, dhe pozitën time as shpezët 'nuk e arrijnë dot. 

(Sharh Nahxhul -Balagha nga Muhammed Abduhu, pjesa l,f. 34; Khudba Shekshekija)

 

Saad ibn Ubada, musliman i shquar nga Medina, akuzai Abu Bekrin dhe Omerin, ditën që u tubuan në sakifa, duke tentuar t'i, mbajnë sa më larg halifatit. Mezi qëndronte në këmbë nga sëmurja kështu që nuk ia arriti të realizojë qëllimin. Kur ensarët e pranishërn u betuan para Abu Bekrit, Saadi tha: "Për Allahun, unë nuk dQ; t'ju pranoj përderisa të hedh në ju shigjetën e fundit eju therr me heshtë dhe sulmoj me shpatë, bashkë me familjen dhe farefisin: Për Allahun! Edhe nëse ju ndihmojnë krejt xhinët dhe qeniet njerëzore, unë nuk do t'ju pranoj deri në vdekje". Saadi kurrë më nuk u fal bashkë me ta, kurrë nuk është ulur në shoqëri të tyre, kurrë nuk ka bërë haxh, kur edhe këta, dhe, nëse gjente ndonjë grup që luftonte kundër tyre, u bashkohej. Jetën e shkoi në këtë gjendje gjer në vdekje;në Siri, në kohën e halifatit të Omerit. 

(Tarikh el-Khulefa, pjesa l,f. 17)

 

Nëse zgjedhja e halifait të parë ka qenë gabim, Allahu Te`ala i sh pëtoftë Muslimanët nga pasojat (siç kishte thënë Omeri) dhe nëse përvetësimi i halifatit ka qenë i paligjshëm (siç thotë hazreti Aliu a.s. duke pohuar se ai i përket atij) dhe në'se shpallja e halifit ka qenë e padrejtë (siç pohon Saad ibn Ubada, i cili për shkak të kësaj ndërpreu komunikimin me:ta) dhe nëse zgjedhja ka qenë e parregullt, për shkak të mungesës së as'habëve kryesorë të Pejgarn, berit, s.a.a. (Ali ibn Abu Talibi, ats. Abbasi - xhaxhai i të dërguarit e tjerë), ç'mbetet atëherë për të mbështetur Abu Bekrin si halifa të parë? Përgjigja është se nuk ka argumente që do të mbështetnin pohimin mbi halifatin e ligjshëm të Abu Bekrit. 

 

 

Prandaj është e vërtetë ajo që pohojnë shiitët lidhur me këtë, nga se është vërtetuar se ekzistojnë argumente të qarta në shumë libra që halifati i përket hazreti Aliut, a.s. mirëpo, të cilët qëllimisht komentohen gabimisht, për t'u ruajtur fama e as'habëve. Mirëpo individit të drejtë dhe të sinqertë nuk i mbetet tjetër pos të pranojë atë që është shkruar, sidomos tani kUr është njohtuar me të gjitha rrethanat në të cilat ngjarja ka ndodhilr. 

(Lexo: EI-Sakifa vel-Khilafa, L.a Abdul Fatkaha, Abdul Maksuudi dhe EI-Sakifa nga shejhu Muhammed Riza el-Muzaffari)

 

 

Kjo ngjarje është transmetuar nga të dy palët, edhe sunite edhe shiite. Individi i sinqetë dhe i drejtë nuk ka zgjedhje tjetër por të përfundojë se Abu Bekri ka bërë zullum (padrejtësi) ndaj hazreti Fatimes. a.s. 

 

Çdonjëri që është i gatshëm të shqyrtojë ngjarjet e kësaj tragjedie dhe të pranojë argumentet p qarta, do të kuptojë se Abu Bekri e ka ofenduar dhe akuzuar Fatitnen a.s. se gënjen, që të mos l'kundërvihet, duke paraqitur si argument dëshirën e babait lidhur me të drejtën e burrit të saj të bëhet trashëgimtar legjitim. Ekzis-tojnë shumë dëshmi nga ana e historianëve me anë të cilave mund të arrimë përfundimin e prezentuar. I)s) të përmendim vetëm një: ,!'Fatimja, paqja e Allahut qoftë me te, vizitonte vendtubimet e Ansarëve, duke kërkuar që ta mbështetin burrin e saj. Përgjigja ishte në këtë formë: 

 

- O bija e Pejgamberit të Allahut,.S.a.a. Te`ala tani më e kemi pranuar këtë njeri. Po të vinte burri jot i pari, do ta kishim përkrahur atë. 

 

Hazreti Aliu a.s. tha:

- Vallë kam mundur ta lë Pejgamberin e Zotit pa varrosur dhe të shkoj e të grindem me njerëz rreth autorizimit?

 

Hazreti Fatimja a.s. u tha:

- Abul Hasani (Aliu) ka vepruar ashtu siç është pritur nga ai, ndërsa për atë që vepruan ata, do të përgjigjen para Allahut. (Tarik el-Khulefa, pjcsa I,f. 19; Sharh Nahxhul-Balagha nga ibn Abi Hadidi)

 

Po të kishte gabuar Abu. Bekri pa qëllim ose me mendim të mirë, Fatimja a.s. do të provonte ta. bind. Mirëpo, ajo ishte zemëruar në të, nga se refuzOnte arguMentet e saj dhe mohonte dëshminë e saj dhe të burrit saj. Ajo ishte zemëruar aq shumë në të sa nuk kishte dashur të jetë i pranishëm në xhenazen e saj. Kui vdiq, burri e varrosi fshehurazi, natën. 

(Sahih Buhari, pjcsa II f. 36; Sahih Muslim, pjcsa II,f. 72 )

 

Sa i përket xhenazes saj natën, vlen të përmendet se gjatë hulumtimit kam shkuar në Medinë për të vërtetuar disa fakte dhe zbulova si vijon:

Së pari, asnjëri nuk mund të thot me siguri ku gjendet kaburi i Fatimës. a.s. Ndonjë thot se është në dhomën e Pejgamberit, ndonjë se ndodhet në shtëpinë-e- saj në anën .tjetër të rrugës, ndërsa. disa besojnë se ka gjasë të jetë në El-Baki'harem, mes kaburëve të Ehlulbejtit.

 

Me ndihmën e kësaj, gjëja e parë që përfundova ishte: Fatimja a. s. ka dëshiruar që gjeneratat e muslimanëve që do të vinë, të pyesin përse kishte kërkuar të varroset fshehurazi dhe natën dhe që asnjë prej tyre të mos marrin pjesë në xhenazen e saj. Çdo musliman dhe muslimane mund të zbulojë fakte interesante kur> lexon historinë islame. 

 

Edyta,zbulova. se vizitori që dëshiron të vizitojë kaburin e Osman ibn Afanit, (halifa i tretë) është i detyruar të kalojë për së gjati deri në fund të haremit el-Baki për ta gjetur kaburin pranë murit. Përkundër kësaj, do të gjej- kaburet e shumë as'habëve në fillim, dmth. afër hyrjes. Madje edhe kaburi i Malik ibn Anasit, juristit të shquar islam, i cili i përket një gjenerate më të vonshme, gjendet afër kabureve të grave të Pejgambeilt.a.a. Tani e- kuptova pse historianët shkruanin se Osmani ësthë varosur në "Hash Kevkeb"-,që do të thot se ishte varrosur në truallin që i përkiste Hebrejve vend6.

 

Muslimanët nuk deshën ta varrosin ndër muslimanë, nga se e konsideronin renegat të fesë. Kur në pUshtet erdhi Muaviu, e bleu vendin me kaburin e Osmanit nga Hebrenjt dhe e inkuadroi në El-Baki'harem. Çdonjëri që, sot viziton E1-Baki këtë mund ta shikojë me sytë e tij. 

 

Është interesant se Fatima Zehra a.s., fëmi i Pejbamberit, s.a.a. që vdiq disa muaj pas tij, nuk është varrosur në afërsi të tij. Hazreti Fatm ija, a.s. siç përmendën mëherët, kishte lënë amanet të varroset fshehurazi dhe prandaj kaburi saj nuk është pranë Pejgamberit.s.a.a. Mirëpo, përse biri saj Hasani a.s. nuk është varrosur afër gjyshit të vet, Pejgamberit të Zotit? s.a.a. Ajsha, Ummul Miminin, e pengoi këtë. Kur Hysejni a.s. e solli për ta varrosur, Ajsha shaloi një mushkë dhe kalëronte për rreth duke folur:

 

- Nuk do të varrosni në shtëpinë time njeriun që nuk e dua. Atëherë familjet Beni Umejje dhe Hashim u ngritën kundër njëra tjetrës në luftë, mirëpo Husejni kërkoi nga Ajsha vetëm të dërgojnë tabutin e Hasanit a,s. gjer te kaburi i Pejgamberit s.a.a. dhe pastaj do ta varrosë në El-Baki harem. Kështu edhe u bë, nga se imam Hasani kishte lënë amanet që të mos derdhet gjak për të. Lidhur me këtë ngjarje Ibn Abasi ka thënë: 

 

- Së_p ari shaloi deven. (Fjala është për betejën Xhamel, kur Ajsha kalëronte në deve) , pastaj mushkën. (Bëhet fjalë për ditën kur pengoilë varroset imam Hasani afër gjyshit, Pejgamberit Muhammed s.a.a. )

Po të jetojë edhe pak do ta shalojë edhe ndonjë fil. Kishte drejtë në një të nëntë, nyirëpo ajo i mori të gjitha. 

 

Ja edhe një fakt interesant. Si ka mundur të trashëgojë çdo gjë, kur Pejgamberi s.a.a. kishte nëntë gra?

Ibn Abasi transmeton:

Nëse Pejgamberi s.a.a. nuk- ka lënë kurrëfarë trashëgimie, përse Abu Bekri dëshmoi dhe ptngoi Fati-men a.s. të trashëgojë babain, siç ka mundur ta trashëgojë Ajsha? A shkruan ndokund se bashkëshortja mund të trashëgojë, por jo e bija? Ose ndofta kjo ka qenë vetëm politikë, e cila ndryshoi të gjitha, duke i dhënë çdo gjë gruas dhe asgjë vajzës?

 

Vlen të përmendet këtu edhe një ngjarje lidhur me trashëgiminë:

Ibn Abi Hadid el-Mutazil në komentin e vet, "Nahxhul-Balaghe" shkruan: "Ajsha dhe Hafsa njëherë erdhën. te Osmarii, gjatë kohës së halifatit tij, të kërkojnë pjesë nga trashëgimia e të dërguarit Muhammed. s.a.a. Osmani ishte shtrirë në dhomë, pastaj u drejtua dhe i tha Ajshes:

- Ti dhe ajo grua me ty-keni sjellur njeriun i cili do të pastrohet me shurrën e vet për të dëshmuar se Pejgambëri ka thënë: "Na pejgamberët nuk lëmë asgjë për trashëgim". Nëse Pejgamberi vërtet nuk ka lënë gjë trashëgim, përse keni ardhur të kërkoni? Nëse diç ka lënë, përse e keni penguar Fatimën të marrë pjesën që i takon?

 

Pas këtyre fjalëfe Ajsha doli shumë e zemëruar, duke folur:

- Duhet vrarë këtë plak matuf, nga se u bë pabesimtar. 

 

 

Njëri nga shkaget që më shtyri të ndryshoj dhe të lë ndjekurit e traditave të etërve dhe gjyshërve, është krahasim ibn Abu Talibit a.s. dhe Abu Bekrit, i bazuar në konkluzione logjike dhe fakte historike. 

 

Siç kam theksuar në fillim të librit, në hulumtimin tim jam bazuar vetëm në burime të pranuara nga dytë palët, dmth., nga shiitët dhe sunitët. Kam hulumtuar libra nga dy palët dhe gjeta se hazreti Aliu a.s. ka pasur përkrahjen e plotë, dhe se, në bazë të asaj që është shkruar; edhe shiitët dhe sunitët pajtohen për cilësitë e tij. Nga ana tjetër, nuk ekziston pajtueshmëri mbi virtytet e Abu Bekrit, as përkrahja e emërimit tij në postin e halifit (më lart përmendën komentin e hazreti Omerit lidhur me këtë).

 

Pastaj, ekzistojnë shumë faqe të shkruara në librat autentike sunite mbi cilësitë e hazreti Aliut, a.s. cilat shiitët i shfrytëzojnë për të pasqyruar vlerën tij. Numri i vetive pozitive për të është shumë më i madh se numri i informacioneve të tilla mbi çdo as'hab tjetër të Pejgamberit. s.a.a. Madje edhe Ahmed ibn Hanbali ka thënë: "Asnjëri nga as'habët e Pejbamberit nuk ka më shumë virtyte nga Ali ibn Abu Talibi". 

(El-Mustadrak'ala el-Sahihejn nga ibn Hakimi, pjesa 111,f. 107, El-Manakib, nga Khavarizmij, f. 39; Tarikh el-Khulefa nga Sujuii, f. 168; EI-Savaik el-Muhrikah nga ibn Haxhari el-Hajsama, f. 72; Tarikh ibn Asakir, pjesa 111,f. 63)

 

Kadi Ismail, El-Nasa'i dhe Abu Ali el-Nejsaburi deklarojnë: "Asnjërit nga as'habë të Pejgamberit s.a.a. nuk i përshkruhen më shumë cilësi pozitive se që i përshkruhen Aliut".a.s. 

(El-Rijad el-Nadirah nga Tabariu, pjesa 11,f. 282; EI-Savaik el-Muhrikah nga lbn Haxhari el-Hejsama, f. 72,118 )

 

Mund të vërehet se Umajjadët kanë bërë çmos për të penguar që informacionet. mbi hazreti Aliun a.s. të arrinë të muslimanët. Madje i detyronin ata ta mallkojn publikisht dhe ndalonin që fëmijët të emërcihen sipas tij. Përkundër tërë kësaj urrejtje fama e tij mori dhenë.

 

Lidhur me këtë imam Shafiu thot: "Më habit fakti mbi këtë njeri, kualitetet e të cilit janë, fshehur nga ana e armiqëve të tij, për shkak të urrejtjes ndaj tij, por gjithashtu, edhe nga ana e miqëve të tij, për shkak të frikës për jetë, mirëpo përkundër të gjithave, për të aq shumë dihet".

 

Sa i përket Abu Bekrit, gjatë leximit të librave nga dy grupet, kam hasur se të përmendurit e virtyteve të tij në literaturën sunite është shumë më i pakët se të përmendurit e virtyreve të hazreti Aliut. a.s. Të gjitha vetitë për të cilat kam lexuar në librat e historisë, e të cilat janë në favor të Abu Bekrit janë transmetuar nga Ajsha, armiqësia e cilës ndaj hazreti Aliut a.s. është e njohur dhe cila gjithnjë ka përkrahur të atin, ose nga Abdullah ibn Omeri, për të cilin dihet se gjithënjë ka kundërshtuar Aliun. a.s.

 

Ai ka qenë ndër ata të cilët refuzuan ta pranojnë për halif të katërt. Abdullah ibn Omeri pohonte se njerëzit më të mirë, pas Pejgamberit janë Abu Bekri dhe Osmani dhe se pas tyre të gjithë janë të barabartë.

(Sahih Buhari, pjesa II, f.202 )

 

Në këtë mënyrë tenton ta përshkruaj Imam Aliun a.s. në nivel të njeriut të zakonshëm, pa përparësi dhe virtyte. Kështu sillej Abdullah ibn Omeri ndaj mendimit të njerëzve të shquar të Bashkësisë, të cilët pohonin se asnjëri nga as'habët e Pejgamberit s.a.a. nuk ka qenë më i vlershëm se Ali ibn Abi Talibi. a.s. A është e mundur që Abdullah ibn Omeri nuk ka ditur për asnjë virtyt dhe veti pozitive të tij: Po, për Allahun, ka ditur, por ka heshtur për shkak të lojrave politike, në të cilat është dashur të shtrembërohen faktet.

 

Virtytet e Abu Bekrit gjithashtu janë transmetuar nga Amr ibn Asait, Abu Hurejrit, Urvait dhe Ikriminit, ndërsa çddrijëri nga ata e ka urrejtur hazreti Aliun a.s. dhe ka luftuar kundër tij qoftë me armë, qoftë duke trilluar gënjeshtra për te dhe virtyte: për kundërshtarët e tij. 

 

Ahmed ibn Hanbeli thot:

"Ali ibn Abi Talibi ki,sht-e shumë armiq, të cilët kërkonin të akuzohet për ndonjë gjë, znirëpO kurrsesi nuk ia dolën. Pastaj gjetën njeriun i cili luftoi kundër tij, andaj ta lëvdojnë dhe t'i përshkruajnë virtyte. Edhe atë vetëm për shkak të urrejtjes së madhe ndaj tij. "

(Fath El-Bari fi Sharh Sahih Buhari, pjesa VII,f. 83; Tarikh el-Khulcfa nga S'ujuii, f. 199; EI-Savaik el-Muhrikah nga lbn Haxhri,f. 125 )

 

Ndërsa Allahu thot:

Ata shfrytëzojnë intriga, ndërsa Unë i asgjesoi-an, ai pabesimtarëve edhe pak kohë epju, edhe ndonjë çast i lë të qetë". (Kur'an 86:15-17).

 

Vallë nuk është kjo mrekullia e Allahut, Te`ala Falënderimi i qoftë Atij, që virtytet e hazreti Aliut a.s. janë përhapur përkundër gjashtë shekujve persekutim dhe padrejtësi ndaj tij dhe Ehlulbejtit. Së pari Ummajjadët, pastaj Abbasidët, të cilët nuk ishin fare më pak të vrazhdë se paraardhësit e tyre. Poeti Abu Firas el-Hamdani për ta ka shkruar këto vargje:

 

"Ajo që doi'a e fisit Harb u shkaktoi.

„Nuk është gjë, kur krahasojmë veprat tuaja, a herë besimin ju shkelët?

Sa gjak të (familjes së) Muhammedit derdhët,

Shtireni se jeni ithtarë té tij,

Mirëpo, nga gjaku i pastërt i bijve të Pejgamberit,

Duart tuaja dhe shpatat janë ndyrë.

 

Pasi përfundova me këto të dhëna dhe pasi dola nga errësira, fjalën e fundit ia lë Allahut, Te`ala pas çkahit njerëzit nuk do të kenë vend për justifikim.

 

Edhe përkundër faktit se Abu Bekri ka qenë halifa i parë dhe se ka poseduar tërë pushtetin dhe fuqinë, përkundër mitos dhe shpërblimeve që Umajjadët ndanin për çdonjërin që lëvdon Abu Bekrin, Omerin dhe Osmanin, përkundër virtyteve dhe veprave të ,trilluara pozitive të Abu Bekrit Omerit të cilët mbushin faqet e librave... përkundër të gjithave, nuk ia dolën të arrinë as grimcat e virtyteve dhe kualiteteve të Imam Aliut. a.s. 

 

 

Pastaj, nëse analizojmë shënimet mbi Abu Bekrini që janë favor të tij, gjejmë se nuk përkojnë me të dhënat historike, kështu që, asnjë njeri i arsyeshëm dhe asnjë besim nuk mund t'i pranojë. Më herët shpjeguam deklaratën që i përshkruhet Pejgamberit, ku thot: "Nëse besimi i Abu Bekrit matet me besimin e tërë ummetit, besimi tij do ta peshojë"

 

Po të kishte menduar vërtetë se besimi i Abu Bekrit është aq i madh, Pejgamberi s.a.a. nuk do të caktonte në krye të ushtrisë Usamën dhe nuk do të urdhëronte Abu Bekrin t'i bindet komandës' tij, as do të refuzonte të jetë dëshmitar në betejën e Uhudit, kur i tha se nuk është i sigurt për sjelljen e tyre pas tij, kështu që Abu Bekri qajti.

(Muvatta nga Imam Maliku, pjesa I, f. 307; Maghazi el-Vakidi,f. 310)

 

Në anën tjetër, Pejgamberi s.a.a. nuk do të dërgonte Ali ibn Abi Talibin a.s. ta marrë nga Abu Zekri surën El-Bara'a dhe lexojë në Mekkë në vend të tij. 

(Sahih Tirmidhi, pjesa 1V,f. 339; Musnad Ahmed ibn Hambel, pjesa Il,f. 319; Mustadrak • el-Hakim, pjesa Ill,f. 51 )

 

As do t'i kishte thënë Hajberit me rastin e dorëzimit të flamurit:

- Nesër do t'ia dorëzoj flamurin, njeriut që e don Allahu dhe Pejgamberi Tij, i cili gjithnjë shkon përp'ara dhe kurrë nuk dorëzo-het, Allahu ia ka mbushur zemrën me' besim të madh. Pastaj dorëzoi flamurin, asnjërit pos Ali ibn Abu Talibit a.s. (Sahih Muslim, pjesa ku pershkruhen virtytet e imam Aliut)

 

Po t'i kishte dhënë Allahu Te`ala Abu Bekrit aq besim, i cili do t'a tejkalonte besimin e krejt muslimanëve, Ai, i Madhëruar dhe Lëvduar qoftë, nuk do të kanosej se, do të asgjesonte veprën e tij nga se kishte ngritur zërin mbi atë të Pejgamberit. s.a.a. . (Sahih Buhari, pjesa IV. f. 184 )

 

Po të dinte hazreti Aliu a.s. dhe as'habët tjerë për këtë status aq të lartë të Abu Bekrit, nuk do të refuzonin ta pranonin si lider. 

 

 

Po të dinte hazreti Fatmija a.s. për këtë iman të madh të Abu Bekrit, nuk do të ishte zemëruar në atë masë me të, as do të refuzonte të bisëdojë me të, madje as t'ia kthejë selamin, as ë do të ftonte (mallkirnin) e Allahut Te`ala në namazet e saj a.s që do të ndalonte praninë e tij në xhenazen e saj.

(EI Imama vel-Sijasa, pjesa I,f. 14,A'alam el-Nisa, pjesa Ill,f. 1215)

 

Njeriu që ka aq besim, i cili është më i madh se besimi i krejt muslimanëve së bashku, nuk do të pendohej në çastet e fundit të jetës, për sjelljet ndaj hazreti Fatimes, a.s. ndarjen e Fuxha'ah Es-Selami, marrjen me dhunë të postit të halifit por njëkohësisht nuk do të dëshimite të kishte qenë qenie njerëzore. A ka qenë vërtetë besimi i këtqnjeriu më i madh se besimi i tërë Bashkësisë?

(Tarikh el-Tabari, pjesa IV f. 52; EI-Imam vel-Sijasa, pjesa I,f. 18; Tarikh el-Masudi, pjesa I,f. 414 )

 

Të shqyrtojmë tatii deklaratën e popullarizuar: "Po të duhej të zgjedh ndonjë mik, gjithënjë do ta zgjedhja Abu Bekrin. "Ky hadith është si ai i mëparshërni. Ku ishte Abu Bekri ditën e "vëllazërimit të vogër në Mekë. para Ilixhrit dhe ditën e "vël-tazërimit të madh" në Medinë pas Hixlirit, kur Pejgamberi s.a.a. -d në dy rastet zgjedh Aliun a.s. si vëlla të vetin duke deldaruar: "Ty të kam vëlla në këtë jetë si edhe në atë pas kësaj"?? 

(Tethkirat cl-Khavass nga Sibt lbn Xhavziut, f. 23; Tarikh Dimashk nga Ibn Askiri, pjesa I,f. 107; El-Manakib nga Khavarizmiu, f. 7; El-Fusul el-Muhimmat lbn Sahga Malikiu, f. 21 )

 

Pejgamberi atëherë nuk i drejtohet Abu Bekrit për ta marrë si vëlla, as si Mik lë mirë. Nuk dua të thellohem shumë në këtë çështje. Konsideroj se mjaftojnë këta shembuj nga librat sunite. Sa i përket shiitëve, ata hadithet e tilla nuk i konsiderojnë të vërtetë, duke argumentuar bindshëm se janë trilluar pas vdekjes së Abu Bekrit. Nëse lëmë anash virtytet dhe shikojmë gabimet ose mëkatet, kurrë në asnjë libër historik, qoftë sunit ose shiit, nuk mund të gjendet asnjë gabim i bërë nga hazreti Aliu, a.s. gjersa në anën tjetër, mund të lexojmë mbi gabimet dhe mëkatet e kryera nga as'habët tjerë. 

 

 

Hasim se ekziston pajtueshmëri e plotë vetërn hazreti Aliun. a.s. Faktet histortke tregojnë se shpallja e vetme e drejtë për halifa do të ishte shpallja e hazreti Aliut. a.s. Ai ka qenë i rezervuar të pranojë këtë post, mirëpo muhaxhirët dhe enSarët kishin insistuar në këtë. Kur, më në fund është shpallur, disa as'habë refuzojnë ta pranojnë, mirëpo kurrë nuk u delyruan nga ana e Imamit të ndryshojnë qëndrimin e tyre. 

 

Nga ana tjetër, gjejmë se shpallja e Abu Bekrit: ka qenë "gabim" - siç thot Omeri ibn Hatabi "nga i cili Allahu te`atadnhet të mbrojë muslimanët". Pastaj, emërimi LOmerit për halif të dytë ka qenë i premtuar nga Abu Bekri, pa ktOrëfarë zgjedhjesh as marrëveshje. Shpallja e Osmanit për halif ka qenë komedi e vërtetë historike: Omeri kishte caktuar gjashtë-"njerëz si kandidat për halifat dhe urdhëroi që atë të zgjedhin njërin ndër ta. NëSe katër do të pajtohen, ndërsa dy kundërshtojnë, të dytë duhet vrarë. Nëse këta ndahen në dy grupe të njejta;'atëherë vendimi i Abdul Rahman ibn Avfanit do të pranohet.

 

Nëse kalon koha e caktuar dhe ata nuk mund të sjellin kurrëfarë vendimi, të gjashtët do të duhej mbytur. Me rëndësi në këtë është fakti se Abdul Rahmani zgjodhi Aliun a.s. me kusht që të sundonte sipas Librit të Allahut (Kur'anit), sipas sunnetit të Pejgamberit s.a.a. dhe sipas përvojës dhe mënyrës së sundimit (dmth. sunnetit) të dy shejhëve të mëparmë, dmth. Abu Bekrit dhe Omerit, Hazreti Aliu a.s. nuk dëshiron të pranojë kushtin e fundit. Kur kjo iu propozua Osmanit;. ky pranoi menjëherë dhe bë halif.

 

Aliu a.s. këtë ngjarje përfshkruan në fjalimin e tij të njohur të quajtur "shagshakijja".

 

Pas Aliut, a.s. Muaviu merr halifatin dhe e shindërron atë në pronë të familjes Umajja. Pas tyre në pushtet:Vie familja halifët e cilës caktoheshin nga të mëparshrmit ose, nganjëhere posti fitohej në luftë. Prej vdekjes së të dërguarit Muhammed , gjer te Kemal Ataturku, i cili hoqi institucionin e halifati; pasur zgjedhje të drejtë në krye të Bashkësisë Muslimane (Sipas principit të zgjeclbjes.) përveç në rastin e Amirul Mu'minit (Prisit të Besimtarëve) - Ali ibn Abu a.s. 

 

 

Ekzistojnë shumë hadithe të Pejgamberit s.a.a. me ndihmën e të cilëve u binda se hazreti Aliu a.s. ka qenë ai të cilin është dashur ta pasojmë, të cilat i kam lexuar në librat sunite të haditheve sahih (të drejtë dhe të saktë). Në vazhdiin.do t'i përmend disa rreth të  cilëve pajtohen të dy palët: 

 

a) Hadithi Pejgamberit:

"Unë jam qytet i diturisë, kurse Aliu hyrje në të". 

(Musadrak Hashim pjesa 111,f. 127; Tarikh ibn Kethir, pjesa VII,f. 358 )

 

Vetëm ky hadith do të mjaftonte të kuptojmë kush është ai që duhet ndjekur pas Pejgamberit të Zotit, s.a.a. për arsye fare të thjeshtë se ata që kanë dituri meritojnë të dëgjohen. Allahu, Xhelle Shanhu, thot:

"Thuaj a janë të njejtë ata që dinë dhe ata që nuk dinë" (Kur'an 39:9).

 

Allahu gjithashtu thot:

Pra a është më meritor të ndiqet ai cili të udhëzon në rrugë të drejtë ose ai që edhe vetë nuk gjendet në rrugë të drejtë, përveç nëse dikush tjetër e udhëzon në rrugë të drejtë? Ç'kini, si do gjykoni? (Kur'an 10:35).

 

Historia shënon shumë fakte që se hazreti Aliu a.s. ka qenë më i dituri ndër as'habë, cilët gjithnjë kanë shkuar te ai për të.kërkuar këshilla për çdo çështje me rëndësi. Nuk dihet për asnjë rast që ai t'i ketë refuzuar ose të mos ketë mundur t'u përgjigjet.

 

Abu Bekri ka thënë: "I lutem Allahut të mos më lerë në ndonjë hall nga i cili Abul Hasani ibn Abu Talibi) nuk do të ishte në gjendje të më shpëtonte".

 

Dhe Omeri, gjithashtu:

"Po të mos ishte Aliu, Omeri do të ishte i tretur nga faqja e dheut". 

(Al Isti'ab, pjesa Ill,f. 39; Manakib el-Khavarizmi f. 48; El-Rijadh el-Nadirah, pjesa Il,f. 194)

 

Ibn Abazi thot:

"Dituria ime dhe dituria e krejt as'habëve të Pejgamberit është vetërn pikë në shtatë detra në krahasim me diturinë e Aliut".

 

Hazreti Aliu a.s. për vete thot:

"Më bëni pyejte para se të më humbni. Për Allahun, nëse më pyetni për gjithçka që .do"të bëher prej ditës së sotme deri Ditën e Gjykimit, do t'ju trigoja për Pyetni mbi Librine Allahut (Kur'anin), nga se nuk ika Ajet për të cilin nuk di a është shpallur ditën ose natën, ose a është shpallur në rrafsh ose në ndonjë vend malor. 

(El-Muhib el-Tabari dhe Rijadh Nadirah, pjesa II, f. 198;Tarikh el-Khulafa, nga Sujuti,f. 124 )

 

Me një rast Abu Bekrin e kishin pyetur për kuptimin e fjalës "Abb" (fidanishtë kullosa, gjelbërim), nga ajeti kur'anor: "...edhe fryte edhe kullosa për kënaciësinë tuaj dhe bagëtisë tuaj". (Kur'an 30:31,32), për çka ai përgjigjet:

"Cili qiell do të qëndrontes mbi mua dhe cila tokë do të më mbante nëse them se nuk di diç nga Libri i Allahut (Kur'ani)".

 

Ndërsa ja ç'thot Omeri për vete: "

Gjithë njerëzit dinë më shumë se unë, madje edhe femrat". Kur e pyetën mbi kuptimin e një ajeti Kur'anor, e sulmoi ashpër njeriun që i kishte bërë pyetjen para se të rrahte deri në gjak dhe pastaj i tha: 

"Mos pyet për gjërat të cilat mund të kenë pasoja të këqija për ty." 

(Sunan el-Darimi, pjesa I,f. 54; Tefsir ibn Kethir, pjesa IV,f. 232; EI-Durr el-Menthur, pjesa VI,f. 111 )

 

Gjithashtu e kishin pyetur për shprehjen "El-Kalalah", mirëpo nuk e kishte ditur kuptimin e saj. Në tefsirin e tij Tabariu' shkruan se Omeri kishte deklarur: "Sikur të dija kuptimin e el-Kalahahut do të isha më i lumtur se të posedoja ndonjë pallat si ato në Siri. " 

 Né një nga librat e tij Maxhai transmeton fjalët e Omerit,

"Ekzistojnë .tri gjëra, cilat, po të m'i kishte shpjeguar Pejgamberi i Allahut, do të kishin vlerë më shumë se çdo gjë në botë, e këto janë: el-kalalah, kamata (fajdexhillëku) dhe halifati". Ruana Zot nga mendimi se Pejgamberi s.a.a. nuk i ka sqaruar këto gjëra!

 

b) Hadithi i Rejgamberit:

" O Ali! Ti je për mua siç ka qenë Haruni për Pejgamberin Musa, vetëm se pas mua nuk do të ketë më të dërguar".

 

Ky hadith, siç mund të vërejë çdo individ i arsyeshëm, tregon një karakteristikë të veçantë të Amirul Muminit, të cilit i jep të drejt të jetë ndihrriës, mbrojtës dhe trashëgimtar i Pejgamberit të Allahut,s.a.a. siç ka qenë Haruni a.s. ndihmës, mbrojtës dhe trashëgimtar i të dërguarit Musa, a.s. kur ky i ishte përgjegjur thirrjes së Allahut Te`ala Pozita e Ali ibn Abu Talibit a.s në raport me të dërguarin Muhammed s.a.a, është krejtësisht i njejtë me pozitën e Harunit a.s. në raport me të dërguarin Musa, a.s. përveç pejgamberërllëkut, çka edhe është përjashtuar në hadithin e për-mendut.

Këtu gjejmë dëshminë se Imam Aliu, a.s. në realitet, ka qenë njeriu më i mirë nga krejt as'habët e Pejgamberit. s.a.a.

 

c) Hadithi i Pejgamberit:

"Aliu është pris i gjithë atyre që më konsiderojnë mua si pris. O Zot! Duaje atë që e do atë dhe urreje afë që atë e urren; ndihmo atë që i ndihmon atij dhe braktise atë që e braktisë atë; dhe bëre rrugë të drejtë çdo rrugë në të cilën niset".

Vetëm ky hadith është mjaft të mohojë çdo pohim mbi përparësin e Abu Bekrit, Omerit dhe Osmanit në raport me hazreti Aliun a.s. i cili nga vetë Pejgamberi i Zotit s.a.a. është shpallur pri6 krejt besimtarëve, pas tij. Nuk mund të marrin në shqyrtim 1(6tnentimin e disave që në vend "pris" Pejgamberi s.a.a. ka men-duar "mik dhe ndihmës". Qëllimi i këtij shtrembërimi është të mbrohen as'habët e shquar. Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka qëndruar në shkretirë në vapën trië të madhe duke folur:

- A dëshmoni se kam pushtet dhe të drejta më'shumë se krejt besimtarët? 

- Dëshmojmë, o Pejgamber i Zotit! brohoritën të pranishëmit.

- Atëherë dini se Aliu a.s. është pris i krejt atyre për të cilët unë jam pris. . .

 

Ky është argument i qartë që Pejgamberi s.a.a. e cakton Aliun a.s. për pris të Bashkësisë së Muslimanëve pas tij. Çdo person i ndershëm dhe arsyeshëm duhet të komentojë këtë hadith në këtë mënyrë nëse dëshiron të ruaj respektin e Pejgamberit. s.a.a.

Ata që e komentojnë ndryshe, në realitet, njollosin famën dhe mençurinë e Pejgamberit të Zotit, s.a.a. i cili kishte ndalur karvanin prej disa mija muslimanësh, në mes të shkretëtirës dhe në vapën më të madhe, vetëm që t'ua bëjë me dije se Aliu a.s. është mik dhe ndihmës i tij. Si e shpjegojnë ata që dëshirojnë me çdo kusht të ruajnë famën e sovranëve të vet urimet që kishte organizuar vetë Pejgamberi, s.a.a. me ç'rast Aliun a.s. e përgëzojhë të gjithë, duke filluar nga gratë e Pejgamberit s.a.a. deri te Abu Bekri dhe Orneri, "Urime Ali, u bëre pris i krejt besimtarëve"???

 

Tani më është e qartë se ata që këtë hadith e kanë komentuar ndryshe, dëshirojnë që e vërteta të mjegullohet. Të mjerët ata për atë që kanë shkruar, mjerë ata që edhe sot shkruajnë njësoj. Allahu i Lartësuari thot: "...ndërsa disa nga ata qëllimisht fshehin të vërtetën". (Kur'an 2:146).

 

d) Hadithi i Pejgamberit: s.a.a.

"Aliu ësht ë pjesa ime e_unë pjesa e tij. Askush nuk mund ta kryejë atë me çka jam obliguitr p'os mua dhe Aliut. 88

(Sunan ibn M axha, pjesa I,f. 44; Khasejs el-Nisa'i, f. 20; Sahih Tirmidhi, pjesa VI,f. 300; ' Xhamial Usul nga ibn Kethiri, pjesa IX,f. 471; Xhami Saghir nga Sujutiu, pjesa II,f. Rijadh Nadhira, pjesa II,f. 229 )

 

Ky hadith dëshmon se hazreti Alia a.s. ka qenë person i vetëm të cilit Pejgamberi s.a.a. i ka besuar të kryejë purië me rëndësi. Pejgamberi s.a.a. këtë e kishte deklaruar ditën e Haxhit të Madh, kur në vend të Abu Bekrit kishte dërguar Aliun a.s. me Suren El-Bara'a. Abu Bekri ishte kthyer me lot në sy dhe kishte deklaruar:"O Pejgamber i Allahut! Më beso edhe mua diçka".

 

Pejgamberi s.a.a..i'përgjigjet:

"Zoti im më ka shpallur se asnjëri nuk mund ta kryej atë me çka jam ngarkuar përveç mua dhe Aliut. " a.s. ,

 

Ekziston edhe një hadith i cili mbështet këtë që përmendëm. Me Pcjgamberi s.a.a. thot: "O Ali! Ti do t'u tregosh rrugen e drejtë pas meje, të paraqiten përçarje dhe grindje mes tyre". 

(Tarikh Dimashk nga lbn Asakiri, pjesa II,f. 488; Kunuz el-Hakaik nga Muaviu, f. 203; Kanz el-Ummel, pjesa Vi,f. 33)

 

Nëqoftëse askush nuk ka mundur të kryej atë për çka Pejgamberi s.a.a. është porositur, përveç Aliut a.s. dhe nëse ai ka qenë njeriu që duhet t'u tregojë rrugën e drejtë në ditët e‘përçarjeve pas Pejgamberit. s.a.a. atëherë si kanë mundur personat, cilët nuk kanë ditur kuptimin e "el-Abb" dhe "el-Kalalah", të kenë përparësi ndaj tij??? Kjo është njëra nga tragjeditë që goditën Bashkësinë Musli-mane, duke penguar të luajnë rolin të cilin Allahu Te`ala u ka caktuar.

 

Nuk mund të akuzojrrië Allahun, Te`ala as Pejgamberin e Zotit, s.a.a. as.prisin-e beSlmtarëve, Ali ibn Abu Talibin, a.s. por duhet akuzuar ata eilët kundërshtuan dhe ndryshuan. Allahu, sub-hanehu ve Te'ala, thot:

"E kur u thuhet: Afrohuni asaj që shpall Allahu dhe Pejgamberit! ata përgjigjen: Na mjafton ajo që kemi mbajtur mend nga paraardhësit tanë. - Vallë edhe nëse të parët e tyre nuk kanë ditur gjë dhe në rrugë të gabuar kanë qenë?! " (Kur'an 5:104)

 

e) Hadithi i Pejgamberit s.a.a. që e tha në shtëpinë e tij ditën farefisin të pranojë Islamin.

Pejgamberi i Allahut foli duke treguar hazreti Aliun: a.s.

"Ky është vëllai im, zëvendësi im dhe traedëgimtari im (halifa) pas mua, andaj dëgjojeni dhe bindjuni". 

(Tarikh Tabari, pjesa 1I,f. 319; Tarikh ibn el-Asir, pjesa 11,f. 62; EI-Sirah el-Halabija, pjesa 1,f. 311; Shavahid Tenzil nga Hasakani, pjesa 1,371; Kanz el-Ummal, pjesa XV, f. 15; Tarikh ibn Asakir, pjesa l,f. 85; Tefsir el-Khazin nga Hasanejn Hajkala, botimi parë (pjesa me' titull "Dhe thirr më të dashurit, familjen tënde") )

 

Ky është edhe një hadith i saktë, i transmetuar nga shumë historianë, që dolën nga fillimi i misionit të Pejgamberit s.a.a. dhe cili është konsideruar si një nga Irixhizët (mrekulli) e tij. 

 

 

Përkundër kësaj, lojrat politike kanë tentuar të shtrembërojnë faktet. Jemi dëshmitarë se dhuna dhe padrejtësia, që ishin ushtruar. më herët, po përsëriten edhe në kohën tonë. Për Muhammed Husejn Hajkali transmeton këtë hadith në tërësi' në librin e tij "Jeta e Muhammedit (f. 104, botimi parë më 1334 p. H. ) Prej botimit dytë e pastaj, pjesa e hadithit ku Pejgamberi thot: "...ai është zëvendësi im dhe trashëgimtari im (halifa) pas meje", nuk është transmetuar.

 

Gjithashtu në tefsirin e Tabariut, pjesa IX, f. 121, kur Pejgam-beri s.a.a. thot: "Zëvendësimi dhe trashëgimi ini (halifa) "është ndryshuar në: "Ky është vëllau im etj...  " Mirëpo u kishte shpëtuar pa vënë re se Tabaii këtë hadith e ruan në trajtë të plotë në afialet historike, pjesa dytë, faqe 319.

 

Të shikojmë si tentohet të fshihen dhe të ndryshOhen fjalët... Ata dëshirojnë të shuajnë dritën e Allahut Te`ala më gojë të tyre, mirëpo Allahu Te`ala e ruan Dritën e vet. 

Gjatë hulumtinfit kam dashur të bindem personalisht në të vërtetën. Gjeta botimin e parë të librit "Jeta e Muhammedit" dhe shikova me sytë e mi se një pjesë e hadithit është lënë anash. Atëherë vërtetë u binda se edhe sot ekzistojnë njerëz të këqinj të cilët veprojnë në asgjësimin e argumenteve dhe fshehjen e fakteve.

 

Kur një studjues i ndershëm zbulon këto tentime të poshtra që të mjegullohet e vërteta, pa dyshim do të largohet nga njerëzit që e bëjnë këtë, i sigurt se nuk posedojnë argumente pos gënjeshtrave dhe fakteve të shtrembëruara. Ata zënë shkrimtarë, të cilëve propozojnë shuma të mëdha të hollash, u.japin tituj dhe diplmh të rrejshrhe të fakultetit, me qëllim që për ta të shkruajnë libra dho artikuj në të cilët sulmohen shiitët, duke i akuzuar për kafirllëk, njëkohësisht duke mbrojtur famën e as'habëve, madjeedhe të atyre që kanë qenë të padrejtë dhe janë kthyer në ateizëm, pas vdekjes së Pejgamberit të Zotit, s.a.a. Allahu Te`ala thot:

"Kështu, thuaja me të njejtat fialë, kanë folur edhe ata para tyre, zemrat i kanë të ngjashme! Ndërsa na argumentet ua shpjegojmë njerëzve që besojnë fort". (Kur':gn 2:118). 

 

 

Mbi dy vlerat e lënura

 

Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka thënë :

"O popull, mes jush do të lë dy gjëra të vfefsfi'me, me ndihmën e cilave nëse u përmbaheni, nuk do të humbrii rimgën kurrë. Ato janë Libri i Allahut (Kur'ani) dhe Ehlulbejti im (familja).

 

Ai gjithashtu ka thënë:

"Meleku i Allahut do të vijë së shpejti të më ftojë dhe unë do të shkoj te. Do të lë në mesin tuaj dy gjëra të viefshme: e para ësthë Lihri i Allahut, Te`ala në të cilën është shkruar udhëzimi dhe drita, ndërsa e dyta është familja ime (Ehlulbejti). Ju paralajmëroj lidhur me familjen, për Allahun, Te`ala ju paralajmëroj për familjen time".

(Sahih Muslim, pjesa mbi virtytet e hazreti Aliut, pjesa V, f. 122; Sahih Tirmidhi, pjesa V, f. 328; Mustadrak el-Hakim, pjesa II,f. 148; Musnad Ahmed ibn Hanbal, pjesa 1II,f. 17 )

 

Nëse e analizojmë me vëmendje këtë hadith, i cili është shënuar në sahih librat sunite, do të kuptojmë se vetëm shiitët i kanë mbetur besnik dy gjërave kryesore: "Librit të Allahut Te`ala dhe familjes së Pejgamberit". s.a.a. Shumica tjetër pranonte fjalët e Omerit "se Libri i Allahut na mjafton". Sikur t'iu kishin përmba-jtur Kur' anit si duhet, pa komentime dhe shtojca të tyre!

Nëse vetë Omeri nuk diti kuptimin e "el-Kalalah" as kishte dëgjuar për rregullën e Kur' anit lidhur me tejemmum dhe rregulla tjera, qmund të thuhet pra për ata pas tij të cilët e kanë ndjekur pa kuptuar tekstin_Kur'anor pa kuptuar? 

 

Natyrisht ata do të përgjigjen me fjalë të njohura se, sipas tyre, Pejgamberi s.a.a. ka thënë. "U lë mes jush Librin e Allahut dhe sunnetin tim". 

(Hadithi është shënuar nga EI-Nisa'i, El-Tirmidhi, ibn Maxha dhe Abu Davudi )

 

 

Ky hadith, nëse është i saktë - e i saktë është kur mirret gjeneralisht  i përgjigjet hadithit për dy vlerat, nga se kur Pejgamberi s.a.a. ka folur mbi familjen e vet (Ehlilbejti), ka pasur ndër mend se ajo duhet mbështetur për dy arsye: së pari, lidhur me shënimin dhe shpjegimin e sunnetit.të Pejgamberit. s.a.a. Për të mësuar dhe kuptuar sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. na duhet pyetur anëtarët e familjes tij. Ata nuk mund të gënjejnë as të gabojnë sepse Allahu, Xhelle Shanuhu, i ka liruar nga çdo mëkat në ajetin mbi pastërtinë, (33:33).

 

E dyta, për të shpjeguar kuptimin dhe dedikimin e ajeteve të caktuara, nga se Kur'ani nuk mjafton për udhëzim. Ekzistojnë shumë grupe të cilët pohojnë se ndjekin Kur'anin, në realiret janë humbur dhe larguar larg. Pejgamberi s.a.a. thot: "Sa shumë ka,mësues të Kur'anit, cilët vetë Kur'ani i mallkon dhe gjykon".

 

Libry Allahut Te`ala nuk thot dhe nuk mund të komentohet në disa mënyra nga se përbën ajete men përmbajtje të ngjashme dhe kuptim të paqartë. Që të jemi në gjendje t'i kuptojmë, duhet kërkuar shpjegim nga ata që posedojnë dituri të përsosur nga Kur'ani.

 

Shiitët gjithnjë thirren në Imamët e pagabueshëm nga familja e Pejgamberit s.a.a. dhe nuk pranojnë kurgjë nëse nuk ka mbështetje në dokumente të shkruara. Ne gjithëherë thirremi në as'habë, qoftë për komentim të Kur'anit, qoftë vërtetimin e sunnetit të Pejgamberit, s.a.a. ata as'habë për komentimet dhe idetë individuale të të cilëve mbi tekstet e qarta tani më i kuptuam. Ndërsa të tillë ka me mijëra kështu që nuk mund të mbështetemi në mendimin e çdonjërit nga ata_aq më tepëi pas asaj që vepruan pas vdekjes së.Pejgamberit, s.a.a. 

 

Nëse pyesim liderët tanë fetarë: "Cilin sunnet e ndjekim?", ata do të përgjigjen me vendosmëri "sunnetin e Pekimberit të Alla- . hut!"

Mirëpo faktet historike nuk pajtohen me këtë, nga se në librat tonë gjejmë se Pejgamberi s.a.a. ka thënë: "Përcillni sunnetin tim dhe sunnetin e halifëve të drejtë. Përmbajuni fort kësaj". Mirëpb sunnetin që na e keni përcjellur është thuaja gjithherë ai i halifave, madje edhe Sunneti i Pejgamberit, s.a.a. të cilin kinse e respekto= jmë është i marrur nga këta njerëz. 

 

Gjithashtu, në sahih librat të sunitëve mund të lexojmë se Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka penguar muslimanët të shënojnë sunnetin e tij që të mos mund të jetë zëvendësim për Kur' anin. Abu Bekri dhe Omeri kanë vepruar në këtë mënyrë në kohën e halifatit 't tyre, kështu nuk kemi argumente për pjesën e hadithit:"Ju lë sunnetin tim". 

(Fjalët nga "sunneti im" nuk hasen në të gjashtë sahihët. Ato i gjejmë në El-Muvata nga Malik ibn Anasi, ndërsa ata, që erdhën më vonë, siç është Tabari dhe ibn Hishami, e kanë marrur nga Maliku )

 

Shembujt e përmendur në këtë libër, krahas shumë tjerëve që nuk i përmenda, mjaftojnë për të mohuar këtë hadith, nga se ekzistojnë shumë fakte në sunnetet (fjalët dhe veprat) e Abu Bekrit, Ornerit dhe Osmanit, të cilët tregojnë se ata kanë vepruar në kundërshtim dhe kanë mohuar sunnetin e Muhammedit s.a.a.

 

Rasti parë ndodhi menjëherë pas vdekjes së Pejgamberit, s.a.a. dhe është shënuar në librat dhe punimet e historianëve sunitë. Fjala është për konfliktin mes Abu Bekrit dhe hazreti Fatimes a.s. lidhur me kinse fjalët e Pejgamberit: s.a.a. "Na, Pejgamberët, nuk lëmë asgjë trashëgim. Krejt çka mbetet pas nesh, u mbetet të varfërve".

 

Fatimja a.s. deklaronte se diç të tillë babai i saj fisnik nuk kishte thënë, nga se është në kundërshtim me Kur'anin, librin që i është shpallur atij. Ajo argumentet e saj gjithnjë i bazonte në ajetet e Librit të Allahut. Te`ala Allahu, i Madhërueshëm, thotë: "Allahu urdhëron që fëmijëve tuaj - mashkull i takon sa dy femrave..." (Kur'an, IV:11).

 

Ky ajet ka kuptim gjeneral dhe vlen për të gjithë njerëzit, Pejgamberë dhe atë që nuk janë. Hazreti Fatimja a.s. proteston edhe me këto fjalë nga Kur'ani: "Edhe Sulejmani trasshëgoi Pavudin" (Kur'an 27:16), ndërsa dihet se të dy kanë qenë Pejgam-berë. Allahu, Te`ala gjithashtu thot: "... andaj më dhuro nga Ti nj# djalë, të më trashëgojë mua dhe familjen e Jakubit ta bëjë, o të mburresh me të (Kur'an, 19:5-6). 

 

Rasti tjetër që ishte në lidhje me Abu Bekrin në kohëii të para të halifatit tij, të cilin historianët e mez'hebeve sunitë '.- gjithashtu e kanë shënuar, është konflikti me njëriun më të afërm, Omer ibn Hatabi. Kjo ngjarje ka lidhje me vendimin e Abu Bekrit të luftojë kundër atyre që refuzuan të paguajnë zekatin. Omeri kundërshtoi këtë ide duke arsyetuar se kishte dëgjuar Pejgamberin s.a.a. duke thënë: "Më është urdhëruar të luftoj kundër këtij populli„. deri se të mos pranojnë se nuk ka zot tjetër pos Allahut, (Lailaahe illallah) dhe se Muhammedi është Pejgamb« i Tij (Muhammedun, Resulullah). Ai që deklaron kështu mund të mbajë pasurinë e vet dhe unë nuk kam të drejtë të derdh gjakun e tij, e ai është përgjegjës para Allahut".

 

Kjo që do të citojmë në vazhdim është teksti i cituar nga libri sahih i Muslimit: "Kur Pejgamberi i Allahut s.a.a. ia dorëzoi flamurin hazreti Aliut a.s. para suhumit të kështjellës Hajber, ky e pyeti:

- O Pejgamber i Zotit, deri në ç'kufi duhet sulmuar?

- Lufto kundër tyre krejt deri sa të deklarojmë La ilaahe illallah, Muhammedurresullullah. Nëse deklarojnë kështu, atëherë nuk ke të drejtë t'i mbysësh dhe t'uarnarrësh pasurinë, përveç nëse. këtë e kërkon drejtësia; dhe ata pastaj do të jenë përgjegjës para Allahut. - i tha Pejgamberi. s.a.a. . (Sahih Muslim, pjesa 8,f. 151 )

 

Abu Bekri nuk ishte i kënaqur me këtë hadith, nga se ka shënime ku ka thënë: "Për Allahun, do të luftoj kundër atyre të cilët bëjnë dallim mes namazit dhe zekatit, sepse zekati është tatijn1 drejtë për pasuri". "Pastaj kishte shtuar: "Për Allahun, nëse nukin japin diç, qoftë ajo edhe një copë të spangos, siç i kanë dhënë Pejgamberit të Allahut më parë, do të luftoj kundër tyre për këtë": Kur Omeri ibn Hatabi dëgjoi këtë tha: "Kur vërejta se Abu 13e,kri ishte i vendosur për këtë, isha i kënaqur". 

 

 

Unë nuk e kam të qartë, në ç'mënytë Allahu Te`ala mund të jetë i kënaqur me njeriun që tenton të ndryshojë sunnetin e Pejgamberit!!? s.a.a. Ky komentim është shfrytëzuar për të arsyetuar vrasjen e muslimanëve, ndonëse Allahu Te`ala ndalon luftën kundër tyre.

Në librin e Tij Ai thot:

"O besimtarë, kur niseni në luftë rrugës së Allahut hetoni mirë çdo gjë dhe atij që na ep selamin mos i thani:Ti nuk je besimtar! - që të arrini të mirat e kësaj bote:'teAllahu ka shumë dobi! Edhe ju më parë si ata ishit, pastaj Allahu ju shpërbleu me mëshirën e Tij. prandaj, çdo gjë hetojeni mirë; ndërsa Allahu, vërtetë, din krejt ç'bën!. (Kur'an 4:94).

 

Ata që refuzuan t'i paguajnë zekat Abu Bekrit, nuk mohonin rëndësinë dhe destinimin e zekatit, por vetëm e kishin shtyrë pagesën e tij që të hetojnë gjërat. Shiitët thonë se këta muslimanë kanë qenë të befasuar me lajmin mbi ardhjen e Abu Bekrit në postin e halifit, nga se disa sosh ishin në përcjellje të Pejgamberit s.a.a. në haxhin e fundit, me ç'rast kishin dëgjuar urdhërin e tij që ta trashëgonte Ali ibn Abu Talibi. a.s.

 

Prandaj, vendosën të presin dhe 'të kuptojnë ç'kishte ngjarë, mirëpo Abu Bekri, dëshironte t'u mbyllte gojën para se të fillojnë të flasin të vërtetën. Nuk duhet harruar me këtë rast se Pejgamberi i Zotit s.a.a. ka pasur probleme me njeriun e quajtur Sa'alaba, cili kërkonte nga ai me ngulm t'u lutet Allahut Te`ala t'ia mundësojë të pasurohet, duke premtuar se do të apin sadakën rregullisht. Pejgamberi s.a.a. u lut për te dhe Sa'alaba u pasurua aq sa rrugët e Medinës nuk i zinindelet dhe devet e tij. Pastaj ai fllloi t'i harrojë obligimet e veta dhe nuk vinte në xhami për xhuma.

 

Kur Pejgamberi i Zotit s.a.a. dërgoi njerëzit për ta marrë zekatiNky refuzoi me arsyetim se nuk ka kurrëfarë obligimi. Pejgamberis.a.a. nuk urdhëroi t'i merret asgjë me forcë, as të dënohet. Lidhur me këtë rast Allahu Te`ala Shpalli këtë ajet:

"Ka të tillë që ijanëbetuarAllahut: Nëse nga begatia e Tij na ep, do të ndajmë, vërtetë, lëmoshë dhe do të bëhemi, vërtetë, të mirë! - Mirepo kur Ai u dha nga të mirat e Tij, ata u bënë koprraeë dhe harruan - ndërsa ata edhe ashtu kthejnë kokat:" (Kur'an 9:75,76). 

 

Pas shpalljes së këtyre ajeteve, Sa'alaba erdhi me lot ndër dhe e lUti Pejgamberin s.a.a të pranojë zekatin nga ai, gjë që, siç, transmetohet, Pejgamberi s.a.a. efuzoi ta bënte. Nëse Abu Bekri dhe Omeri pasojnë sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. atëherë përse lejuan vrasjen e këtyre muslimanëve të pafa-jshëm vetëm për atë se refuzojnë të paguajnë zekatin!??

 

Tani, pasi mësuam për ngjarjen me nuk mund të gjejmë asnjë arsyetim për vrasjen e tyre, nga se ishte krejt e kundërta me sunnetin e Pejgamberit. s.a.a. A ka pasur urdhëri i Abu Bekrit që i dha Omerit, për vrasjen e këtyre njerëzve qëllim që të mos përhapet e vërteta e el-Ghadirit në tërë Bashkësinë Muslimane dhe të fshihej fakti se hazreti Aliu a.s. ka qenë i caktuar halif?

A ka dashur Omeri për këtë të,,qërojë hesapet me ta dhe a është kanosur për këtë se do vriste dhe db t'i digjte ata që ishin fshehur në shtëpinë e hazre&Fatimës, a.s.'nëse nuk e pranojnë mikun e tij halifa? Rasti tretë ka ndodhur në ditët e hershme të halifatit të Abu Bekrit, kur erdhi të konflikti mes tij dhe Omer ibn Hatabit dhe kur ajetet e qarta Kur'anore dhe sunneti i Pejgainberit s.a.a. ishin te shkelur: Halid ibn vrarë Malik ibn Nuvejrën dhe kishte detyruar bashkëshorten e tij të martohet me të po atë ditë. Omeri i kishte thënë Halidit:

 

- O armik i Allahut! Vrave një musliman dhe u martove me gruan e tij të njejtën natë... Për Allahun! Do të vras me gurë. "(Tarikh Tab ari, pjesa 111,f. 280; Tarikh el-Fida, pjesa I, f. 158, Tari1ch ePiakubi, pjesa11,f. 1 10; El-Isabah fi Marifat el Sahabah, pjesa 111,f. 336)

 

Mirëpo Abu Bekri e merr në mbrojtje Halidin me fjalët: "Omer, fale atë që gabon dhe mos e dëno për këtë:" Ky është edhe një skandal në historinë muslimane në të ishte i përzier edhe një as'hab i shquar i Pejgamberit, s.a.a. (Halid ibn Validi), për të cilin flitet me respekt të madh dhei është dhënë titulli, "Shpata gjithnjë e gatshme e Allahut". Ç"mund .te themi për njeriun që ka bërë kështu si Malik ibn Nuvejrin, mikun e ndershëm të Pejgamberit, s.a.a. prisin e fisit Tamim dhe Jarbu, të njohur për trimëri dhe nder.

 

Historia na tregon se Halidi e kishte'zënë rob me dredhi: kur i kishin hequr armët për t'u falur ata befas i sulmojnë, i zënë dhe i lidhin. Me ta ishte edhe Lejla,- gruaja e Malikut, e cila konsiderohet ndër femrat më të bukur të Arabisë, bukuria e cilës e kishte magjepsur Halidin.

Maliku i thot,' Na shpiej te Abu Bekri, ai le të vendosë çështjen mes nesh.

 

Abdullah ibn Omeri .dhe Abu Kutada el-Ensari intervenojnë duke kërkuar nga Halidi t'i dërgojë te Abu Bekri, mirëpo ky refuzon me fjalët:

- Allahu kurrë nuk do t'më falte nëse nuk e vras.

Pastaj Maliku iu drejtua Lejlës dhe i tha:.

- Ky është ai që do të më vrasë.

Pastaj, Halidi urdhëron ta vrasin, ndërsa vetë morri gruan e tij dhe fjeti më të po atë natë. 

(Tarikh el-Fida, pjesa 1,f. 158; Tarikh el-Jakubi, pjesa 11,f. 110; Tarikh ibn el-Shihnah, pjesa Xl,f. 114 (ndodhet në skaj të faqes); Vafajat el-aajan, pjesa V1,f. 14 )

 

Ç'mund të thuhet për këta as'habë, cilët bënin atë që Allahu Te`ala ka ndaluar: vrasjen e muslimanëve për shkak kapriceve dhe afshit dhe mernin për gra femrat të cilat Allahu u ka ndaluar. Në islam, gruaja ë vejë mund të martohet me një njeri tjetër vetëm pasi të kalojë një periudhë e 'caktuar kohore. Në Kur'an ky afat kohor është caktuar saktësisht. nalidi i nënshtrohet afshit të vet dhe ishte aq i poshtër, ashtu që mund të bëjmë pyetje si ka mundur të ketë farë rëndësie kjo periudhë (idda), kur sapo, kishte vrarë burrin e saj me përcjellësit, përkundër faktit se ishin muslimanë.

Abdullah ibn Omeri dhe Abu Kutada, që ishin dëshmitarë të kësaj ngjarje dhe të cilët ishin zemëruar në atë masë me Halidin sa, pasi u kthyen në Medinë, u betuan se kurrë më nuk do të marrin pjesë7 ndonjë ekspeditë ushtarake nën komandën e Halid ibn Validit. 

(Tarikh Tabari, pjesa 111,f. 280; Tarikh el-Fida, pjesa 111,f. 336; Tarikh el-Jakubi, pjesa ll,f. 110)

 

Me që jemi duke shqyrtuar këtë temë, është me intetes të Iexojmë ç'thot Hajkali në librin e tij "El-Saddik Abu Bekr", në pjesën e titulluar "Mendimi i Omerit dhe qëndrimet e tij". Ai shkruan: "Omeri ka qenë shembull ideal i njeriut me ndjenja të fuqishme për drejtësi. Po menjëherë kishte kuptuar se Halidi kishte vepruar me padrejtësi ndaj një muslimani tjetër dhe e kishte martuar gruan e tij para afatit të pritjes (idde). Për këtë arsye nuk mund të mbetej në komandën e armatës, që diç e tillë të mos përsëritet dhe të rrezikojë famën e muslimanëve ndër Arabë. Andaj tha: "Nuk është e drejtë që Halidi të mbetet pa u dënuar pas veprimit të tij ndaj Lejlës".

 

Të supozojmë për një çast se posti i ka lejuar të bëjë me Malikun atë që e bëri dhe se me këtë rast ka gabuar, këtë Omeri me siguri nuk do t'ia falte kurrë, nga se vetëm ajo që kishte bërë me të vejën e Malikut mjaftonte të dënohet. Posti i Komandantit dhe titulli "shpata e Allahut", nuk i jepnin të drejtë të bëjë ç'ti tekej, nga se, duke u udhëhequr nga kjo, të edhe tjerët do t'i lejonin të drejtë vetës të bëjnë njësoj. Aq më tepër, ky do të ishte shembull i keq për të tjerët mbi karakterin e muslimanëve dhe respektin e tyre ndaj Librit të Allahut. Te`ala Për të gjitha këto Omeri ishte rm-bëngure.s, gjersa Abu Bekri e ftoi Halidin për ta kritikuar".  (Abu Bekr nga Hajkalif. 151 )

 

Tani do të pyesim z. Hajkalin dhe alimëi tanë; cflët me çdo kusht tentojnë ta mbrojnë respektin e as'habëve: Përse Abu Bekri nuk e dënoi Halidin? Nëse Omeri ka qenë shembull i njeriut të drejtë ideal, përse nuk e dënoi Halidin që kjo të jetë shembull masimi për të tjerët, por vetëm e ndërroi nga posti i komandantit. Përse nuk respektuan Librin e Allahut, Te`ala mbrojtën dhe re-alizuan ligjet e tij? Asgjë nga këto! Krejt kjo ishte politikë! Ajo bën mrekuflira, duke zëvendësuar të vërtetën dhe duke flakur Kur'anin pas shpine!

 

Disa nga alimët tanë në librat e tyre shkruajnë mbi ngjarjen kur Pejgamberi Muhammed s.a.a. ishte hidhëruar fort në Usamën. 

 

 

Ai e merr në mbrojtje një femër të kapur në hajni dhe që ishte nga një familje e njohur, Pejgamberi s.a.a. i thot: "Turp të kesh! A dëshiron të ndryshsh ligjet e Allahut? Për Allahun, po të ishte kjo Fatimja, a.s. bija Muhammedit, s.a.a. unë do t'ia preja dorën. Allahu ka shkatërruar.ata para jush, se lëshonin në liri hajnin nga familja e mirë, ndër.sa dënonin atë të varfërit dhe të dobëtit".

 

Si kanë mundur të mos dënojnë vrasjen e muslimanëve të pafajshëm dhe të fjeturit me gruan e njërit nga ata po atë ditë, përkundër vdekjes tragjike të:burrit? Përkundër kësaj ata provojnë të gjejnë arsyetim për Halidin duke e quajtur "shpata gjithnjë e gatshme e Allahur. Mëkujtohet një rast kur i lexova një miku mbi virtytet e Halid ibn Validit, në kohën kur nuk e dija të vërtetën për të. "Më krenari i thash se ai ka qenë "shpata e Allahut", ndërsa ai ma ktheu: "Po, ai ka qenë shpatë, por e shejtanit dinak".

 

Në atë kohë isha i befasuar, mirëpo pas hulumtimit, Allahu Te`ala mi hapi sytë dhe më ndihmoi të kuptoj të vërtetën dhe vlerën.e atyre që futën në dorë halifatin, ndryshuan ligjet e Allahut Te`ala dhe thyen ndalesat e Tij. Ja edhe një ngjarie e njohur që ndodhi në kohën e Pejgamberit s.a.a. Pejgamberi s.a.a. dërgon Halidin në fisin Xhudejmah që t'i ftojë në islam, pa i thënë t'i sulmojë. Kur fillojnë të deklarojnë, ndonëse jo qartë: ."Na po kthehemi na po kthehemi (në islam)...",Halidi i sulmon me s hpata dhe i vret. Pastaj të zënët rob ua dorëzon atyre që kishin ardhur me te dhe urdhëron të vriten. Disa nga ata refuzojnë ta bëjnë këtë. duke kuptuar se këta njerëz kishin pranuar islamin. Ata u kthyen pas dhe lajmëruan Pejgam-berin s.a.a. për çdo gjë. Pasi i dëgjoi, ai tha:

- O Zot, unë nuk mbaj faj për atë që bëri Halidi.

- Kështu përsëriti dy herë. 

 

Pastaj dërgoi Ali ibn Abu Talibin a.s. me para që fisit Xhude-jmah t'i paguaj dëmshpërblim për prapësinë e Halidit dhe tërë dëmin në pasuri, madje edhe për një qen. Kur Aliu a.s. u kthye, Pejgamberi s.a.a. u kthye nga Kibla (Ka'aba), ngriti duart drejt qiellit dhe foli:

"O nuk Të kam faj për atë që bëri'..Halidi", kështu tha tri herë. 

(Sirat ibn Hishami, pjesa 1V,f. 53; Tabakat ibn Sa'd. Usd el-Ghaban, pjesa 111,f. 102 )

 

A mund tani të pyetemi ku është e ashtuquajtura drejtësi e as'habëve? Nëse Halid ibn Validi është konsideruar ndër prisit tanë më të shquar ushtarak, i njohur me emrins:i-Shpata e Allahut", a do të thot kjo se Allahu Te`ala ka përdorur ,shpatën e Tij për të vrarë muslimanë të pafajshëm dhe cënuar dinjitetin njerëzor? Këtu hasim palogjikshmëri: Allahu Te`ala na ndalon .vrasjet dhe veprat e liga, gjersa Halidi ka nxjerrur shpatën për të bërë krime, duke vrarë muslimanë të pafajshëm dhe duke përvetësuar pasuritë dhe gratë e tyre.

 

Vallë nuk janë këto gënjeshtra dhe mashtrime.të rënda?! Falën-derimi të përket Ty. dhe Ty të falënderoj. Zoti im. . Nuk krijove Qiejt dhe Tokën dhe ato që janë mes tyre që të bëhen padrejtësi. Kështu dëshirojnë të mendojnë ata të cilët të blasfemojnë. Mjerë ata që Ty të fyejnë, Xhehenemi është caktuar për ta. Si ka mundur Abu Bekri, që ka qenë halifa i muslimanëve, të dëgjojë të gjitha këto krime dhe të mos deklarojë (veprojë) gjë lidhur me to??

 

Aq më tepër, urdhëron Omerin të ndërprejë sulmet ndaj Halidit dhe u zemërua me Abu Kutadin, cili ngriti zërin kundër krimeve të Halidit. Mos vallë i kishte dhënë të drejtë Halidit * të veprojë sipas situatës, porse ky kishte gabuar? Çfarë arsyetime mund të gjejnë të gjithë kriminelët të cilët pohojnë se mund të veprojnë sipas vlerësimit vetanak, e ndonjëherë edhe të gabojnë, duke shkatërruar jetëra të pafajshme dhe duke njollosur nderin e dikujt.

 

Domethënë sipas vlerësimit të AbU Bekrit, Halidi, për të cilin Omeri thot se është "armik i Allahut", nuk ka qenë fajtor! Omeri ishte i mendimit se Halidi duhet vrarë, nga se ka mbytur një musliman të pafajshëm, ose duhet të mbytet me gurë për shkak se kishte dhunuar gruan e Malikut. Halidin nuk e gjeti gjë, nga se Omeri nuk mundi të bënte asgjë, meqenëse ky e kishte. mbështetjen e Abu Bekrit, i cili e dinte të vërtetën e ngjarjes. Historianët kanë shënuar se pas këtij akti të poshtër Halidi dërgohet në një ekspeditë në Jemen, prej nga kthehet fitimtar, por me një grua të re. Atë e kishte grabitur në mënyrë të njejtë si Lejlën :gruan e Malikut me të cilën sërish kishte fjetur natën e parë pasi ia ,kishte vrarë burrin, para se të thahej gjaku i muslimanëve të ' ,Majshëm dhe gjaku i ithtarëve të Musejlames. Më vonë Abu Bekri 00. e kishte kritikuar më shumë për këtë se në rastin e Lejlës.

 

Historianët transmetojnë letrën e Abu Bekrit dërguar Halidit në të cilin thot: "O bir i nënës s'ate! Pasha jetën, ti nuk bën gjë tjetër pos ndërron gratë, gjersa në oborrin tëncLakoma nuk është -tharë gjaku i njëmijë e dyqind muslimanëve..

(Hejkali në librin e lij "El-Siddik Abu Belcr",f. 151 101 Tarikh Tabari, pjesa 111,f. 254; Tarikh Khamis, pjesa 111,f. 343 )

 

Pasi e lexoi letrën, Halidi e komentoi këto fjalë; "Kjo duher të jetë vepër e El-A'sarit", duke menduar në Omer ibn Hatabin.

 

Këto kanë qenë shkaqet e forta për çka braktisa këtë lloj as'habësh dhe ithtarët e tyrç, të cilët edhe sot, i mbrojnë dhe përkrahin,duke fabrikuar argumente të ndryshme për të arsyetuar Abu Bekrin, Omerin, Osmanin, Halid ibn Validin, Muavin, Amir ibn el-Asin e të tjerë.

 

Allah!

Unë distancohem nga fjalët dhe veprat e atyre që kundërshtuan urdhërin tënd- thyen kufizimet e Tua dhe keqpër-dorën autorizimin Tënd. Distancoh en edhe nga ata që i përkrahën dhe u shkuan pas, përkundër njohurive që kishin për veprimet e tyre. Më fal për simpatinë që kam pasur ndaj tyre, sepse nuk kam ditur, e siç thot Pejgamberi Yt: që nuk ka ditur do të mbajë përgjegjësi për mosditurin e vet. " Allah! Prisit tanë na kanë mashtruar, kanë fshehur të vërtetën prej nesh dhe kanë shtrembëruar figurat e atyre as'habëve që janë larguar nga besimi ashtu që na i kemi konsideruar njerëzit më të mirë, pas Pejgamberit. s.a.a. Nuk ka dyshim se të parët tanë kanë qenë të mashtruar nga intrigat e Umajjadëve dhe pastaj Ab-basiclëve. Allah! Falju atyre dhe neve, nga se Ti më së miri e din ç'fle në zemrat tona. Ata i kanë dashur dhe nderuar këta as'habë sepse kanë besuar se ishin miq të vërtetë të Pejgamberit Tënd, s.a.a. Mëshira dhe paqja jote qofshin me te dhe me ata që i duam. Ti e din se iduam atë dhe familjen e tij. të çmuar.,.Prej tyre kanë dalur imamët nga të cilët ke larguar çdo papastërti dhe mëkat, ndërsa në ballë tyre, prisi i besimtarëve, Imami i njerëzve të devotshëm, hazreti Ali ibn Abu Talibi a.s. ynë. A

llah! Më bën njërin nga ithtarët e tyre që kanë punuat për veprën e tyre dhe që shkojnë gjurmëve të tyre. Më ndihmo të ngjitem në anijen e tyre dhe të kapem për litarin e tyre që nuk këputet. Më shpjer nëpër derën e tyre dhe inë ndihmo të jem besnik; të miratoj fjalët dhe veprat e tyre dhe të përvetësoj virtytet e tyre. Allah! Më bashko me ta, sepse "Ditën e Gjykimit; njeriu do të jetë bashkë më ata që i dashuron". . . 

 

 

Pejgamberi i Allahut, s.a.a. ka thënë: "Keni kujdes! Ehlulbejti (familja) ime është sikur e Nuhut, kush ngjitet në të-shpëton, kush nuk arrin fundoset.

(El-Mustrak nga Hakimi pjesa 111,f. 151; Janabi el-Muveddeh, f. 30 f. 370; EI-Sava'ik el-Muhrika nga Ibn Haxhari, f. 184 e 234 )

Ai ka thënë gjithashtu:

Ehlulbejti im është si "Dera e te bijtë e Israilit- kush kalon nëpër‘ te do t'i falen mëkatet.

(Tarikh el-Hurefa nga Sujutiu dhe EI-Xhami cl-Saghir nga i njcjti autor: Isaaf el-Raghtbirf nga Hajsami, pjesa 1X,f. 168 )

 

Ibn Haxhari përmend këto hadithe në librin e tij "El Sava'ik el-Mahrika" dhe i sqaron në këtë mënyrë: "Me krahasimin e Elhlulbejtit me anijen, në realitet, në mënyrë figurative është se çdonjëri që i dahsuron, nderon, falënderon dhe ndjek mësirriet' e tyre, do të jetë i shpëtuar nga fundosja në detin e paditurisë dhe mashtrimeve. Në anën tjetër, çdonjëri që vendos të mos iu bashk-ohet dhe nuk i kupton cilësitë e tyre, do të fundoset në thellësitë e mosmirënjohjes dhe- të shkatërrohet në furtunat e tiranisë, dhe shtypjes. Me përdorimin e shprehjes "Dera e pendimit" (Hyrja në Jerusalem), cilën Allahu Te`ala ia kishte dhuruar popullit të Israilit sishenjë e mëshirës së Tij, do të thot se anëtarët e Ehlulbejtit janë dëshmi e mëshirës së Allahut Te`ala dhe mëshirës për popullin e Muhammedit".s.a.a.

 

Kam dëshirë të pyes Ibn Haxharin, a ka qenë ai një prej atyre që ka hipur në anije, ka kaluar nëpër derën e pendimit dhe ka qenë udhëzuar nga mësimet e më të diturve, ose ka qenë një ndër ata që ka folur ashtu siç nuk kanë vepruar vetë, kurse kanë vepruar në kundërshtim me atë çka kanë besuar. Ka shumë asosh që nuk janë të sinqertë ndaj vetëvetes dhe të cilët, kur i pyes ose diskutoj me ta, deklarojnë: "Na më shumë respektojmë Ehlulbejtin dhe hazreti Aliun a.s. se të tjerët.

 

Na e duam hazreti Fatimen, Hasanin dhe Hysejnin a.s. dhe askush nuk.mohon cilësitë e tyre". Po, ata flasin me.:gjuhë atë që nuk e kanë në zemër; ata i duam, dhe i -respektojnë,:ni..iro veprojnë sipas praktikës së atyre që i persekutonin dhe vritnin; ose në të shumtën e rasteve, nuk dinë as kush janë anëtarët e Ehlulbejtit. Nëse i pyet, përgjigjen se Ehlul-bejtin e përbëjnë gratë e Pejgamberit, s.a.a. të cilat Allahu Te`ala i ka pastruar dhe i ka mbrojtur nga çdo papastërti. Kur gjatë një bisede përmenda këtë, bashkëbiseduesi im më tha: - Gjithë sunitët ndjekin Ehlulbejtin, nga se Peigamberi i Allahut s.a.a. ka thënë që gjysmën e besimit duhet ta marrim prej Humejrës (dmth. Ajshes) së tij dhe pasi e kemi bërë këtë, do të thot se gjysma e besimit tonë është marrur nga Ehlulbejti. 

 

Në bazë të kësaj mund të kuptojmë respektin real të tyre ndaj Ehlulbejtit. Kur i pyet për dymbëdhjetë imamët, dinë vetëm për hazreti Aliun, Hasanin dhe Husejnin, a.s. ndërsa disa madje nuk pranojnë Hasanin dhe Husejnin a.s. për Imamë. Krahas kësaj, ata respektojnë Muaviun, birin e Sufijanit, cili e ka helmuar Hasanin a.s. dhe cili e quajnë "shkrimtar të shpalljes". Ata gjtihashtu respektojnë Amr ibn Asin njësoj si Aliun. a.s. 

Kjo nuk është asgjë tjetër pos konfuzion, në të cilin dëshirohet ta mbulohet e vërteta me gënjeshtra, ndërsa drita të vishet me errësirë.

Si mundet zemra e besimtarit të jetë ngopur me Allahun Te`ala dhe shejtanin njëkohësisht??? Allahu. Wala në Kur'' 

thot: 

 

"Nuk duhet ata që besojnë Allahun dhe botën tjetër, t ë jenë në dashuri me ata cilët Allahut dhe Pejgamberit Tij i kundërvihen, edhe nëse janë prindërit e tyre, ose fëmijët e tyre, ose vëllezërit e tyre, ose farefisi i tyre. Atyre Ai në zemrat e tyre dashuri ka mbjellur dhe me dritën e Vet i ka forcuar, dhe Ai do t'i shpiej në kopshtet e Xhennetit nëpër të cilat rrjedhin lumenj, t ë jetojnë aty përgjithmonë. Allahu është i kënaqur me ta, por edhe ata do të kënagen nga Ai. Atajanë në anën e Allahut, ndërsa ata që janë në anën e Allahut me siguri do të kenë sukses. "(Kur'an 58:22).

 

Allahu, Subhanahu ve Te'ala, në një vend tjetër thot:

"O besimtarë, nëse jeni nisur në rrugën time të luftoni dhe përk-rahjen Time ta meritoni, me armiq të Mi dhe tuaj mos u bëni miq dhe mos u dhuroni dashuri - ata mohojnë të vërtetën e cila u vjen..." (Kur'an 60:1). 

 

 

Pejgamberi i Allahut s.a.a. ka thënë:

"Kush dëshiron të jetojë jetën time, të vdes .me vdekjen time dhe të meritojë kopshtet e' Xhennetit - duhet të pranojë Aliun a.s. si pris dhe të ndjek Ehlulbejtin tim pas meje. Ata janë familja ime dhe poSedojnë dituri dhe urtësi të njëjtë si unë. Mjerë ithtarët e mi që harrojnë ose mohojnë virtytet e tyre dhe që harrojnë afërsinë e tyre me mua dhe lidhjen timee ta. Allahu mos u ,lejoftë shefa'anë (ndërhyrjen) time për ta. 

(Mustadrak el-Hakim, pjesa 111,f. 128; EI-Xhamia Kabir nga Tabarani; EI-Isabah nga Ibn Haxhari el-Askalani; Kanz el-Ummal, pjesa VI, f. 155; El-Mankib nga Khavarizmi Jenabi el-Mevadda, f. 149; Hilijat el-Evlija, pjesa 1, f. 86')

 

Ky hadith nuk duhet shpjçguar fare. Përmes tij muslimanëve u ofrohet kurrnjë zgjedhje tjetër dhe i mbyllen dyert e të gjitha pi:eteksteve. Nëse nuk pasojnë hazreti Aliun a.s. dhe nuk pranojnë Ehlulbejtin e Pejgamberit, s.a.a. nuk do t'u lejohet të kërkojnë ndërhyrjen e të dërguarit Muhammed s.a.a. për ta Ditën e Gjykimit.

 

Në fillim të hulumtimit kam qenë i rezervuar në raport me .t.s.zkëtë hadith dhe autenticitetin e tij, nga se në vete bart dëshmi të qarte kundër hazreti Aliut a.s. dhe Ehlulbejtit. Kam qenë tejet i brengosur gjersa nuk lexova Iibrin "El-Isbah", në të cilën Ibn Haxhar el-Askalani ofron këtë koment lidhur me hadithin e për-mendur:"... Këtë hadith e kam marrur nga Jahja ibn Ja'ala el-Muhrabi, mirëpo ai është i dobët (transmetuts i haditheve). "

 

Atëherë u sigurova se hadithi nuk është korekt dhe se Jahja ibn Ja'ala el-Muhrabi e kishtë trilluar, për ç'arsye Ibn Haxhari e quan transmetues "të dobët" të haditheve. Mirëpo falë Allahut, Xhelleshanuhu të vërtetën e kuptova duke lexuar librin "Disku-timet idologjike mbi shkrimet e Ibrahim el-Xhabhanit"

(Munakashah Haka'dijja fi Makalal Ibrahim el-Xhaban )

 

Ky libër më sqaroi situatën dhe më ndihmoi të zbuloj se Jahja ibn Ja'ala Muhrabi ka qenë transmetues i denjë i haditheve, nga se dy shejhët, Buhariu dhe Muslimi, janë bazuar në te. Në vazhdim të hulurntimit zbulova se Buhariu kishte marrur nga ai disa haditha lidhur me betejën e Hudejbit, që i vendos në pjesën e tretë, faqe 31.

 

Muslimi gjithashtu kishte transmetuar nga ai disa hadithe, të cilët mund të gjenden në sahihun e tij, pjesa e pestë me titull "Kufijt" në faqen 119. Madje edhe EI-D'halabi, që është i njohur me kritere të larta, e radhit ndër transinetues të sigurt. Këtë e bëjnë edhe imamët el-Xhurha dhe el-Ta'dila (kriteret e të cilëve zbatohen në shkencë mbi hadithet me qëllim të dallimit të transmetuesëve besnikë-dhe jobesinikë të haditheve). Për shkak të kësaj Buhariu dhe Muslimi pranojnë hadithët që i transmeton Jahja ibn Ja'ala el-Muhrabi, sepse e konklierojnë transmetues besnik, ndërsa hadithet e tij të saktë. 

 

 

Tani, ç'janë këto intriga,hipokrizi dhe mashtrime mbi njeriun i cili është konsideruar besnik nga ana e mbledhësve të njohur të haditheve? Mos vallë, pse thOt të vërtetën mbi nevojën e të ndjekUrit të Ehlulbejtit, andaj Ibn Haxhari e llogarit ndër trans-metues "të dobët"? Si duket Ibn Haxhari nuk ka llogaritur se ajo që shkruan do të analizohet në detaje dhe të zbulohet paragjykimi  e njëanshmëria e tij. Alimët, që i përkushtohen të vërtetës dhe udhëhiqen nga drita e Pejgamberit s.a.a. dhe Ehlulbejtit të tij, kanë  mundur të zbulojnë dobësitë e tij.

 

Më vonë kuptova se disa alimë kanë tentuar të fshehin të vërtetën lidhur me jetën e as'habëve dhe halifëve të caktuar, të cilët i konsideronin udhëheqës dhe mbrojtës të tyre. Ata i hasim duke komentuar hadithet korekte në mënyrë të posaçme, duke u dhënë kuptim tjetër, ose duke refuzuar ato hadithe që janë në kundërshtim me besimin e tyre, madje edhe nëse janë në librat e tyre sahih (të drejta dhe të sigurta) të haditheve. Ndodh që të mënjanojnë gjys-mën ose të tretën pjesë nga hadithi i Pejgamberit s.a.a. ose ta zëvendësojnë atë me diç tjetër! Ose do të nxitin dyshim ndaj transmetuesve besnikë të hadithëve, nga se ata përmendin diç që , nuk u pëlqen. Nëse kjo tanimë ka qenë botuar në botimet e para të librit, shikojnë që ky hadith ose një pjesë e tij të mos gjendet në., botimet tjera. Këto ndryshime nuk përmenden kurrë, mirëpo lexuesi sado inteligjent e ka të qartë përse e bëjnë këtë.

 

Këto gjëra i kuptova pas studimit dhe .hulumtimit detaj. Për krejt këtë që po shkruaj kam argumente të qarta. Dëshiroj të. ndërprehen arsyetimet për as'habët, të cilët u kthyen në mosbesim, nga se ajo që shkruajnë është në kundërshtim me atë që ka ndodhur. Dëshiroj të ndjekin rrugën e drejtë, edhe nëse është e vështirë,_ sepse atëherë do të kenë ndërgjegje të qetë dhe nuk do të shgetëso-jnë të tjerët. Ata pohojnë se disa nga as'habët e parë kanë qenë jobesnikë gjatë transmetimit të haditheve të Pejgamberit. s.a.a. Kjo u shër-bente si shkas për të mënjanuar çdo gjë që dëshironin, në veçanti ato fjalë të Pejgamberit s.a.a. në të cilët pasqyrohen instruksionet e fundit para vdekjes. 

 

Të dytët, edhe Buhariu edhe Muslimi, shënojnë faktin se Pejgamberi i Allahut s.a.a. në shtrat duke dhënë shpirt, këshillon muslimanët per tri .gjëra:

- Të dëbohedpbliteistët nga gadishulli i Arabisë;

- Shpërblen çdo delegacion ashtu siç kam bërë unë;

-Të tretën e kam harruar" - thot transmetuesi i hadithit. 

(Sahih Buhario, pjesa V1I, f. 121; Salih Muslimi, pjesa V, f.75)

 

A është e Mundur që krejt as'habët e pranishëm të cilët kishin dëgjuar tri dëshirat e Pejgamberit, s.a.a. të harrojnë të tretën!!?? Jo, sigurisht nuk kanë harruar. Kjo ka qenë politikë që i ka detyruar të harrOjnë dhe kurrë të mos e përmendin më.

Vërtetë, kjo është edhe një tragjikomedi e organizuar nga këta as'habë, nga se nuk ka dyshim se amaneti i parë i Pejgamberit s.a.a. ka qenë që hazreti Aliu a.s. të pranohet si trashëgimtar i tij, dmth. halifa. Kjo është ajo që transmetuesi i këtij hadithi nuk ka guxuar të përmend.

 

Përkundër përpjekjeve të mëdha që kjo të fshihet ose të mohohet, ai që i qaset hulumtimit me siguri do të zbulojë faktin se Pejgamberi s.a.a. e kishte caktuar Aliun a.s. për trashëgimtar.

 

Buhariu në veprën '.El-Vasaja" (Trahëgimia ose Amaneti), Muslimi, gjithaslitu, në Sahihut e tij, transmetojnë se Pejgamberi s.a.a. kishte propozuar hazreti Aliun a.s. si trashëgimtar të vetin në prani të Ajshes. 

(Sahih Buhariu, pjesa 111,f. 68, Sahih Muslimi, pjesa II,f. 14 )

 

Të shikojmë si e tregon Allahu Te`ala dritën e tij përkundër synimeve të hipokritëve që ta fshehin!! Këtu po përsëris atë që e kam thënë më heret: nëse as'habët nuk kanë qenë besnikë në transmetimin e amanetëve të fundit të Pejgamberit, s.a.a. atëherë nuk mund të akuzohen ithtarët e tyre, as ata që kanë ardhur pas tyre.

 

Nëse Ajsha nuk ka mundur të dëgjojë emrin e Aliut, a.s. as nuk i ka dëshiruar të mirën kurrë - siç shënon Ibn Sa'adi në librin tij "Tabakat" 108. dhe Buhariu në Sahihun e tij në pjesën "Sëmurja Pejgamberit", dhe nëse dihet se ka bërë sexhde kur dëgjoi për vdekjen e Aliut, a.s si shenjë falënderimi, si mund të presin nga ajo të tregojë të vërtetën në lidhje me të... Nuk ka fuqi dhe pushtet tjetër pos Allahut, të Lartësuarit, të Madhërishmit. 

 

 

Me anë të hulumtimit kam ardhur në përfundim se fillimi i fatkeqësisë që i gjeti muslimanët, buron nga ixhtihadi i gabueshëm i haditheve të qarta të Pejgamberit, s.a.a. nga ana e disa as'habëve të shquar. Në këtë mënyrë, ata thyen urdhërat e Allahut Te`ala dhe ndryshuan sunnetin e Pejgamberit. s.a.a. Pas tyre ulemat dhe prisit islamë, cilët. shkonin rrugës së tyre, shpesh kanë vepruar në kundërshtim me sunnetin e Pejgamberit, s.a.a. nëse nuk ishte në pajtim me veprimin e këtyre as'habeve pas tij. Nganjëherë shkohej aq larg sa vepronin në kundërshtim me Kur'anin. Si dëshmi që nuk po e teproj me këtë është rasti i "tejjemumit"të cilin e kam përshkruar më herët në këtë libër.

 

Përkundër faktit se ekziston një ajet i qartë Kuranor në lidhje me Tajim-in, ata përsëri morën lirinë ta interpretojnë atë në mënyrën e tyre. për të thënë - "nëse nuk ka ujë nuk duhet të adhurojmë". Abdullah ibn Umar dha arsyetimin për këtë gjë që ne e kemi thënë më herët. Një nga sahabët e parë që hapi derën për këtë lloj ixhtihadi ishte një halif tjetër, i cili ishte i lirë të interpretojë tekstin kuranor në mënyrën e tij dhe të ndalojë të paguajë ata që zemrat e tyre ishin në favor të Islamit, edhe pse Allahu e urdhëroi atë pjesë të zekati u takon atyre.

 

Shembujt e ixhtihadit të tij të Sunetit të Profetit janë të shumtë. Në to shohim se ai shkoi aq larg saqë e kundërshtoi Profetin edhe gjatë jetës së tij. Provë e kësaj është rasti me Traktatin Hudaybiyyah, si dhe kur ai refuzoi t'i jepte Profetit letër dhe laps duke thënë se Kur'ani ishte i mjaftueshëm për myslimanët. Ekziston edhe një ngjarje tjetër që përfshin Umar ibn Khatabin.

 

Ishte rreth "përhapjes së lajmit të Xhenetit" kur Profeti dërgoi Abu Hurayrah për të informuar këdo që ishte i sigurt se besonte në "La ilaahe illellaah" (nuk ka zot tjetër përveç Allahut) se ai do të hyjë në Parajsë. Abu Hurayra u largua dhe përhap lajmin derisa u takua me Umar ibn Khatab. Kur e dëgjoi, ai e urdhëroi të ndalet dhe ta rrahë aq shumë sa që ra në tokë.

 

Abu Hurayra u kthye te Profeti me shumë vështirësi dhe i tregoi gjithçka. Kur Profeti e pyeti Umerin pse e bëri këtë, ai u përgjigj duke e pyetur, "A e keni dërguar atë të përhapë lajmin se kushdo që beson në La ilaahe illellaah do të shkojë në Parajsë"? Profeti u përgjigj në mënyrë pozitive, për të cilën Umeri tha: "Ju nuk duhet ta kishit bërë këtë, sepse kam frikë se njerëzit do të mbështeten shumë tek" La ilahe illellaah "." Gjithashtu, ne kemi djalin e tij, Abdullah ibn ' Umeri; ata do të pranonin tejemum në vend të ujit, kështu që ai u tha atyre të mos adhuronin.

 

Pse nuk i përmbaheshin Sunetit ashtu siç ishte, duke mos u përpjekur ta interpretojnë atë në mënyrën e tyre ?? Kjo përfundoi në humbjen e rregullave origjinale islamike, shkeljen e autoritetit të Allahut dhe ndarjen e muslimanëve në sekte të ndryshme. Duke vëzhguar marrëdhëniet që kishte Omeri me të Dërguarin e Zotit dhe mënyrën e tij të jetës (Sunetit), mund të konkludojmë me siguri se ai nuk besonte në pagabueshmërinë e tij duke e konsideruar atë një njeri të zakonshëm, i cili herë mëkatonte dhe herë vepronte si duhet. Tani i kuptojmë mësimet e ulemave suni që pranojnë Umerin si udhëheqësin e tyre, të cilët pretendojnë se Profeti ishte i pagabueshëm vetëm në çështjen e shpalljes Kur'anore, ndërsa në aspekte të tjera ai ishte një qenie njerëzore e zakonshme, herë e drejtë dhe herë jo.

 

Disa njerëz të gabuar pretendojnë se i Dërguari i Allahut i lejoi Satanit hyrjen në shtëpinë e tij. Një herë, thonë ata, Profeti ishte shtrirë në jastëkë i rrethuar nga gra që luanin dajre dhe pranë tij, me një humor të mirë, u ul Satanai. Kur Omar u shfaq Satana iku dhe gratë i fshehën dajrat nën jastëkët e tyre. "Në momentin që të pa që vinte, Satani iku me kokën e tij pa marrë parasysh se çfarë". - i tha i Dërguari i Zotit.

 

Pra, a nuk është për t'u habitur që Omar kishte mendimin e tij për gjërat e Islamit? Ai e lejoi veten të diskutonte me Profetin për çështje politike, si dhe ato që kishin të bënin me fenë. Kështu që u formua një grup sahabësh rreth Umarit që ndoqën mendimin e tyre dhe zbatuan ixhtihadin e tyre përkundër dëshirave të qarta të Profetit. Sjellja e tyre në atë ditë tragjike, kur ata e mbështetën Umarin duke mos përmbushur dëshirën e fundit të Profetit Muhamed (s), mund të përdoret si provë. Më tej, mund të konkludojmë se ishte i njëjti grup që nuk pranoi fjalët e Profetit nga El-Ghadir në të cilin ai tregoi qartë se kush do ta trashëgonte atë dhe kë muslimanë duhet të ndiqnin pas tij.

 

Takimi në sakif dhe caktimi i Ebu Bekrit si halif është rezultat i ixhtihadit dhe mbështetjes së tyre në mendimin e tyre. Kur morën kontrollin e plotë, ata bënë të pamundurën që myslimanët të fillonin të "harronin" hadithet e Profetit në lidhje me halifatin dhe trashëgiminë e tij. Ata kundërshtuan Kur'anin, shkelën ligjet e tij dhe ndryshuan rregullat. Pasoja ishte një tragjedi me Hazret Fatimën, e cila erdhi pas tragjedisë së burrit të saj kur ai u privua nga e drejta e tij. Pastaj vjen tragjedia e pagimit të zekatit kur u vranë ata që nuk pranuan të paguanin, gjë që ishte plotësisht në kundërshtim me praktikën e Profetit.

 

 Kjo u pasua nga ardhja e Umerit në pushtet, e cila ishte përsëri arbitrariteti i Ebu Bekrit, i cili ishte krejtësisht i kundërt me sistemin e sureve (me marrëveshje të ndërsjellë), me të cilin ai u bë halif dhe me të cilin ai drejtoi.

 

Kur Umeri u bë halif, ai i bëri gjërat më keq, ai filloi të ndalonte gjërat që ishin lejuar gjatë kohës së Profetit

 

[Sahih Muslim, libri 07, hadithi # 2801]

 

dhe lejoni gjëra që ishin të ndaluara.

 

[Sahih Muslim, libri 09, hadithi # 3493]

 

Pas tyre erdhi Osmani, i cili bëri hapa edhe më tej në interpretimin e Islamit sipas mendimit të tij. Ndryshimet e tij filluan të ndikojnë në jetën politike dhe fetare, duke çuar në një rebelim që përfundoi me vrasjen e tij. Kur Imam Aliu ishte përgjegjës për udhëheqjen e Komunitetit Mysliman, ai e mori përsipër ta rikthejë Komunitetin në gjendjen në të cilën ishte gjatë jetës së Profetit.

 

Në përpjekjet e tij për të ringjallur Sunetin dhe rregullat Kur'anore të Profetit dhe për të hequr risitë, ai hasi vështirësi dhe probleme të mëdha. Me fjalët "Kush jeni ju që të shfuqizoni diçka që Omeri prezantoi! - ai shpesh përshëndetej. Jam i sigurt se të gjithë ata që u detyruan të ktheheshin në Sunetin e Profetit ishin kundërshtarët e tij dhe luftuan kundër tij. Ai filloi të zhdukte të gjithë inovacione dhe ndryshime në besim, të cilat ishin kapur në njëzet e pesë vitet e fundit, dhe me të cilat njerëzit ishin mësuar tashmë.

 

Sidomos ata që kanë gëzuar privilegje, duke përvetësuar dhe shpenzuar atë që i takon Allahut dhe muslimanëve. Gjithmonë do të zbulojmë se individët mendjemadh mbështesin këtë interpretim të Islamit, sepse ai u lejon atyre të përfitojnë, ndërsa hadithet e vërteta të Profetit përfaqësojnë pengesa për ta në rrugën e arritjes së dëshirave të tyre. A do të thotë diçka nëse ky lloj ixhtihadi ka mbështetje në mesin e njerëzve, sepse është i lehtë për t'u zbatuar dhe nuk detyron askënd? Për shkak se Sunneti i Profetit kërkon sakrificë dhe parandalon arbitraritetin, politikanët sot e quajnë atë teokraci, që do të thotë vendosja e ligjit të Allahut.

 

Ky lloj ixhtihadi, i cili merr parasysh mendimet dhe vullnetin e shumicës, por që humbet ndjenjën e përgjegjësisë, quhet demokraci, që do të thotë sundimi i njerëzve. Muhamedi (s) bazuar në shpalljen Kur'anore dhe i zëvendësuar atë me rregull demokratik bazuar në vullnetin e shumicës.

 

Në çdo rast, këta sahabë nuk e dinin fjalën "demokraci" në atë kohë, por kishin fjalën arabe "sura". [Marrëveshja] ata pretendojnë se Islami ishte i pari që miratoi atë sistem. Sot, ata po avokojnë për reformë, dmth. modernizimi i normave dhe rregullave islamike që do të pranohen nga Perëndimi.

 

Kjo është arsyeja pse ato janë pritur mirë nga qeveritë perëndimore dhe njihen si myslimanë "progresivë dhe tolerantë". Shiitët, të cilët janë në anën e teokracisë ose sundojnë sipas ligjeve të Allahut, hedhin poshtë çdo përpjekje për ixhtihad (interpretim) në lidhje me hadithet e qarta të Profetit dhe bëjnë dallimin midis ndjekjes së ligjeve të Allahut dhe sundimit nga sistemi i sures.

 

Ajo që nuk mund të gjendet në hadithe, dmth. ajo për të cilën Profeti nuk foli dhe ajo që u shfaq më vonë, përpiqet të zgjidhet me anë të ixhtihadit. Ne e shohim se Allahu SVT zgjodhi të Dërguarin e Tij Muhamedin, por përsëri i tha: "Pra, fali ata dhe lutu që ata të falen dhe të bëjnë marrëveshje me ta ..." Kur'an: 3: 159 Por sa i përket zgjedhjes së udhëheqësve në mesin e muslimanëve, Allahu thotë: “Zoti juaj krijon atë që dëshiron dhe Ai zgjedh kë të dojë.

 

Ata nuk kanë të drejtë të zgjedhin ... "Kur'an: 28:68 Kur Shiitët pretendojnë se hilafati duhet t'i përkiste Hazret Aliut, ata, në fakt, u përmbahen provave të qarta që gjejmë në fjalët e Profetit dhe në disa nga sahabët e Profetit, kjo është për shkak se ata kundërshtuan urdhrat e Profetit dhe nuk e përfillën Kur'anin. Si rezultat, ata pushuan së sunduari sipas ligjeve të Allahut dhe Sunetit të Profetit, duke shkaktuar mbi Komunitetin Mysliman një plagë që nuk është shëruar deri më sot.

 

Kjo është arsyeja pse qeveritë e vendeve perëndimore nuk i tolerojnë shiitët. Për ta, ata janë fanatikë fetarë dhe të prapambetur, sepse duan të jetojnë sipas Kuranit, ligjet e të cilit thonë se një hajduti i pritet dora, një shkelës i kurorës me gurë dhe që nxit të luftojë në rrugën e Allahut. Përmes hulumtimeve të mia, dukej se kuptova pse disa dijetarë sunitë mbyllën dyert e ixhtihadit në shekullin e dytë pas Hixhres.

 

Mbase sepse ata e kishin kuptuar se ku ixhtihad i tillë e kishte sjellë Komunitetin Mysliman, d.m.th., në katastrofa të ndryshme dhe luftëra të përgjakshme civile; dhe si i ndryshoi muslimanët, të cilët Allahu tha "Ju jeni njerëzit më të mirë të të gjitha kombeve", në një shoqëri me shumë fraksione të qeverisura nga anarkia dhe e cila përfundimisht la Islamin e vërtetë dhe u kthye në Jahiliyyah (para epokës islame të injorancës). Ixhtihadi vazhdoi me Shiitët, të cilët gjithmonë ndiqnin hadithet e ruajtura mirë dhe të qarta në fillim, të ndihmuar nga dymbëdhjetë hoxhallarë nga familja e Profetit.

 

Ata trashëguan njohuritë e gjyshit të tyre dhe pretenduan se nuk kishte asnjë problem që Allahu nuk e zgjidhi dhe i Dërguari i Tij e sqaroi atë. Tani, gjithashtu, ne e kuptojmë se sahabët ishin arsyeja pse dijetarët suni, në mungesë të dokumenteve të shkruara, iu drejtuan atyre konkluzione, kijas (analogji), Istishab (shoqatë) dhe shumë masa të tjera.

 

Këta sahabë erdhën në vendim me mendimin e tyre për të parandaluar shkrimin e haditheve të Profetit menjëherë pas vdekjes së tij. Tani e dimë që Shiitët e pranuan Imam Aliun, i cili ishte "Hyrja në Qytetin e Diturisë" dhe i cili u tha atyre:

 

“Më pyesni për ndonjë gjë sepse i Dërguari i Zotit më tregoi një mijë dyer njohurie, secila prej tyre hap një mijë të tjera.

[Tarikh Damashk i Ibn Asakir pjesa II, f.484; Maktal al-Husayn i Khawarizmi pjesa I, f.38; El-Gadir i Emini pjesa III, f.l20]

 

Askush nga Shiitët nuk e mbështeti Muavija ibn Sufjan, i cili dinte shumë pak për Sunetin e Profetit. Por pas vdekjes së Hazret Aliut, Muawiya u bë "Udhëheqësi i Besimtarëve", i cili përfshiu mendimin e tij dhe vlerësimet personale në Islam dhe në këtë mënyrë shkaktoi sa më shumë dëme si dikush para tij. Studiuesit sunitë e quajnë atë një "shkrimtar i zbulesës" dhe për ta ai ishte një nga figurat kryesore islamike.

 

Si mund ta vlerësoj kur ai ishte ai që helmoi Hazret Hasanin, nipin e Profetit, të cilin ai e quajti udhëheqës i rinisë në Parajsë? Ndoshta ai do të thotë: "Ky ishte vlerësimi i tij në të cilin ai ishte gabim" !! ?? Si mund ta vlerësoj atë kur ai mori pushtetin me forcë, e ktheu sistemin "sura" në një të trashëgueshëm dhe vendosi djalin e tij Jezidin për ta pasuar atë?

 

Si mund ta vlerësoj atë kur ai i detyroi myslimanët të mallkonin Hazret Aliun, Ahlulbait dhe pasardhësit e Profetit, në çdo xhami, në mënyrë që ajo të ishte bërë një traditë për plot gjashtëdhjetë vjet. Si mund ta quaj atë "Shkruesi i Zbulesës" kur shpallja i erdhi Profetit gjatë njëzet e tre viteve, prej të cilave, për njëmbëdhjetë të parat, Muawiya ishte idhujtar; dhe kur u konvertua në Islam, ai nuk jetoi në Medine (nuk ka të dhëna historike për këtë), ndërsa i Dërguari i Zotit nuk jetoi në Mekë që nga rënia e saj. Si arriti atëherë Muawiya të regjistronte zbulesën? Le të kemi kujdes! Nuk ka forcë apo fuqi përveç në Allahun e Lartësuar, të Madhërishëm.

 

Përsëri, kjo pyetje kthehet prapa: Cila ishte e drejtë dhe cila jo? A janë Hazret Aliu dhe pasuesit e tij apo Muavija dhe pasuesit e tij? I Dërguari i Allahut (s) shpjegoi gjithçka dhe na dha udhëzime për gjithçka, vetëm se disa, të cilët pretendojnë se ndjekin sunetin e tij, e komplikuan çështjen.

 

Përmes studimit për mua është bërë e qartë se ata që po përpiqen të mbrojnë Muavijen janë, në të vërtetë, pasuesit e tij dhe pasuesit e Umayyads, megjithëse ata pretendojnë të jenë pasues të Profetit Muhamed dhe Sunetit të tij. Ne do t'i njohim ata duke i urryer pasuesit e Hazret Aliut, duke u gëzuar në Ditën e Asura dhe duke mbrojtur ata Sahabë që lënduan të Dërguarin e Allahut gjatë jetës së tij dhe pas vdekjes së tij, gjithmonë duke korrigjuar veprat e tyre dhe duke justifikuar veprimet e tyre.

 

Si mundet që dikush të pretendojë se është në krah të Hazret Aliut dhe Ehlul-Bejtit, dhe në të njëjtën kohë të mbështesë armiqtë dhe vrasësit e tyre? Si mundet dikush të respektojë Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe në të njëjtën kohë të mbrojë ata që kanë ndryshuar ligjet e Allahut dhe Sunnetin e Profetit, t'i interpretojë ato në mënyrën e tyre dhe të prezantojë rregullat e tyre? Si mund të respektonin ata që nuk e respektonin Profetin Muhamed (s) duke e akuzuar atë për të folur pa kuptim dhe duke kritikuar udhëheqjen e tij?

 

Si mund të ndiqnin liderët fetarë të caktuar nga partitë në pushtet Umejad dhe Abasid për lojërat e tyre politike dhe të linin të tjerët që u numëruan [Sahih Bukhari, pjesa 9, libri 89, hadithi 329] dhe të emëruar [Jenebi al-Mawedda nga Kunduzi Hanafi] nga Profeti Muhamed (s)? Si mund të ndiqnin dikë që nuk e njihte mirë të Dërguarin e Zotit dhe të linin "Portën për në Qytetin e Diturisë", Hazret Aliun, i cili ishte për Profetin Muhamed atë që Harun ishte për Profetin Musa?

 

Tani, le të shohim kush ishte i pari që përdori fjalën Ahlul Sunnah wal Jama'ah (Pasuesit e Sunetit dhe bashkësisë) Viti në të cilin Muawiya erdhi në pushtet u quajt "Viti i Kungimit". Ky emër e ka origjinën nga ngjarjet kur myslimanët u ndanë në dy grupe pas vdekjes së Osmanit: grupi i Hazret Aliut (Shia) dhe grupi i Muavijes. Kur Hazret Aliu u vra, Muavija nënshkroi një traktat me Imam Hasan, me të cilin ai u bë halif.

 

Ai u përpoq të "bashkonte" Komunitetin Mysliman duke përndjekur dhe eliminuar Shiitët, të cilët tani ishin të detyruar të pranonin dhe ndiqnin Sunetin e tij, jo Sunetin e të Dërguarit të Zotit (s). Imamët dhe anëtarët e tjerë të Ehlulbait dinin më shumë për sunetin e gjyshit të tyre se kushdo, sepse siç thotë thënia e famshme, "Populli i Mekës i njeh më së miri rrugët dhe shtigjet e saj".

 

Fatkeqësisht, dymbëdhjetë hoxhallarët, të cilët Profeti i përmendi në hadithet e tij, nuk morën mbështetje, por armiqtë e tyre u mbështetën. Përkundër pranimit të hadithit në të cilin Profeti thotë se do të ketë dymbëdhjetë halifë pas tij, të gjithë nga Kurejshët, ne gjithmonë ndalemi në katër.

 

Mbase sepse ishte Muavija, i cili na thirri Ehlul Sunneti uel Xhema'ah (Sunet i shkurtër), bëri që Sunneti i tij të respektohet dhe u mësoi brezave muslimanëve të betoheshin në Hazret Ali dhe AhlulBayt. Kjo zgjati për gjashtëdhjetë vjet të plota derisa Umar ibn Abdul Aziz, Allahu qoftë i kënaqur me të, e shfuqizoi atë. Disa historianë na tregojnë se Umajadët, të cilëve u përkiste Umar ibn Abdul Aziz, po përgatiteshin ta vrisnin.

 

O populli im! Le të shkojmë - të udhëhequr nga Allahu i Madhërishëm dhe i Madh - për të gjetur të vërtetën dhe për të hequr qafe paragjykimet e verbra. Ne jemi viktima të propagandës abaside, historianë të errët dhe boshllëqeve intelektuale të cilave u jemi nënshtruar për një kohë të gjatë. Nuk ka dyshim se ne kemi qenë viktima të tinëzisë dhe dinakërisë së njerëzve si Muawiya, Amr ibn al-As, Mughayra ibn Sha bah dhe të tjerët. Le të shqyrtojmë historinë tonë në mënyrë që të gjejmë të vërtetën e vërtetë dhe Allahu do të na shpërblejë dy herë.

 

Le të përpiqemi ta bashkojmë këtë Komunitet tonë, i cili pas vdekjes së Profetit u nda në shtatëdhjetë e tre sekte. Le të bashkohemi nën siglën e "La ilaaha illellah. Muhammedurresulullah" dhe të ndjekim anëtarët e Profetit Ehl-Bejt të cilët na urdhëruan të ndjekim, duke thënë, "Mos shkoni para tyre, sepse do të shkatërroheni; mos ngecni prapa ata, sepse edhe atëherë do të shkatërrohesh; mos u përpiq t'i mësosh sepse ata dinë më shumë se ty ".

 

[El-Durr el-Meethur i Suyuti pjesa II; fq.60; Usd el-Ghabah pjesa III, f.l37; Al-Sava'ik E1-Muhrika nga Ibn Hadzar fq.148, 226; Janabi elMevedda fq.41, 137; Kanz el-Ummal pjesa I, f, 168; Madzma al-Zawajd pjesa IX, f.163]

 

Nëse e bëjmë këtë, ne do të heqim qafe pakënaqësinë e Allahut dhe këtë fatkeqësi sot; Ai do t'i kthejë frikën tonë në paqe dhe qetësi. Ata do ta bëjnë ligjin e Tij të sundojë tokën, kur shoku i tij, Imam Mahdi - paqja qoftë mbi të - të shpallur nga Profeti Muhamed (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) me të cilin Allahu do ta mbushë tokën me paqe dhe drejtësi pas shtypja dhe padrejtësia me të cilën u mbush.

 

Ky ndryshim shënoi një fillim të ri për mua. Vura re në vetvete një heshtje dhe gëzim të qetë për besimin e vërtetë që kisha zbuluar, për të cilin isha i sigurt se ishte Islami i vërtetë. Isha i ngazëllyer dhe krenar sepse Allahu më kishte dhënë udhëzime dhe më kishte treguar rrugën e drejtë. Nuk mund të fshihesha dhe të mos flisja për atë që po ndodhte brenda meje.

 

Unë thashë, "Unë duhet t'u them të vërtetën edhe të tjerëve." "Flisni për bekimet e Zotit tuaj" - dhe ajo që më ka ndodhur është bekimi më i madh që mund t'i ndodhë dikujt në këtë jetë dhe në jetën e përtejme; dhe qëndron akoma "ai që hesht për gjërat e së vërtetës është një Satan i mallkuar" dhe "pas së vërtetës nuk ka asgjë përveç mashtrimit".

 

 

"Ajo që më ka bindur se duhet t'ua transmetoj të vërtetën të tjerëve është injoranca dhe pafajësia e vëllezërve të mi sunitë që e duan sinqerisht të Dërguarin e Zotit dhe familjen e tij. E vetmja gjë që duhej ishte të hiqnin mjegullën nga sytë e tyre, e cila ishte grumbulluar gjatë gjithë historisë, dhe pastaj ata do të ndiqnin rrugën e duhur - ashtu si më ndodhi mua.

 

Allahu i Lartësuar thotë:

 

"... Edhe ju ishit si ata, atëherë Allahu ju ka dhuruar mëshirën e Tij" Kur'an: 4:94

 

Unë ftova katër kolegë të cilët jepnin mësim së bashku me mua. Dy prej tyre mësuan edukimin fetar, i treti arabisht dhe i katërti filozofi islamike. Ata erdhën nga Tunizia, Jamal dhe Susah. I ftova ata të hetojnë së bashku këtë temë të rrezikshme.

 

U besova atyre se disa gjëra nuk ishin të qarta për mua, duke shprehur dyshimet dhe inatin tim. Ata e pranuan ftesën dhe vendosën të vijnë në shtëpinë time pas punës. Kur erdhën, i lashë të lexojnë "ElMuradzaat", duke thënë se autori i këtij libri shkruan për Islamin në një mënyrë shumë interesante. Libri zgjoi interesin e tre prej tyre, ndërsa i katërti, i cili dha mësim arabisht, na la pas tre ose katër takimesh, duke thënë:

 

"Perëndimi po shqyrton hënën sot, dhe ju ende po llomotitni rreth halifatit në Islam".

 

Pas një muaji, mbaruam leximin e këtij libri. Të tre miqtë u emocionuan, ndërsa unë i ndihmova duke u dhënë të gjitha ato që kisha mbledhur nga përvoja dhe njohuritë në vitet e studimit tim. Fillova të shijoj shijen e lidershipit dhe isha shumë optimist për të ardhmen. Unë shpesh ftoja miq nga Gafsa të cilët i takoja në xhami ose takime sufiste. Unë gjithashtu ftova disa nga studentët që u dhashë mësim. Viti kalon dhe falënderojmë Allahun, numri ynë është rritur ndjeshëm.

 

Ne ishim miq të Ahlulbait, miq të miqve të tyre dhe armiq të armiqve të tyre. Ne filluam të festojmë festat e tyre dhe të jemi të pikëlluar gjatë muajit Muharrem. Dy nga letrat e mia të para, të cilat bartnin këtë lajm, iu dërguan Sejid Khoi dhe Sejjid Muhamed Bakir Sadr për festën e Ghadir, të cilën ne së pari e festuam në Gafsa.

 

Të gjithë kanë mësuar se unë jam bërë një Shiit dhe se i ftoj myslimanët të ndjekin Ehlul Bejtin. Kjo rezultoi në akuza dhe thashetheme të ndryshme që filluan të përhapeshin në të gjithë vendin. Unë u akuzova se isha një spiun izraelit i ngarkuar për të futur dyshime në zemrat e besimtarëve; të flasë kundër sahabëve me qëllim që të sjellë trazira në mesin e muslimanëve ... etj. Në kryeqytetin, Tunizi, u përpoqa të afrohesha me dy miq, Rasid Ghannusi dhe Abdulfattah Morou, por që kundërshtuan fuqimisht idetë e mia.

 

Në një bisedë në shtëpinë e Abdulfettah, unë thashë që ne, si myslimanë, duhet të rilexojmë librat tanë dhe të shohim mirë historinë tonë. Mora Sahih Bukharin si një shembull dhe thashë se ka gjëra në të që një person i arsyeshëm nuk mund t'i pranojë. Të dy u zemëruan shumë për këtë, duke më thënë: "Kush je ti që ta kritikosh Buharin"!?

 

Unë bëra më të mirën time për t'i bindur ata që të pranonin mësimet, por ata më refuzuan me fjalët: "Nëse jeni bërë një Shiit, kjo është puna juaj. Mos u përpiqni të na përktheni në Shiitë. kundërshtojnë këtë qeveri. e cila nuk pranon ligjet islamike ". Cila është dobia e kësaj - thashë - edhe nëse vini në pushtet, si do të sundoni në Islam kur nuk e dini se çfarë është Islami i vërtetë?

 

Kështu që u ndamë duke ndjerë armiqësi ndaj njëri-tjetrit. Disa njerëz nga Vëllazëria Myslimane u ngritën kundër nesh duke përhapur thashetheme të ndryshme. Ata thanë se unë isha një agjent qeveritar me të cilin ajo donte të sillte konfuzion midis myslimanëve për t'i penguar ata të rebeloheshin. Gradualisht filluam të ndiheshim të izoluar. Veçanërisht u shmangëm nga anëtarët e rinj të Vëllazërisë Myslimane dhe urdhrat sejhi sufi.

 

Ishte një kohë e vështirë në të cilën ndiheshim si të huaj në shtëpitë tona dhe midis vëllezërve tanë. Por, Allahu i Madhërishëm, ka ndryshuar gjendjen tonë për mirë: shumë botë të reja kanë ardhur nga qytete të ndryshme për të parë dhe biseduar me ne. Unë bëra më të mirën time për t'i bindur ata që shumë prej tyre panë dritën.

 

Ata erdhën nga Tunizia, Karvani, Susa dhe Sidi Bou Zayd. Gjatë pushimeve të mia verore dhe para se të vizitoja Irakun, unë udhëtova në Evropë dhe takova miq në Francë dhe Hollandë. Unë fola me ta për gjithçka dhe falënderoj Allahun, që edhe ata e kuptuan dhe e pranuan të vërtetën. Isha i ngazëllyer kur u takova me Sejjid Muhamed Sadrin përsëri në shtëpinë e tij në Nedzaf.

 

Ai më prezantoi me studentët e tij si fara e dashurisë për AhlulBayt në Tunizi. Ai më tha gjithashtu se ai qau kur mori për herë të parë letrën time që e informonte atë se kishim festuar festën e Ghadir dhe për vështirësitë që po hasnim, duke përfshirë thashetheme të ndryshme kundër nesh dhe izolimin në të cilin jetonim. Sejjidi më tha, "Ne do të kalojmë në mënyrë të pashmangshme në kohë të vështira, sepse rruga e Ehli Bejtit është e vështirë dhe e pjerrët. Një burrë erdhi për të parë Profetin Muhamed (s) dhe i tha:" O i Dërguar i Zotit, ti janë shumë të dashur për mua. '

 

Atëherë prit shumë vështirësi - i tha Profeti. Meshtari juaj, Ali ibn Abi Talib është gjithashtu i dashur për mua - burri vazhdoi Pastaj përgatituni të keni shumë armiq - Profeti i tha atij Dhe nipërit dhe mbesat e tua, Hasani dhe Huseini janë të dashur për mua - burri tha Atëherë prisni një jetë në mjerim dhe rrezik - Përgjigja e Profetit Ajo që paguajmë në rrugën e drejtësisë është ajo e Abu Abdullah - Huseinit paguar me jetën e tij dhe të të dashurve dhe miqve të tij.

 

Ajo që shiitët kanë kushtuar gjithmonë, dhe për shkak të kësaj ata edhe sot vuajnë shumë, është çmimi i besnikërisë së tyre ndaj AhlulBayt. Vëlla, është e pashmangshme që të përballemi me vështirësi dhe të sakrifikojmë veten për një çështje të drejtë. Nëse Allahu ju ka ndihmuar për ta drejtuar një njeri në rrugën e drejtë dhe kështu ta shpëtoni, ia vlen e gjithë bota dhe gjithçka në të.

 

Sejid Sadr më këshilloi që të mos tjetërsohemi dhe se gjithmonë duhet të përpiqemi të afrohemi më afër vëllezërve tanë Suni, veçanërisht në rastet kur ata duan të ndahen nga ne; ai më këshilloi të adhuroj me ta dhe kështu të mbajmë marrëdhëniet tona; që ne duhet t'i konsiderojmë ata si viktima të pafajshme të historisë së shtrembëruar dhe propagandës me qëllime të mira. Në fund, ai më tha se njerëzit janë armiq të asaj që nuk dinë.

 

Sejid Khoi gjithashtu më këshilloi në të njëjtën mënyrë, ndërsa Sejjid Muhamed Ali Tabatabai el-Hakim gjithmonë na dërgonte letra plot këshilla që na ndikuan shumë. Vizitat e mia në Nedzaf dhe takimet me ulematë atje u bënë më të shpeshta. Çdo pushim veror shkoja atje për të jetuar pranë Imam Aliut dhe ndoqa mësimet e Sejjid Muhamed Bakir Sadr, nga të cilat përfitova shumë.

 

Unë gjithashtu i kisha premtuar vetes se do të vizitoja varret dhe dhjetë hoxhallarët e tjerë. Me ndihmën e Allahut, unë arrita. Unë madje arrita të vizitoj varrin e Imam Rezës, të vendosur në Mashad, afër kufirit midis Iranit dhe Bashkimit Sovjetik. Atje takova disa nga studiuesit e shquar dhe përfitova shumë nga biseda me ta.

 

Sejjid Khoi, të cilin ne e ndjekim në çështjet fetare, më lejoi të përdor khums dhe zekat për nevojat e grupit tonë. Nga kjo, unë arrita t'u siguroja atyre libra, bursa dhe shumë gjëra të tjera. Unë gjithashtu themelova një bibliotekë të vogël ku mund të gjendeshin libra të dobishëm nga të dy grupet sunite dhe shi. Unë e quajta atë "Biblioteka Ahlulbait" dhe duke bërë këtë, falënderoj Allahun, u dha një favor shumë studentëve. Pesëmbëdhjetë vjet më vonë, gëzimi im ishte dyfishuar: një zyrtar i këshillit të qytetit Gafsa pranoi të quajë rrugën ku unë jetoj "Imam Ali ibn Ebi Talib a.s."

 

Me këtë rast, dëshiroj t'i shpreh mirënjohjen time për veprën e tij fisnike. Ai është një njeri që bën përpjekje të mëdha në mirëqenien e muslimanëve dhe që ka respekt të madh për Hazret Aliun. Për ta hequr disi nga ai, i dhashë librin "El-Muradiaat" të Sherefudin.

 

 

Në një fshat të vogël në Tunizinë jugore, një grua e moshuar u ul midis grave të tjera duke i dëgjuar duke folur për një çift të martuar. Duke dëgjuar emrat e burrit dhe gruas së saj, ajo bërtiti e habitur. Kur u pyet për arsyen, ajo tha se të dy po ushqente me gji. Gratë shpejt përhapën lajmin midis burrave që vendosën të hetonin çështjen. Dhe me të vërtetë, babai i gruas në fjalë konfirmon se gruaja ishte infermierja e saj, dhe gjithashtu babai i burrit konfirmon se e njëjta grua ishte nëna e tij.

 

Të dy familjet u prekën nga lajmi dhe filluan të akuzojnë njëra-tjetrën për një krim të kryer dhe për të cilin duhet të kishin pritur dënimin e Allahut. Çështja ishte edhe më keq, sepse dasma u bë dhjetë vjet më parë nga e cila ishin tre fëmijë i lindur Sapo gruaja dëgjoi lajmin, ajo iku në shtëpinë e babait të saj, duke refuzuar të hante ose të pinte. Ajo madje u përpoq të vriste veten sepse nuk mund të jetonte me dijeninë se ishte e martuar me vëllain e saj me të cilin kishte tre fëmijë. Si rezultat i grindjeve mes dy familjeve, disa persona u plagosën.

 

Kjo zgjati derisa një njeri i vjetër i respektuar ndërhyri dhe ndaloi sulmin e ndërsjellë. Ai sugjeroi që ata të kërkonin një dijetar të ditur që do t'u jepte zgjidhje për problemin e tyre. Kështu që njerëzit u drejtuan për në qytetin e madh për të pyetur studiuesit e shantazhuar. Por sa herë që gjenin një për të shpjeguar rastin dhe i kërkonin këshilla, ai u thoshte atyre se martesa ishte e pavlefshme dhe se çifti duhej të divorcohej për gjithë jetën, me lëshimin e mallrave ose me një agjërim dy-mujor dhe shumë të tjerët. mendimet juridike. Kështu erdhën në Gafsa. Sa herë që ata pyetnin dikë për mendimin e tyre, ata merrnin të njëjtën përgjigje.

 

Kjo sepse në medhhebin Suni Maliki, martesa midis një burri dhe një gruaje që ishin ushqyer me gji edhe me një pikë qumësht të së njëjtës grua ishte e ndaluar. Kjo pasohet nga Imam Maliku, i cili aplikoi logjikën e alkoolit në qumështin e gjirit duke thënë: "Nëse është e ndaluar një sasi e madhe e diçkaje që mund t'ju deh, atëherë edhe një sasi e vogël e së njëjtës substancë është e ndaluar".

 

Prandaj, martesa midis një burri dhe një gruaje që ushqeheshin me qumësht të së njëjtës grua nuk u lejua, edhe nëse ishte një pikë. Një nga njerëzit që ishte i pranishëm në besim u tha atyre të vinin tek unë me fjalët: "Pyete Tidzani për këtë, sepse ai i njeh të gjitha medhhebet. Unë e kam dëgjuar atë shumë herë duke debatuar me këta dijetarë dhe duke i lënë ata pa fjalë me logjikën e tij nga duke menduar ".

 

Këtë ma dërgoi burri i asaj gruaje kur e prita dhe e solla në bibliotekën time. Aty ai më tregoi tërë çështjen në detaje. Më në fund ai më tha, "Effendi, gruaja ime dëshiron të vrasë veten dhe askush nuk kujdeset për fëmijët tanë derisa të dimë se si ta zgjidhim këtë problem. Disa njerëz na kanë referuar tek ju duke thënë se mund të gjeni një zgjidhje."

 

I solla kafe dhe mendova pak për çështjen. E pyeta sa herë e kishte ushqyer me gji ajo grua. Ai tha, "Unë nuk e di, por gruaja ime ishte vetëm dy herë me gji. Babai i saj thotë se ai e çoi atë grua dy ose tre herë." Atëherë martesa juaj është e mirë - i thashë - Unë nuk shoh ndonjë problem këtu, sepse martesa është e ligjshme dhe plotësisht e saktë. Në atë moment, një burrë fluturoi drejt meje, duke më puthur duart dhe duke thënë: "Allahu ju shpërbleftë për këtë lajm të mirë. Ju më keni rivendosur paqen në jetën time". Para se të mbaronte kafenë, ose të më pyeste se si dija për ato që i kisha thënë, ai vendosi të më linte dhe të shkonte në shtëpi për të kënaqur gruan e tij, fëmijët dhe pjesën tjetër të familjes.

 

Por ditën tjetër ai u kthye me shtatë persona të tjerë të cilët më prezantoi: "Ky është babai im, ky është vjehrri im, i treti është plaku i fshatit tonë, i katërti është hoxha i xhamisë sonë, i pesti është një këshilltar fetar, i gjashti është kryetari i xhamisë dhe i shtati është drejtori i shkollës së fshatit. Të gjithë erdhën për të hetuar çështjen time dhe për të gjetur arsyet dhe provat në bazë të të cilave konkluduat se martesa ishte e saktë " Unë prezantova të gjithë grupin në bibliotekë, i përshëndeta ngrohtësisht dhe u ofrova kafe. Unë prisja një bisedë të gjatë në disponimin e tyre.

 

Ne kemi ardhur për t'ju shpjeguar se si mund të deklaroni një martesë të ligjshme midis një burri dhe një gruaje që ishin ushqyer me gji nga e njëjta grua. Një martesë e tillë është e ndaluar nga Allahu në Kur'an, dhe i Dërguari i Tij gjithashtu tha që martesa midis një burri dhe një gruaje që ishin ushqyer me gji nga e njëjta grua është e ndaluar, ashtu si martesa midis vëllezërve dhe motrave të lindura është e ndaluar ".

 

Miqtë - fillova - jeni tetë, dhe unë jam. Nëse do të flisja me të gjithë ju menjëherë, nuk do të isha në gjendje t'ju shpjegoja dhe biseda mund të humbte kuptimin e saj. Unë sugjeroj që të zgjidhni njërin nga ju për të diskutuar çështjen me mua, dhe ju të tjerët vendosni. Ata e pëlqyen idenë, kështu që vendosën të zgjedhin një këshilltar fetar duke e konsideruar atë më të diturin dhe më të aftin. Njeriu filloi diskutimin duke më pyetur se si mund të lejoja diçka që ishte e ndaluar nga Allahu, i Dërguari i Tij dhe të gjithë Imamët. Zoti na ruajt të bëj diçka të tillë - i thashë.

 

Unë e di që Allahu e ndaloi një martesë të tillë në ajetet Kur'anore, por gjithashtu se Ai nuk shkoi në detaje duke ia lënë Profetit të shpjegonte në cilat raste dhe në çfarë sasie (qumështi). Imam Maliku e ndalon një martesë të tillë edhe kur bëhet fjalë vetëm për një pikë qumësht - tha ai. Unë e di atë, por Imam Maliku nuk ka autoritet mbi të gjithë muslimanët. A i vlerësoni edhe mendimet e hoxhallarëve të tjerë? Unë pyeta.

 

Allahu qoftë i kënaqur me ta, ata të gjithë ndoqën gjurmët e Profetit Muhamed (s) - ata u përgjigjën për mua. Cili, pra, është justifikimi juaj para Allahut që të ndiqni Imam Malikun i cili veproi në kundërshtim me Sunetin e Profetit? Ai më pa me habi dhe tha: Subhanallah!

 

Unë nuk besoj se Imam Maliku mund të kishte bërë diçka në kundërshtim me Sunetin. Të tjerët dukeshin edhe më të hutuar dhe të habitur. Kritikat e mia ndaj Imam Malikut ishin diçka që ata kurrë nuk e kishin dëgjuar më parë. Vazhdova me fjalët: "A ishte Imam Maliku një nga sahabët? A ishte ai në brezin e dytë pas sahabëve?" Pyeta. Jo, por ai erdhi pas tyre. - Ai më tha. Kush ishte më afër Profetit: ai apo Ali bin Ebi Talib? "pyeta. Imam Ali ibn Ebi Talib ishte një nga hulefaulrashidun (halifët e drejtë) - ishte përgjigjja e tij. Hazret Ali ishte" Hyrja në Qytetin e Diturisë "- shtoi njëri prej tyre.

 

Pse atëherë u larguat nga "Hyrja në Qytetin e Diturisë" dhe ndoqët dikë që nuk ishte në mesin e sahabëve dhe as në brezin pas tyre? Ajo erdhi pas luftërave civile dhe pas rënies së Medinës në duart e mercenarëve Jezid, të cilët vranë sahabët më të mirë dhe përdhosnin nderimet njerëzore, duke ndryshuar Sunetin e Profetit dhe duke e kthyer Islamin në pronë private në të cilën ata futën rregullat personale. Si mund t'u besojë dikush këtyre hoxhallarëve me të cilët ishin të kënaqur me sundimtarët e atëhershëm, sepse ata harmonizuan mësimet e tyre me politikat e tyre?

 

Ne kemi dëgjuar që ju jeni një Shiit dhe e konsideroni Hazret Aliun si një zot - fillon një prej tyre, por në të njëjtin moment ai që e ngjan pranë tij e qorton me fjalët: "Ju më mirë të heshtni: A nuk keni turp të i them kështu një njeriu të ditur? Unë njoh shumë studiues, por askush nuk ka një bibliotekë kaq të madhe. Arsyet e tij duken të sakta dhe fjalët e tij kanë kuptim. Po, ju keni të drejtë që unë jam një Shiit. Ne nuk e konsiderojmë Imam Aliun një zot. Në vend që të ndjekim Imam Malikun, ne ndjekim Imam Aliun sepse ai është Hyrja në Qytetin e Diturisë, siç e pranoni edhe ju - thashë. Këshilltari fetar më pyeti: "A lejon Imam Ali martesën midis një gruaje dhe një burri që janë ushqyer me gji nga e njëjta grua?

 

Jo, ai e ndalon atë nëse foshnjat ushqehen me gji nga i njëjti gji pesëmbëdhjetë ose më shumë herë me radhë, domethënë, aq shumë sa që mishi dhe kockat krijohen nga ai qumësht - u përgjigja. Babai i Zenës u kënaq dhe tha me një fytyrë të lumtur: "Elhamdulillah! Vajza ime u ushqye me gji vetëm dy ose tre herë nga ajo grua. Fjalët e Imam Aliut shënojnë fundin e telasheve tona.

 

Ata janë mëshira e vërtetë e Allahut pasi kemi humbur çdo shpresë. A mund të më tregoni burimet autentike në të cilat gjenden këto fjalë të Hazret Aliut? këshilltari fetar më pyeti. Unë i dhashë atij librin "Minhadi al-Salihin" nga Sejid Khoi nga i cili ai lexoi me zë të lartë kapitullin mbi ushqyerjen me gji dhe rregullat në lidhje me të. Njerëzit u kënaqën, veçanërisht burri që kishte frikë se mos do të isha në gjendje të provoja pretendimin tim.

 

Ata kërkuan ta huazojnë këtë libër dhe ta çojnë në fshat për ta përdorur për probleme të ngjashme. Unë u dhashë atyre librin pas të cilit ata u larguan plot mirënjohje dhe duke u kërkuar falje. Por kur ata u larguan nga shtëpia ime takuan një keqbërës që i çoi te disa njerëz të shantazhuar që i trembën dhe paralajmëruan se unë isha një "agjent izraelit" dhe se libri "Minhadi el-Salihin" ishte i përbërë nga vetë gënjeshtra; se njerëzit e Irakut janë blasfemues dhe hipokritë dhe se Shiitët lejojnë martesën midis vëllezërve dhe motrave, kështu që ishte normale që ata lejuan që martesa me "motrën" e tij të vazhdonte.

 

Përfundimisht, ata e bindi burrin të ndryshonte mendim dhe të shkonte në gjykatë në Gafsa dhe të kërkonte një divorc. Gjykatësi përsëri e dërgoi atë në kryeqytetin e Tunizisë për të paraqitur çështjen e tij para Myftiut të Republikës vetë. Burri shkoi në kryeqytet për të kaluar një muaj të plotë në pritje të radhës së tij për të ardhur në myfti. Gjatë bisedës, në të cilën burri i tregoi gjithë çështjen, myftiu e pyeti për ata njerëz që i thanë se martesa e tij ishte në rregull. Ai i tha atij se askush nuk e lejoi përveç një me emrin Tidzani Samavi.

 

Myftiu shkruajti emrin tim dhe i tha burrit të kthehej në shtëpi duke premtuar se do t'i shkruante një letër një gjykatësi në Gafsa për zgjidhjen e çështjes së tij. Në pak kohë, mbërriti një letër nga Myftiu i Republikës dhe avokati i burrit lexoi në të se martesa ishte shpallur e paligjshme. Njeriu, të cilit tani po i mbaronte energjia, erdhi tek unë dhe kërkoi falje për shqetësimin që i isha ekspozuar për shkak të tij. Unë e falënderova për vëmendjen e tij, por gjithashtu shpreha habinë për vendimin e myftiut.

 

Unë i kërkova atij të më sillte letrën e myftiut në mënyrë që të përpiqesha ta botoja në shtypin tunizian për të treguar që myftiu i republikës nuk di shumë për katër medhhebet sunite dhe as nuk i kupton dallimet ligjore midis tyre në lidhje me vëllazërinë me qumësht . Por burri im më tha se ai nuk ishte në gjendje ta sillte letrën sepse ajo ishte në shtrirje me gjyqtarin në Gafsa.

 

Disa ditë më vonë, mora një telefonatë nga një gjykatës që më kërkoi t'i tregoja librat dhe provat e tjera që martesa midis një burri dhe një gruaje që ishin ushqyer me gji nga e njëjta grua ishte e lejuar. Unë kam zgjedhur disa libra dhe kam përgatitur pjesë që flasin për vëllazërinë nga qumështi në mënyrë që të jem në gjendje t'i gjej shpejt. Unë shkova në sallën e gjyqit në kohën e caktuar.

 

Atje u takova nga një oficer dhe më çuan në zyrën e gjyqtarit. Unë u befasova shumë kur pashë një gjykatës krahinor dhe një përfaqësues republikan, si dhe tre gjykatës të tjerë. Kam vërejtur se ata kishin veshur kostume zyrtare dhe se ishin të gatshëm për të dhënë gjykimin. Në fund të dhomës burri ishte ulur përballë gjyqtarëve.

 

Unë hyra dhe thirra selamin. Më pritën me vështrime plot përçmim. Kur u ula kryeprokurori më pyeti, "A jeni Tidzani Samavi? Kur u përgjigja pozitivisht, gjykatësi vazhdoi," A jeni ju ai që vendosi në çështjen e kësaj martese duke e deklaruar atë të ligjshme?

 

Jo, nuk kam vendosur për asgjë - thashë - por hoxhallarët dhe ulema islamike të shantazhuar vendosën që martesa në këtë rast ishte e ligjshme dhe e saktë. Kjo është arsyeja pse ju thirrëm ju - vazhdoi gjykatësi - ju akuzoheni për atë pretendim. Nëse nuk arrini të provoni gjithçka që thatë, do të përballeni me një burg nga i cili nuk do të dilni kaq lehtë. U bë e qartë për mua se isha në telashe të mëdha.

 

Jo sepse unë bëra gjykimin tim në këtë rast, por sepse disa njerëz dashakeqë u thanë gjyqtarëve se unë isha ai që krijoja problemet: të flisja kundër sahabëve dhe të mblidhja mbështetje për Ehli Bejtin. Kryeprokurori u tha atyre që të sillnin dy dëshmitarë kundër meje që të mund të më vinte prapa hekurave. Për më tepër, Vëllazëria Myslimane e përdori këtë rast për të përhapur thashetheme se unë kisha legalizuar martesën midis vëllait dhe motrës dhe se kjo është ajo që besojnë Shiitët! Kjo u bë e qartë për mua kur kryegjyqtari më kërcënoi me burg.

 

Nuk më mbetej gjë tjetër veçse të mbledh gjithë guximin tim dhe ta kundërshtoj hapur. A mund të flas hapur dhe pa frikë? - pyeta kryeprokurorin. Kur kjo u premtua për mua, unë thashë, "Gjëja e parë që do të doja të them është se nuk u imponova askujt me mendimin tim, por që ky njeri erdhi tek unë vetëm për t'u ankuar për problemin e tij. Pasi ai të ketë ardhur , është detyra ime mua më thanë përmes bisedës se gruaja e tij ishte ushqyer me gji vetëm dy ose tre herë nga e njëjta grua si ai, kështu që unë i thashë atë që tha ligji islam në atë rast.

 

Unë nuk e interpretova Islamin sipas gjykimit tim dhe as nuk kisha ndërmend të bëja gjykimin tim personal. A po pretendoni tani që e njihni Islamin më mirë se ne? - më pyeti ashpër gjykatësi, Zoti na ruajt! Nuk e kisha ndërmend atë. Të gjithë e dinë se medhhebi Maliki përfundon këtu. Për të gjetur një zgjidhje për këtë vështirësi, unë kërkova në medhhebet e tjera për raste të ngjashme dhe interpretimet e tyre - Unë thashë Ku e gjetët zgjidhjen tuaj? - gjykatësi më pyeti Effendiun, a mund të të pyes diçka para se t’i përgjigjem kësaj pyetjeje? - Thashë Kur mora një përgjigje pohuese pyeta, "Çfarë mendoni për medhhebet e tjera islamike? Ata janë të gjithë të saktë sepse ndjekin mësimet e të Dërguarit të Allahut dhe ndryshimet midis tyre janë provë e mëshirës së Allahut - u përgjigj gjykatësi.

 

Nëse është kështu, atëherë ki mëshirë për këtë njeri të varfër, i cili është ndarë nga familja e tij tashmë dy muaj, sepse një nga medhhebet islamike ka një zgjidhje për problemin e tij. Na trego dëshminë tënde për këtë dhe ndalo të sillesh kështu, ne të lejuam të mbrosh veten, dhe tani je bërë avokat i një tjetri - gjykatësi më qortoi ashpër. Mora nga çanta librin "Minhadi al-Salihin" nga Sejjid Khoi dhe thashë: "Ky është nga medhhebi Ehl-Bejt, ku ka prova të qarta. Harrojeni Ehl-Bejtin!

 

Ne nuk e njohim dhe as nuk besojmë në të - ata më ndërprenë. Ndërsa prisja një përgjigje të tillë, përgatita disa libra suni në të cilët gjeta të dhëna për vëllazërinë me qumësht. Midis tyre ishin: "Sahih Bukhari", "Sahih Muslim", "Fatwa" nga Mahmud Shaltut, "Bidayat al-Mujtahid wa Nihayat al-Muktasid" nga Ibn Rushd, "Zad al-Masir fi 'Ilm elTafsir" nga Ibn Jawzi dhe libra te tjere. Kur Kryetari i Gjykatës refuzoi librin nga Sejid 'Khoi, unë e pyeta për librat që ishin të pranueshëm për ta.

 

Kur ai përmendi Buharin dhe Muslimin, unë hapa një libër dhe thashë: "Këtu është Effendi, ky është Sahih Bukhari. Ajo që po pretendoj është shkruar këtu. Kur më lejoi, lexova me zë të mëposhtmen:" Kjo dhe ajo na tha që dëgjoi nga Aishja, Ummul Mu'minin, se i Dërguari i Allahut (s) ndaloi martesën midis një burri dhe një gruaje vetëm nëse ata ushqeheshin me gji nga e njëjta grua pesëmbëdhjetë ose më shumë herë. "Kur mbarova, gjyqtari kryesor më kërkoi të dorëzoja pasi e lexoi të njëjtin hadith, ai ia dorëzoi përfaqësuesit republikan, i cili ua kaloi gjyqtarëve pasi e lexuan.

 

Gjatë kësaj kohe gjeta të njëjtin hadith në Sahih Muslim dhe ia tregova gjykatësit. Pastaj hapa librin e Fetvas nga Shejh Shaltut nga Universiteti Islamik Azhar. Atje ai gjithashtu shkruajti për ndryshimet midis hoxhallarëve për sa i përket vëllazërisë nga qumështi. Disa nga hoxhallarët ndalonin martesën nëse çifti ishte ushqyer me gji nga e njëjta grua pesëmbëdhjetë ose më shumë herë, disa e morën kufirin shtatë herë, e disa madje edhe pesë. Vetëm Imam Maliku e ndalonte martesën nëse do të ishte vetëm një pikë qumësht. Shaltut më në fund shton, "Unë do të pranoja rrugën e mesme dhe do të adoptoja shtatë ose më shumë herë". Pasi shqyrtoi provat, kryegjyqtari iu kthye burrit dhe i tha: "Shko dhe sille të dashurin tënd. Nëse ai gjithashtu konfirmon që gruaja jote ishte ushqyer me gji vetëm dy ose tre herë, atëherë mund ta ktheje të njëjtën ditë". Fytyra e burrit shkëlqente nga lumturia.

 

Kur përfaqësuesi republikan u largua nga dhoma me gjyqtarët, kryetari i gjyqtarit më afroi dhe më tha, "Të lutem më fal, sepse isha keqinformuar për ty. Duket se ka shumë njerëz që nuk të duan dhe që të kanë zili. "është shumë i lumtur ta dëgjoj këtë, kështu që unë thashë:" Efendi, falënderoj Allahun që më ndihmoi të heq qafe akuzat e rreme ". Kam dëgjuar që keni një bibliotekë të madhe. A e keni librin "Hayat al-Haivan al-Kubra" nga Damiri? ai me pyeti mua.

 

Kur iu përgjigja pozitivisht ai më kërkoi t'ia jepja hua. Ishte libri që ai kishte kërkuar për dy vitet e fundit. Keni kohë të vini tek unë ndonjëherë. Mund të flasim për tema të ndryshme. Shpresoj të mund të mësoj diçka të re nga ti - më tha ai. Zoti më ruajt! Unë do të isha studentja juaj, sepse ju jeni më e moshuar dhe jeni zbukuruar me një pozitë të respektueshme. Kam katër ditë pushim në javë në të cilën jam në dispozicionin tuaj - thashë. Ne ramë dakord të shiheshim çdo të Shtunë.

 

Ai gjithashtu më kërkoi që t'i lija Sahih Bukhari dhe Muslim dhe librin "Fatva" të Shaltut për të kopjuar disa pjesë që i duheshin. Ai më pas më shoqëroi deri te dera ku u ndamë. Unë dola i lumtur duke falënderuar Allahun për këtë fitore morale. Unë hyra në sallën e gjyqit nga frika e burgosjes, vetëm për të përfunduar si një mik i mirë i gjyqtarit nga i cili ai donte të mësonte diçka. Kjo ishte një dhuratë që u ishte dhënë atyre që janë në rrugën e duhur - rruga e Ehlul Bejtit.

 

Nuk ka zhgënjim për të dhe ka mbrojtje për ata që e zgjedhin vetë. Ai burrë u tregoi historinë fshatarëve. Lajmi se gruaja ishte kthyer tek burri i saj dhe se martesa ishte deklaruar e ligjshme u përhap shpejt në vendet përreth. Njerëzit filluan të thoshin se unë isha njeriu më i ditur në republikë, më mirë edhe se myftiu i republikës. Burri im erdhi në shtëpinë time me një makinë të madhe dhe më ftoi mua dhe familjen time të vinim në fshatin e tij, ku njerëzit po përgatiteshin të pjekin tre viça në pështymë për nderin tim. Unë kërkova falje, sepse nuk mund ta pranoja këtë ftesë për shkak të detyrimeve në Gafsa.

 

Unë u premtova se do t’i vizitoja në një kohë tjetër, inshaAllah. Kryeprokurori gjithashtu u tregoi incidentin kolegëve të tij dhe çështja u bë e njohur mirë. Kështu Allahu më largoi komplotet e të ligut. Disa erdhën për të kërkuar falje për mua, dhe për disa Allahu i ndihmoi ata të shohin dritën dhe të pranojnë të vërtetën. Kjo ishte mëshira e Allahut.

 

Ai ia jep kujt të dojë dhe Ai është më i Mëshirshmi. Më në fund, fjalët tona janë: Elhamdulillahi, Rabil'alemin Sallallahu 'ala Muhammedin ve Aalihi Ttajjibiine Ttahiriin Falënderimi i qoftë Allahut, Zotit të të gjitha botëve, bekimet e Allahut qofshin mbi Muhamedin dhe familjen e tij, shembullore dhe të pastruara.

 

 

Librat e Tafsir:

 

 

 

1. Kurani Famëlartë

2. Tefsiri i Tabarit

3. Ed-Durr el-Mansur fil-Tafsir bil-Ma'thur i Suyuti

4. Tefsir "El-Mizan" nga Tabatabai

5. Al-Tafsir al-Kebir i Fakhra Tazi

6. Tefsir ibn Kethir

7. Zad el-Masir fi Ilmil-Tefsir nga Ibn Xhevzi

8. Tafsir el-Qurtubi

9. Shavahid el-Tenzil i Hasakani

10. Al-Havi Iil-Fatawi i Suyuti.

11. Librat Al-Itqan fi Ulum el-Kur'an

 

 

 

Hadithi:

 

 

 

1. Sahih Bukhari

2. Sahihul Muslim

3. Sahih Tirmizi

4. Sahih Ibn Madiah

5. Mustadrak el-Hakim

6. Musnad nga Imam Ahmed Hambal

7. Sunen Ebu Davud

8. Kanz el-Ummal

9. Muvetta 'Imam Malik

10. Dzami'al-Usul nga Ibn Kethir

11. Al-Dzemi'al-Saghir dhe Al-Dzemi'al-Kebir i Suyuti

12. Minhadz el-Sunneti i Tamias

13. Madima el-Zawa id e Hayathami

14. Kunuz el-Haqa'iq i Manavit

15. Fath al-Bari fi Sarh el-Bukhari

 

 

 

Librat e historisë (tarikaja):

 

 

 

1. Tarikh al-Umam uel-Muluk i Tabarit

2. Tarikh al-Khulafa i Sujutiut

3. Tarik el-Kamil nga Ibn Athir

4. Tarikh el-Dimashq nga Ibn Asakir

5. Tariq al-Masudi (Murudz al-Dhahab)

6. Tarikh el-Ja'qubi

7. Tarikh al-Khulefa i Ibn Kutayba (I njohur si El Imam al-Siyas)

8. Tarik Abil-Fida '

9. Tarikh Ibn al-Shuhnah

10. Tarikh Bagdad

11. Al-Tabaqat al-Kubra nga Ibn Sa'd

12. Maghzi el-Vaqidi

13. Sharh Nahdz al-Balagha nga Ibn Abi al-Hadid

 

 

 

Libra me djathë:

 

 

 

1. Sirat Ibn Hisham

2. Al-Sirah al-Hakabiya

3. E1-Isti'ab

4. El-Isabah fi Tamjez el- Sahabah

5. Usd el-Ghabah fi Ma'rifet el-Sahaba

6. Hilijet al-Awiliya e Ebi Nu'ayma

7. El-Ghadir fil-Kitab vel-Sunne i Aminiut

8. Et-Ta'rif nga Ibn Tawus

9. El-Fitna el-Kubra nga Taha Husayn

10. Jeta e Muhamedit nga Muhamed Husein Haykal

11. Al-Riyadh al-Nadirah i Tabarit

12. Al-Khilafa vel-Mulk i Abul-Aala Mawdudi

 

 

 

Libra të tjerë:

 

 

 

l Is'af er-Raghibin

2. Tahdhib el-Tahdhib

3. Tedhkirat el-Khavass nga Ibn Diavzi

4. Al-Bidaja vel-Nihaja nga Ibn Kethir

5. Sirr el-Alamin nga Gazali

6. Al-Sava'iqal-Muhriqah nga Ibn Hadiyar al-Haythami

7. Al-Manaqib i Khavarazmi

8. Jenabi 'el-Mevedda nga Canduzia

9. En-Nass vel-Idztihad nga erefuddin Musavija

10. Al-Muradia'at nga erefuddin Musaviya

11. Es-Saqifa nga Shejh Muzafer

12. Fadak i Sejjid Muhamed Bakir Sadr

13. Es-Siddiq Abu Bakr nga Husein Hayqal

14. Munaqasha 'Aqaidijja fi Maqalat Ibrahim Dzabhan

15. Lisan al-Arab nga Ibn Manzur

16. Komentim nga Nahdzul Balagha nga Muhamed Abduh

17. Abu Hurayra e Sharafuddin Mousavi

18. Es-Sakifa uel-Khilafa nga Abdul Fatah Abdul Maksud

19. Shejh el-Madira nga Mahmud Ebu Rayyah